Δύο αγωνιστικές πριν το τέλος του πρωταθλήματος γελάνε και τα μουστάκια των Απολλωνιστών. Είναι στην πηγή, έχουν ανοίξει τη βρύση κι ετοιμάζονται να πιούν νερό. Τι είναι δύο βαθμοί σε δύο ματς! Και τα δύο στο Τσίρειο, παρακαλώ. Έχουν αλλάξει τα πράγματα στην τρέχουσα σεζόν, έχουν σμικρυνθεί οι διαφορές, αλλά οι Λεμεσιανοί βρίσκονται για πρώτη φορά τόσο κοντά στον τίτλο, όσο ήταν και δύο αγωνιστικές πριν το τέλος της σεζόν 2005-06.
Έχουν περάσει 16 χρόνια από το τελευταίο τρόπαιο πρωταθλήματος κι είναι αλήθεια ότι έχουν περάσει πολλές δύσκολες στιγμές και απογοητεύσεις. Μερικές φορές, μάλιστα, ήταν δύσκολο να αντιληφθούν πώς το έχασαν και αναζητούσαν τον γκαντέμη. Είναι υπερβολή να πούμε ότι τον… βρήκαν, αλλά αυτή τη φορά πιστεύουν ότι θα κάνουν το μπανάκι τους στο σιντριβάνι του Αγίου Νικολάου.
Με κεντρικό πρόσωπο έναν Κύπριο που πέρασε δύσκολες στιγμές και αμφισβητήθηκε, τον Ιωάννη Πίττα. Ο Κύπριος διεθνής, που στα 22 του δόθηκε δανεικός στο Παραλίμνι για να ψηθεί, έβαλε τη σφραγίδα του στην πιο σημαντική νίκη της σεζόν μέχρι την επόμενη. Πριν από καμιά σαρανταριά ημέρες, απ’ αυτήν εδώ τη στήλη είχα γράψει ότι σε επίπεδο προσώπων, ο ορισµός του καλού παίκτη είναι ο Ιωάννης Πίττας: «Θα σου βγάλει τα… άντερα από το τρέξιµο και την πίεση και σκοράρει περισσότερο από τους υπόλοιπους ακριβοπληρωµένους συµπαίκτες του στην επίθεση! Τα διπλάσια και τα τριπλάσια παίρνουν κάποιοι συµπαίκτες του και προσφέρουν τα µισά».
Την περασμένη Κυριακή στο Τσίρειο ο Ιωάννης, με γκολ άνοιξε τον δρόμο για τη νίκη τίτλου, έδωσε και μια ασίστ, αλλά η μεγάλη του κλάση φάνηκε στο τρέξιμο. Στην ασφυκτική πίεση που εξάσκησε στους αντιπάλους οι οποίοι είχαν την πρωτοβουλία κι έπρεπε να ρίξει το ρυθμό τους. Υπήρχαν στιγμές που πίεζε σε ολόκληρο το πλάτος του γαλαζακίτρινου μετώπου. Χωρίς υπερβολή, ένα διαμάντι για τους επίδοξους πρωταθλητές, αλλά και για το κυπριακό ποδόσφαιρο.