Η κατάσταση μύριζε μπαρούτι με τις αναρτήσεις οπαδών του ΑΠΟΕΛ και της Ομόνοιας 29ης Μαΐου, λίγες ημέρες πριν από το μεταξύ τους παιχνίδι στο ΓΣΠ. Οι πορτοκαλί και η Θύρα 9 θα ανταμώσουν για πρώτη φορά μετά το 2017 και η Λευκωσία θα βρίσκεται σε κατάσταση συναγερμού… Και όμως, δεν ήταν πάντα έτσι!
Πώς θα σας φαινόταν αν σας λέγαμε (για όσους δεν το έζησαν ή δεν το άκουσαν ξανά) ότι υπήρχε μια περίοδος που φώναζαν οι ΑΠΟΕΛίστες «Ομόνοια-Λαός-Πρωτάθλημα» και απαντούσαν οι Ομονοιάτες «ΑΠΟΕΛ-Θρύλος Κύπελλο»; Και όμως! Όχι μόνο δεν τρελαθήκαμε, αλλά όσα θα διαβάσετε είναι πέρα για πέρα αληθινά…
Πίσω στη σεζόν 1992-93 οι οργανωμένοι οπαδοί του ΑΠΟΕΛ φόρεσαν για πρώτη φορά τα πορτοκαλί σακάκια τους. Παράλληλα, οι αντίστοιχοι της Ομόνοιας ίδρυσαν τη Θύρα 9. Αυτό όμως δεν είναι το μόνο που τους συνδέει εκείνη την περίοδο…
Οι παλιότεροι θα θυμούνται, οι νεότεροι όλο και κάπου θα έχουν ακούσει: «Εμείς, τους τζιαιρούς μας, επαένναμεν μάππα μαζίν. Διπλοκαβάλλαν πας τη μοτόραν, ο ένας με τα πράσινα τζιαι τα άσπρα, ο άλλος με τα πορτοκαλί τζιαι τα γαλαζοκίτρινα».
Ωστόσο, υπάρχει μία ιστορία που ξεπερνά κατά πολύ αυτό που θεωρείται αδιανόητο για τους σημερινούς, ενώ θα έπρεπε να ήταν το αυτονόητο (ότι δηλαδή δύο άνθρωποι διαφορετικών ομάδων θα μπορούσαν να βαδίσουν πλάι πλάι): η οργανωμένη συνύπαρξή τους σε δύο διαφορετικά παιχνίδια στο Μακάρειο, όπου οι μεν φώναζαν ρυθμικά συνθήματα υπέρ των δε.
Η πρώτη φορά έγινε στον «τελικό» πρωταθλήματος Ομόνοια-Απόλλων 2-0, την Κυριακή 30 Μαΐου 1993. Η δεύτερη στον επαναληπτικό ημιτελικό Κυπέλλου ΑΠΟΕΛ-Νέα Σαλαμίνα 3-0, την Κυριακή 13 Ιουνίου 1993.
Το Goal.com.cy θυμήθηκε την ιστορία αυτή με αφορμή το παιχνίδι του ΑΠΟΕΛ με την Ομόνοια 29ης Μαΐου, ομάδα που αποτέλεσε το «μωρό» της Θύρας 9 μετά την απόσχισή της από την Ομόνοια το 2018, διαφωνώντας για τη σύσταση ποδοσφαιρικής Εταιρείας με επενδυτή και πρόεδρο τον Σταύρο Παπασταύρου.
Αντιλαμβανόμαστε ότι κάποιοι, διαβάζοντας το ρεπορτάζ, θα αισθάνονται ότι πρόκειται για αποκύημα φαντασίας, συνυπολογίζοντας την κόντρα που εξελίχθηκε στις δεκαετίες που ακολούθησαν. Ωστόσο, είναι μέρος της ιστορίας των δύο οργανωμένων συνόλων και μάλιστα, στα πρώτα βήματά τους…
«Ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου»
Μόνο τυχαίο γεγονός δεν ήταν η σχεδόν παράλληλη αρχή των πορτοκαλί και της Θύρας 9. Η σεζόν 1992-93 σήμανε το τέλος της εποχής που τα επεισόδια γίνονταν με κάποια αφορμή (συνήθως τη διαιτησία) και την αρχή μιας άλλης χειρότερης: της οργανωμένης βίας ανάμεσα σε οπαδούς. Ασφαλώς, οι δύο σύνδεσμοι δεν δημιουργήθηκαν γι’ αυτόν τον σκοπό, όμως στις τάξεις τους υπήρχαν και εκείνοι που ήθελαν να… βρουν το αντριλίκι τους. Να αποδείξουν, δηλαδή, ότι «εμείς είμαστε πιο πελλοί από εσάς».
