Η Ομόνοια είναι γεννημένη για κατακτήσεις τίτλων. Γι’ αυτό και τα πέντε χρόνια μακριά από την κορυφή ήταν πολλά για τους οπαδούς της.
Έστω και αν περίμεναν σχεδόν τα μισά σε σχέση με την προηγούμενη φορά, από το 2010 στο 2021 δηλαδή, υποφέρουν όταν δεν βλέπουν τη «βασίλισσα» στον θρόνο τους. Γι’ αυτούς μόνο η κορυφή είναι η φυσική της θέση.
Δεν είναι τυχαία φυσικά αυτή η νοοτροπία. Χτίστηκε βήμα βήμα από τους πρωτεργάτες της το 1948 και γιγαντώθηκε στη χρυσή εικοσαετία 1970-1990. Συν το γεγονός ότι μιλάμε για τη λαοφιλέστερη ομάδα του τόπου, γεγονός που από μόνο του της δίνει μία φυσιολογική αίσθηση υπεροχής.
Κάτι που μπορεί εύκολα να διαπιστώσει κάποιος, μελετώντας την ιστορία του «τριφυλλιού». Για του λόγου το αληθές, ετοιμάσαμε ένα αφιέρωμα με τη βοήθεια του πλούσιου αρχείου του Φιλελεύθερου και τα στοιχεία από ένα παλιό ρεπορτάζ του συνάδελφου και παντοτινού δάσκαλού μας, Μιχάλη Γαβριηλίδη, στην πρώτη έκδοση της «Goal News» στις 8 Μαΐου 2010.
Διαβάστε επίσης: Ομόνοια: Μεθυσμένη πολιτεία η Λευκωσία – Σε ανοιχτά λεωφορεία οι πρωταθλητές αποθεώθηκαν από χιλιάδες κόσμου (βίντεο)
Μια αναδρομή στους τίτλους πρωταθλήματος που έχει κατακτήσει στην ιστορία της η Ομόνοια. Από τον πρώτο (1961), με «οδηγό» και σκόρερ τον κάπτεν Κόκο Χριστοφόρου μέχρι το 2010 των Κύπριων «γαλάκτικος» και ενδιάμεσους «σταθμούς» τη χρυσή 15ετία (1974 – 1989), την «εποχή του Ράουφμαν» και τον προηγούμενο τίτλο του Χένινγκ Μπεργκ.
1961
Η Ομόνοια εντάχθηκε στην ΚΟΠ το 1954 και χρειάστηκε να περάσουν επτά χρόνια για να πανηγυρίσει το πρώτο της πρωτάθλημα. Με την ευκαιρία, κατέρριψε όλα τα ρεκόρ της εποχής: 20 νίκες, 66 βαθμοί και 91 τέρματα. Άλλωστε τα 91 τέρματα αποτελούν μέχρι και σήμερα την καλύτερη επίδοση όλων των εποχών για το τριφύλλι.
1966
Έγινε συγκλονιστική μάχη μέχρι το τέλος μεταξύ Ομόνοιας, Ολυμπιακού και Σαλαμίνας (ο ΑΠΟΕΛ είχε μείνει πολύ πίσω από την αρχή), με την πρωτιά να αλλάζει διαρκώς χέρια. Τελικά, οι πράσινοι γιόρτασαν το δεύτερο τους τίτλο στο φινάλε, όταν ο Ολυμπιακός κέρδισε στο ΓΣΠ τη Σαλαμίνα (6-3) ενώ οι ίδιοι είχαν συντρίψει στη Λευκωσία τον Άρη (5-0).
1972
Ιστορική ήταν η σεζόν 1971-72, με την Ομόνοια να κατακτά το πρώτο νταμπλ στην ιστορία της (ακολούθησαν άλλα τέσσερα). Βασικός αντίπαλος ήταν η ΕΠΑ και αυτό που ίσως καθόρισε την έκβαση ήταν ο θρίαμβος του τριφυλλιού στο ΓΣΖ (3-1). Στο γήπεδο δηλαδή όπου δυο χρόνια πριν είχε χαθεί ο τίτλος, με το 3-3 κόντρα στους μαυροκίτρινους.
