Βάλτε το χέρι στην καρδιά, όσοι ζείτε την Ομόνοια: υπήρξε στιγμή που να μην πέρασε από το μυαλό σας η ανησυχία; Με τον Φαμπιάνο εκτός και τον Ουζόχο τραυματία, η εστία πέρασε στον τρίτο της σειράς. Σε ομάδα που οδηγεί την κούρσα, τέτοιες συγκυρίες δεν καταγράφονται ως λεπτομέρειες. Είναι σημεία που δοκιμάζουν την αντοχή.
Κι όμως, εκεί όπου υπήρχε ερώτημα, προέκυψε απάντηση. Ο Κυριακίδης δεν περίμενε να τον «πάρει» το παιχνίδι… Το πήρε ο ίδιος. Δύο επεμβάσεις στο πρώτο ημίχρονο, προχθές βράδυ, δεν ήταν μόνο δύσκολες. Ήταν παρεμβάσεις που κράτησαν ισορροπίες, έκοψαν τον ρυθμό της ΑΕΚ και έδωσαν στην ομάδα του το περιθώριο να μείνει όρθια και να «χτυπήσει». Εκεί ακριβώς μετριέται ο τερματοφύλακας: στη στιγμή που δεν έχει χρόνο προσαρμογής, μόνο ευθύνη.
Η ιεραρχία στο ποδόσφαιρο δεν είναι καθεστώς. Είναι συνθήκη που επιβεβαιώνεται ή ανατρέπεται στο γήπεδο. Και ανατρέπεται μόνο από εκείνους που εμφανίζονται έτοιμοι όταν έρθει η σειρά τους, όχι από εκείνους που απλώς περιμένουν. Ο Κυριακίδης δεν μπήκε για να «μην εκτεθεί». Μπήκε και στάθηκε.
Διαβάστε επίσης: Ο… ανίκητος Κυριακίδης συμπλήρωσε ενδεκάδα αγώνων!
Σε αυτή τη φάση της σεζόν, όπου κάθε λεπτομέρεια αποκτά βάρος, η Ομόνοια πήρε κάτι περισσότερο από τρεις βαθμούς. Πήρε εσωτερική επιβεβαίωση: ότι διαθέτει βάθος που αντέχει στην πράξη. Ότι πίσω από τους πρωταγωνιστές, υπάρχουν λύσεις έτοιμες να βγουν μπροστά χωρίς προειδοποίηση. Και αυτό, σε πρωτάθλημα που κρίνεται στα όρια, δεν είναι δευτερεύον. Είναι κεφάλαιο.