Η πρώτη αφορμή δόθηκε με το ξέσπασμα των φανατικών του «τριφυλλιού» στην πρεμιέρα με τον Απόλλωνα (4-4), που προκάλεσε τον ξυλοδαρμό του διαιτητή Στέφανου Χατζηστεφάνου. Η ποινή 10 αγωνιστικών σε ουδέτερο γήπεδο είχε ως αποτέλεσμα μια πρωτοφανή συσπείρωση των Ομονοιατών. Επίσης, το ότι ο Απόλλων τούς απέκλεισε από το Κύπελλο, με επακόλουθο νέα επεισόδια στο Μακάρειο, σε συνδυασμό με το ότι ήταν ο κύριος αντίπαλός τους στο πρωτάθλημα, συνέβαλε σε κόντρα ανάμεσα στις δύο ομάδες.
Την ίδια περίοδο, οι πορτοκαλί άνοιξαν κόντρα με τις δύο ομάδες της Λεμεσού, ΑΕΛ και Απόλλωνα, με σοβαρά επεισόδια και στα τέσσερα παιχνίδια σε Μακάρειο και Τσίρειο. Μάλιστα, σε ένα παιχνίδι μπάσκετ του ΑΠΟΕΛ με τον Πεζοπορικό στο Ολίμπια, οι Λαρνακείς είχαν λεμεσιανή στήριξη στην κερκίδα, ενώ έξω από το γήπεδο σημειώθηκαν έκτροπα.
Ήταν πλέον εμφανές ότι ξέσπασε πόλεμος ανάμεσα σε δύο πόλεις με θύματα ένθεν και ένθεν. Δεν μιλούσαμε πλέον για ανταλλαγή συνθημάτων ή μεμονωμένα περιστατικά, αλλά για πετροβολισμούς και πολλές φορές μάχες σώμα με σώμα.
Έτσι, με τη λογική του «ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου», δημιουργήθηκαν συμμαχίες. Τέτοιες που σήμερα μοιάζουν βγαλμένες από μια άλλη ζωή ή από ένα παράλληλο σύμπαν: Ομονοιάτες-ΑΠΟΕΛίστες Vs ΑΕΛίστες-Απολλωνίστες.
Από τα μουλωχτά στην οργανωμένη αλληλοϋποστήριξη
Η συμμαχία ανάμεσα στους οπαδούς ήταν γνωστή στα στέκια της νεολαίας και όταν έπαιζε είτε η μία είτε η άλλη ομάδα, υπήρχε αλληλοϋποστήριξη στα μουλωχτά. Στο παιχνίδι που έκρινε το πρωτάθλημα του 1993, όμως, την τελευταία αγωνιστική, γράφτηκε ιστορία…
Δεν πίστευαν στα μάτια τους και στα αφτιά τους όσοι βρέθηκαν στο Ομόνοια-Απόλλων, στο Μακάρειο, εκείνη την ημέρα. Γύρω στους 100 πορτοκαλί μπήκαν στο γήπεδο και κατέλαβαν μία γωνία στην ανατολική του Μακαρείου, ενώνοντας τη φωνή τους με τη Θύρα 9. Χαρακτηριστικά, ο «Φιλοκτήτης» έγραψε στις 2 Ιουνίου 1993, στην παρασκηνιακή στήλη του στον Φιλελεύθερο, σε ένα κειμενάκι με τίτλο «Ιστορίες κυπριακής τρέλας»:
«— Εγώ το έβλεπα και δεν τον πίστευα. Οι “πορτοκαλοσακάκηδες”, οι βέροι “δεξιοί”, “εθνικόφρονες”, παρέα με τους “πράσινους”, τα “κουμμούνια” (που κάποτε ήθελαν να τα κάνουν σαπούνια). Είναι δυνατόν; Είναι κύριε. Οι “πορτοκαλιοί” να φωνάζουν “Ομόνοια, λαός, Πρωτάθλημα”…!
— Το πιο απίστευτο. Να τελειώνει το ματς και να πηγαίνουν οι παίκτες της Ομόνοιας να χαιρετούν τους “πορτοκαλιούς”, να φωνάζουν αυτοί “Ομόνοια, λαός, πρωτάθλημα” και οι Ομονοιάτες παίκτες, “ΑΠΟΕΛ, θρύλος, Κύπελλο”…!