Διαβάστε επίσης: Ομόνοια: Επέστρεψε στον θρόνο και ονειρεύεται τα αστέρια του Τσάμπιονς Λιγκ
1974
Στην επιστροφή από την Α’ Εθνική, η Ομόνοια επιβεβαίωσε την κυριαρχία της στον κυπριακό χώρο. Η σεζόν 1973-74 αποτέλεσε μάλιστα την απαρχή της «χρυσής 15ετίας». Εκείνη τη χρονιά βασικός αντίπαλος ήταν άλλη μια ομάδα της Λάρνακας, ο Πεζοπορικός και μετά από σκληρή μάχη οι πρωτευουσιάνοι έκαναν γύρο του θριάμβου, ενώ ακολούθησε λίγες μέρες αργότερα και το κύπελλο.
1975
Με τον ΑΠΟΕΛ να λαμβάνει μέρος στο πρωτάθλημα ανεπίσημα, ουσιαστικά η Ομόνοια δεν είχε σοβαρό αντίπαλο. Το Παραλίμνι και ο Ολυμπιακός έμειναν τέσσερις βαθμούς πίσω κι έτσι οι πράσινοι πανηγύρισαν για πέμπτη φορά στην ιστορία τους τον τίτλο, ενώ για πρώτη φορά έκαναν το «back to back», διατηρώντας δηλαδή τον τίτλο τους για δεύτερη σερί χρονιά.
1976
Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ’70 μόνο ο ΑΠΟΕΛ και η Ανόρθωση είχαν κερδίσει τουλάχιστον τρεις συνεχόμενες φορές το πρωτάθλημα. Από τη λίστα αυτή δεν μπορούσε να απουσιάσει η Ομόνοια και ειδικά η ομάδα της δεκαετίας του ’70, που για πολλούς θεωρείται η κορυφαία όλων των εποχών του κυπριακού ποδοσφαίρου. Η ανωτερότητα της Ομόνοιας φάνηκε από τα πρώτα κιόλας στάδια και είναι χαρακτηριστικό ότι ολοκλήρωσε τη χρονιά με απώλειες μόνο έξι βαθμούς (2 ισοπαλίες, 2 ήττες) σε σύστημα βαθμολογίας 2-1-0. Και βέβαια, τα πανηγύρια ήταν διπλά αφού ο Σωτήρης Καϊάφας με τα 39 γκολ που πέτυχε αναδείχθηκε σε πρώτο σκόρερ της Ευρώπης.
1977
Στη δεκαετία του 70΄ (αλλά και στις επόμενες δυο δεκαετίες) το κύριο χαρακτηριστικό ήταν η σταθερότητα των ομάδων στο ρόστερ τους. Από τη στιγμή λοιπόν που η Ομόνοια δεν προέβη σχεδόν σε καμιά αλλαγή παικτών, δεν εξέπληξε κανένα το γεγονός ότι διατηρήθηκε στο θρόνο της για τέταρτη σερί χρονιά, αφήνοντας πίσω της τον «αιώνιο» αντίπαλο, τον ΑΠΟΕΛ. Η μάχη που έγινε ήταν βέβαια σκληρή μέχρι το τέλος, με την Ομόνοια να υπερτερεί τελικά κατά τρεις βαθμούς (54 – 51). Αυτό που έκανε ίσως τη διαφορά; Η επίθεση, με την Ομόνοια να βρίσκει δίκτυα 88 φορές και με το Σωτήρη Καϊάφα να έχει στο ενεργητικό του ακριβώς τα μισά (44)! Επίδοση που τον κράτησε στην κορυφή των Ευρωπαίων σκόρερ αλλά δυστυχώς δεν του απονεμήθηκε το «χρυσό παπούτσι» αφού η Κύπρος δεν πήρε μέρος στο διαγωνισμό.
