Σε μια περίοδο κατά την οποία πολλά εξαρτώνται από την εικόνα, τα συνθήματα και τις εύηχες ατάκες, δεν είναι δύσκολο να μπερδευτείς προσπαθώντας να διανύσεις την απόσταση από την αποτυχία στην επιτυχία.
Σε πολλές περιπτώσεις, μάλιστα, μπορεί να είσαι στάσιμος και να νομίζεις ότι… πετάς και σε κάποιες άλλες να περπατάς και να νομίζεις ότι πας προς τα πίσω. Σήμερα, στον άνευ ουσιαστικής σημασίας αγώνα της εθνικής μας με αντίπαλο το Μαυροβούνιο, καλό είναι να νικήσουμε.
Μας έχουν πάρει τον αέρα οι Μαυροβούνιοι λες κι είναι Ολλανδοί ή Ισπανοί! Δεν γίνεται! Και μακάρι οι ποδοσφαιρόφιλοι αυτού του τόπου να γεμίσουν από άκρη σε άκρη το Στάδιο «Αλφαμέγα» και να στηρίξουν τους διεθνείς μας.
Κατά τα άλλα, ομολογώ ότι συγκαταλέγομαι σ’ αυτούς που υπέστησαν ένα ελαφρό σοκ με τις εικόνες και τις ιαχές, μόλις ακούστηκε το τελευταίο σφύριγμα του αγώνα της εθνικής μας στην Αρμενία.
Εκείνες οι σφιγμένες γροθιές των διεθνών μας και του ομοσπονδιακού μας προπονητή, οι αγκαλιές και οι κραυγές τύπου «είναι επιτυχία!», επειδή δεν νικήσαμε την Αρμενία και καταλάβαμε τη 2η θέση στον Β’ όμιλο της Γ’ Κατηγορίας του Nations League, επιεικώς, δεν μου άρεσαν. Τα ‘χουμε πει πολλές φορές, αλλά «επανάληψις μήτηρ πάσης μαθήσεως», που λέγανε κι οι αρχαίοι ημών πρόγονοι.
Στον τόπο που ζούμε, το ποδόσφαιρο έχει πάρει διαστάσεις σοβαρής υπόθεσης. Στην Κύπρο επενδύονται κάθε χρόνο στο ποδόσφαιρο, για το ποδόσφαιρο, ίσα με 200 εκατομμύρια ευρώ! Και λίγα έγραψα…
Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, λοιπόν, όταν έχουμε να αντιμετωπίσουμε χώρες όπως το Μαυροβούνιο, η Αρμενία και η Λετονία, έχουμε υποχρέωση να τερματίζουμε πρώτοι. Επειδή είναι αθλητισμός, επειδή δεν παίζουμε μόνοι μας, επειδή δεν είναι ντροπή αν δεν τα καταφέρουμε, είναι προτιμότερο να μιλάμε λίγο, να χαριεντιζόμαστε λιγότερο και να πεισμώνουμε περισσότερο για την επόμενη φορά.
«Είναι η πιο ψηλή θέση που πήραμε ποτέ», είναι η ατάκα που φορέθηκε πολύ τις τελευταίες ώρες. Πού; Σε διοργάνωση που εμφανίστηκε το 2018 και επί της ουσίας δεν έχει να προσφέρει τίποτα ουσιαστικό στις ομάδες της Γ’ Κατηγορίας;
Είναι και το άλλο. Μερικές φορές δεν έχει τόσο μεγάλη σημασία σε ποια θέση τερμάτισες, αλλά με ποιους «έτρεξες» δίπλα – δίπλα. Μόνο έτσι θα κάνεις σωστή αξιολόγηση. Για παράδειγμα, τη σεζόν 2018-19 η εθνική μας κατατάγηκε στην 3η θέση (με 5 βαθμούς) με πρώτη τη Νορβηγία (13), δεύτερη τη Βουλγαρία (11) και τελευταία τη Σλοβενία (3)! Τότε, μια χαρά… ακούγονταν οι 5 βαθμοί κι ας γκρινιάζαμε.
Διαβάστε επίσης: Επιβράβευση η 2η θέση για τον Μάντζιο και τους διεθνείς
Δεν ωφελεί σε τίποτα να αραδιάσω όλα τα αποτελέσματα και τους αντιπάλους μας στα προηγούμενα Nations League. Μια διοργάνωση που σήμερα δεν προσφέρει τίποτα χειροπιαστό που θα ενθουσιάσει πραγματικά τα πλήθη στην ομάδα που εξασφάλισε τη 2η θέση ενός ομίλου στη Γ’ Κατηγορία.
Υπό προϋποθέσεις θα μπορούσε να δώσει μόνο η πρωτιά στον όμιλό μας (υπό προϋποθέσεις των… προϋποθέσεων, έχει μια δεύτερη ευκαιρία στα πλέι οφ για την τελική φάση του Euro 2028), αλλά δεν την κατακτήσαμε.
Με απλά λόγια, με εκείνο το 1-1 στην Αρμενία, χάσαμε οριστικά το προνόμιο που -ενδεχομένως- θα είχαμε, και πανηγυρίζαμε από πάνω! Με επίπλαστες επιτυχίες και ατάκες του παρελθόντος.
Τον παλιό καλό καιρό, διά στόματος μετρ στο είδος και προφεσόρων στην επικοινωνία, ήταν επιτυχία που «εξασφαλίσαμε τους περισσότερους βαθμούς σε προκριματική φάση»! Ε, βέβαια, την προηγούμενη φορά είχαμε πάρει 4 βαθμούς και την επόμενη πήραμε 5! Κι έπρεπε να βγούμε στους δρόμους…
Με κάτι τέτοια μεγαλώσαμε και δυστυχώς επαναλαμβάνονται. Σε μια περίοδο που πατάς ένα κουμπί κι έχεις πρόσβαση σε όλες τις πληροφορίες που αφορούν όχι μόνο τους αντιπάλους σου, αλλά όλο τον πλανήτη.