Θα τρελαθούμε όλοι…
— Νομίζω ότι αλλάζει η εποχή. Αντί “δεξιοί” – “αριστεροί”, θα χωριστούμε τώρα σε, Λευκωσιάτες, Λεμεσιανούς, Βαρωσιώτες, Σκαλιώτες, κ.ο.κ. Ακούσατε τους Απολλωνίστες τι έλεγαν στο Μακάρειο; “Απόλλων ΑΕΛ, γ… το ΑΠΟΕΛ”. Ενώ οι Ομονοιαποελίστες φώναζαν “Θρύλος, λαός, γ… τη Λεμεσό».
Μερικές εβδομάδες αργότερα, ο ΑΠΟΕΛ φιλοξένησε τη Νέα Σαλαμίνα στη ρεβάνς του 0-1 με το οποίο ηττήθηκε στο «Αμμόχωστος». Τότε ήταν που οι ρόλοι αντιστράφηκαν. Καμιά εκατοστή πράσινοι πήραν θέση στη νότια κερκίδα, πλάι σε οπαδούς του συμπολίτη τους και επιδίδονταν σε συνθήματα υπέρ του.
Στις 15 Ιουνίου 1993, δύο ημέρες μετά το παιχνίδι, ο «Φιλοκτήτης» επανήλθε στη στήλη του με νέο σχολιάκι, που είχε τίτλο «Ήντα τζιαιρούς εφτάσαμεν…»:
«Ήντα τζιαιρούς εφτάσαμεν… Το σύνθημα “ΑΠΟΕΛ – θρύλος Κύπελλο” να δίνεται από τα μέλη της Θύρας 9. Ήταν πραγματικά εντυπωσιακή η παρουσία των ομονοιατών στον προχθεσινό ημιτελικό ανάμεσα στο ΑΠΟΕΛ και τη Νέα Σαλαμίνα. Πήραν θέση στο νότιο πέταλο του Μακαρείου Σταδίου και δεν δίστασαν να υποστηρίξουν τον “αιώνιο” αντίπαλο. Πανηγύρισαν τον αποκλεισμό των ερυθρολεύκων περισσότερο κι από τους πορτοκαλί…».
Ακολούθησε ο τελικός Κυπέλλου ανάμεσα σε ΑΠΟΕΛ και Απόλλωνα (4-1). Το τελευταίο παιχνίδι της σεζόν, δηλαδή, ήταν άλλη μια σύγκρουση Λευκωσίας – Λεμεσού, στην οποία δεν έλειψαν οι συμμαχίες. Όχι τόσο οργανωμένα όσο στα δύο προαναφερθέντα ματς, αλλά πάλι ξεχώριζες πράσινα της Ομόνοιας ανάμεσα στα πορτοκαλί και κίτρινα της ΑΕΛ πλάι στα κυανόλευκα.
Ένα πολύ μακρινό «σήμερα»
Τα χρόνια πέρασαν, οι συμμαχίες έσπασαν, ο καιρός κύλισε και η… κανονικότητα επέστρεψε. Πορτοκαλί και πράσινοι βρέθηκαν και πάλι… απέναντι, πολλές φορές με σοβαρά επεισόδια και το 1993 αποτελεί πολύ μακρινή ανάμνηση για τους παλιούς και άγνωστη ιστορία για τους νέους.
Βεβαίως, όσα έγιναν τότε μοιάζουν σήμερα με σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Ήρθαν κοντά ορκισμένοι αντίπαλοι, όπως οι Ομονοιάτες με τους ΑΠΟΕΛίστες ή οι ΑΕΛίστες με τους Απολλωνίστες. Ας μην ξεχνάμε, όμως, ότι αυτό έγινε για όλους τους λανθασμένους λόγους: για να πέφτει ξύλο μεταξύ νεαρών από δύο διαφορετικές πόλεις.
Ζητούμενο και τότε και σήμερα είναι να φτάσει ο άνθρωπος στο σημείο που δεν θα θέλει να δείρει ή, ακόμα χειρότερα, να σκοτώσει κάποιον που υποστηρίζει κάτι διαφορετικό από εκείνον. Ανεξαρτήτως καταγωγής ή πολιτικών πεποιθήσεων, καθένας έχει δικαίωμα στην επιλογή, στην ελευθερία και στη σωματική ακεραιότητα. Ουτοπικό; Όπως λέει και ο ποιητής, «ονειρευόμαστε για να κοιτάμε ψηλά…».
Διαβάστε επίσης: Πετεβίνος: «Ο ΑΠΟΕΛ δεν θα γίνει αντικείμενο πολιτικού παιχνιδιού – Είμαστε η ομάδα με τα περισσότερα expected goals»