1978
Το 1978 η Ομόνοια κατέκτησε ένα από τα πιο άνετα πρωταθλήματα στην ιστορία της. Η κυριαρχία της δεν αμφισβητήθηκε από κανένα και άφησε τον ΑΠΟΕΛ δέκα βαθμούς πίσω, έχοντας δεχθεί μια μόνο ήττα (Σαλαμίνα 1-2). Με τη σημείωση ότι η χρονιά αυτή ήταν η τελευταία για το Νίκο Χαραλάμπους με την πράσινη φανέλα.
1979
Το 1979 είναι ιστορική χρονιά για την Ομόνοια αφού έγινε η πρώτη ομάδα που κατέκτησε έξι συνεχόμενα πρωταθλήματα. Με τη διαφορά ότι, αντίθετα με την προηγούμενη χρονιά, αυτή τη φορά ο τίτλος κρίθηκε στο «τσακ», με τους πράσινους να πανηγυρίζουν τον τίτλο με ένα βαθμό διαφορά από τον ΑΠΟΕΛ.
1981
Μετά τη διακοπή του 1980 (ο τίτλος χάθηκε για ένα τέρμα!) η Ομόνοια επανήλθε στο προσκήνιο και με εμφαντικό μάλιστα τρόπο αφού πανηγύρισε και την κατάκτηση του Κυπέλλου. Η Ομόνοια στην ουσία εξασφάλισε τον τίτλο στην προτελευταία αγωνιστική, όταν η ίδια κέρδισε τον Απόλλωνα (4-1) και ο πεζοπορικός έχασε από τη Σαλαμίνα (1-2).
1982
Το 1982 η Ομόνοια έγραψε ιστορία γιατί έγινε η πρώτη ομάδα που α) ξεκίνησε δυο συνεχόμενες χρονιές το πρωτάθλημα με ήττα αλλά στέφθηκε πρωταθλήτρια και β) κατέκτησε δυο σερί νταμπλ για πρώτη φορά μετά την ΕΠΑ (1945, 1946). Όσο για την κατάκτηση του τίτλου, δεν μπορούσε να ήταν πιο εύκολη, αφού ο Πεζοπορικός έμεινε δέκα ολόκληρους βαθμούς μακριά!
1983
Ο ανταγωνισμός ήταν μεγάλος με την Ανόρθωση και κράτησε μέχρι το τέλος, με τις δυο ομάδες να ξυπνούν μνήμες από τις μεταξύ τους κόντρες στη δεκαετία του ’60. Η Ομόνοια τελικά στέφθηκε πρωταθλήτρια (και κυπελλούχος), γράφοντας για άλλη μια φορά ιστορία, αφού έγινε η πρώτη και μοναδική μέχρι σήμερα ομάδα που κατέκτησε τρία σερί νταμπλ.
1984
Το 1984 ήταν σημαδιακή χρονιά. Ήταν τότε που ο Σωτήρης Καϊάφας αποφάσισε να τερματίσει την καριέρα του. Και δεν μπορούσε φυσικά να φύγει παρά μόνο πρωταθλητής (για 11η φορά στην καριέρα του)! Με διαφορά πέντε βαθμών από τον Απόλλωνα, η Ομόνοια κατέκτησε λοιπόν τον 13ο τίτλο της ξεπερνώντας τον ΑΠΟΕΛ στη σχετική λίστα.
1985
Κάθε πρωτάθλημα έχει τη δική του ιστορία και σημασία. Το 1985 για την Ομόνοια είχε την ιδιαιτερότητα ότι, εκτός από τη μεγάλη άνεση που κατακτήθηκε ο τίτλος (εννιά βαθμούς μακριά από τον ΑΠΟΕΛ) για πρώτη φορά στην ιστορία της, η ομάδα της Λευκωσίας ολοκλήρωσε τη διοργάνωση χωρίς την παραμικρή ήττα (17 νίκες, 9 ισοπαλίες).
1987
Σε ένα πρωτάθλημα όπου ακόμη ίσχυε το σύστημα βαθμολογίας 2-1-0, από τη στιγμή που η Ομόνοια κέρδισε τον κυριότερο της αντίπαλο (ΑΠΟΕΛ) με 2-1 στην 17η αγωνιστική και ξέφυγε έξι βαθμούς, ήταν φανερό ότι ήταν θέμα χρόνου η στέψη της. Κι αυτό έγινε τελικά, με την Ομόνοια να ολοκληρώνει το πρωτάθλημα χωρίς ισοπαλία (26 νίκες, 4 ήττες)!
1989
Ένα από τα πιο δραματικά πρωταθλήματα στην ιστορία του κυπριακού ποδοσφαίρου ήταν αυτό του 1989. Ομόνοια και Απόλλων διεκδίκησαν μέχρι τελικής πτώσης το στέμμα. Και πράγματι, όλα κρίθηκαν στο φινάλε, με την Ομόνοια να παίρνει βαθμό από τη Σαλαμίνα (1-1) και τον Απόλλωνα να χάνει στο Παραλίμνι (1-2). Η Ομόνοια πανηγύριζε τον 16ο τίτλο της…
1993
Η Ομόνοια ξαναβρήκε τον Απόλλωνα για παρτενέρ στην κούρσα του τίτλου και για άλλη μια φορά έκοψε πρώτη το νήμα. Με δραματικό πάλι τρόπο αφού οι δυο τους αναμετρήθηκαν στο φινάλε στο Μακάρειο, με την Ομόνοια να χρειάζεται νίκη για να στεφθεί πρωταθλήτρια. Τα γκολ των Ευαγόρα και Χρυσάνθου έκαναν όμως τη δουλειά (2-0).
2001
Ποτέ στο παρελθόν έτυχε η Ομόνοια να μείνει χωρίς πρωτάθλημα για οκτώ χρόνια! Μετά από συγκλονιστική κούρσα με την Ανόρθωση, τον Ολυμπιακό και την ΑΕΛ, η Ομόνοια έπαιξε τα ρέστα της στο κατάμεστο (25.000) και καταπράσινο ΓΣΠ και κερδίζοντας τον Άρη (4-1) – χάτρικ ο Ράουφμαν – τερματίσθηκε επιτέλους η εποχή των «ισχνών αγελάδων».
2003
Το πρωτάθλημα του 2003 έμοιαζε κάτι σαν πορεία προς την «Ιθάκη». Δεν ήταν όλα ρόδινα και στην 15η αγωνιστική, μετά την αναπάντεχη ισοπαλία με την Πάφο στο ΓΣΠ (1-1), οι πράσινοι έμειναν τρεις βαθμούς πίσω από τον ΑΠΟΕΛ. Ήταν τότε που ο Ράινερ Ράουφμαν πήρε την κατάσταση στα χέρια του και στις δέκα τελευταίες αγωνιστικές πέτυχε 14 (!) γκολ, οδηγώντας εκ του ασφαλούς την ομάδα του προς την κορυφή. Έτσι, στις 13 Απριλίου μετά τη νίκη επί του Διγενή (1-0) στο ΓΣΠ, η αρμάδα του Σαβέφσκι «πάτησε» κορυφή και δεν την εγκατέλειψε ποτέ πια.
Επειδή όμως στην Ομόνοια φαίνεται ότι… αρέσκονται στα δύσκολα, επαναλήφθηκε η ιστορία του 2001 με διαφορετικό παρτενέρ. Η Ομόνοια βρέθηκε στην ανάγκη να κερδίσει τον Απόλλωνα στο ΓΣΠ στην τελευταία αγωνιστική για να μην πάθει την… πλάκα της από την Ανόρθωση. Όπως το 2001 έτσι και το 2003 ο Ράουφμαν το πήρε προσωπικά το θέμα και με τέσσερα δικά του γκολ η Ομόνοια συνέτριψε τη λεμεσιανή ομάδα (5-0).
2010
Επτά χρόνια πέρασαν από τότε που με τον Ράινερ Ράουφμαν να σπέρνει τον τρόμο στους αντίπαλους τερματοφύλακες η Ομόνοια έκανε γύρο του θριάμβου στο ΓΣΠ (2003).
Επτά χρόνια φαγούρας ήταν πολλά για μια ομάδα που μέχρι το 2008 κατείχε το ρεκόρ σε κατακτήσεις πρωταθλημάτων. Γι’ αυτό και ουδείς εκπλάγηκε για την έκταση και την ποιότητα των εορτασμών, μετά τη νίκη πάνω στον ΑΠΟΕΛ στις 2 Μαΐου και την κατάκτηση του 20ου τίτλου.
Η πορεία της Ομόνοιας δεν ήταν όμως «ομαλή». Αντίθετα, θα λέγαμε ότι πέρασε μέσα από χίλια μύρια κύματα προτού οδηγηθεί σε ασφαλές λιμάνι. Η ομάδα του Τάκη Λεμονή αλλά και ο ίδιος αμφισβητήθηκαν από αρκετούς. Η υπομονή όμως δεν ήταν ποτέ χάρισμα του λαού μας.
Ευτυχώς για τους πράσινους, ο Λεμονής και οι παίκτες του δεν κατέθεσαν ποτέ τα όπλα. Ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές (π.χ. όταν η Ομόνοια αγνοούσε τη νίκη σε τρεις αγώνες ή μετά την ήττα από την Ανόρθωση ή και όταν κόντρα στην ΑΠΕΠ βρέθηκε να χάνει 0-3 στο 20’) το κύριο χαρακτηριστικό του συνόλου ήταν η ομοψυχία και η πίστη στο στόχο.
Η υπομονή της Ομόνοιας (στο γήπεδο αλλά κι έξω απ’ αυτό) έδωσε καρπούς στα τελικά στάδια του πρωταθλήματος και ιδιαίτερα στους τρεις νικηφόρους αγώνες με τον ΑΠΟΕΛ (26η αγωνιστική και πλέι οφ), που για πολλούς ήταν τελικά και το κλειδί της επιτυχίας.
2021
Από το 2010 στο 2021! Έντεκα χρόνια ή αλλιώς, το μεγαλύτερο διάστημα στην ιστορία της Ομόνοιας χωρίς τίτλο. Οι πράσινοι είχαν περάσει σε εποχή εταιρείας, με τον πρόεδρό της, Σταύρο Παπασταύρου, να τους οδηγεί μακριά από της οικονομικές περιπέτειες της προηγούμενης δεκαετίας και να τους επαναφέρει σε πρωταγωνιστικό ρόλο. Η μάχη δόθηκε με τις ομάδες της Λεμεσού, Απόλλωνα και ΑΕΛ, με το «τριφύλλι» (και τότε) του Χένινγκ Μπεργκ να κόβει πρώτο το νήμα. Με ηγέτη τον αρχηγό Ζόρντι Γκόμεθ και πρωταγωνιστή τον σούπερ Βραζιλιάνο κίπερ Φαμπιάνο, η βασίλισσα επέστρεψε στον θρόνο της. Ακολούθησε ένα πρωτοφανές και απολύτως φυσιολογικό ξέσπασμα με αποκορύφωμα τις εκδηλώσεις στο «Ηλίας Πούλλος». Τότε γινόταν λόγος για παρουσία πέραν των 20.000 οπαδών…
2026
Θα μπορούσε να γίνει ένα από τα πιο ανταγωνιστικά πρωταθλήματα όλων των εποχών. Με την Πάφος FC και τον Άρη να διατηρούν πανύψηλους προϋπολογισμούς, την ΑΕΚ να χαίρει άκρας οικονομικής υγείας, τον Απόλλωνα να παρουσιάζεται φιλόδοξος και τον ΑΠΟΕΛ να δημιουργεί μια νέα ομάδα με απαιτήσεις, όλοι περίμεναν ένα συναρπαστικό πρωτάθλημα. Γελάστηκαν. Η Ομόνοια δημιούργησε μία εκπληκτική ομάδα υπό τις οδηγίες του Χένινγκ Μπεργκ, η οποία τελικά δεν είχε αντίπαλο. Με τους τρομερούς Μαέ, Σεμέδο και Τάνκοβιτς οδηγούς ενός εκπληκτικού ρόστερ, μετέτρεψε την υπόθεση τίτλος σε παράσταση για έναν ρόλο.