ΑΕΛ και Απόλλων έχουν κοινό στοιχείο στην τρέχουσα σεζόν: το περασμένο καλοκαίρι χτίστηκαν από το… μηδέν. Έκαναν ομάδα από την αρχή, λίγοι είναι οι ποδοσφαιριστές που συνεχίζουν από την περσινή περίοδο. Το γεγονός αυτό, είναι κάτι που επηρέασε ως ένα βαθμό το αγωνιστικό πρόσωπο που έχουν παρουσιάσει μέχρι σήμερα οι ομάδες της Λεμεσού.
Είναι κάτι που για τους οπαδούς περνά ψιλά γράμματα, με τις προσδοκίες να παραμένουν μεγάλες, έστω κι αν αποδεικνύεται ότι οι δυνατότητες δεν είναι ανάλογες. Τουλάχιστον αυτό διαφάνηκε στον αγωνιστικό χώρο στις πρώτες εννιά αγωνιστικές. Είναι, πάντως, πολύ καλό το δείγμα για να εξαχθούν συμπεράσματα για την αγωνιστική αξία των ομάδων. Σαφώς και δεν έχουν δείξει, τόσο η ΑΕΛ όσο και ο Απόλλων, μεγάλα δείγματα γραφής.
Η αγωνιστική εικόνα τους είναι ως ένα βαθμό προβληματική, κάτι που άλλωστε παραδέχθηκαν μέσω επίσημων τοποθετήσεων, είτε άμεσα είτε έμμεσα, σημειώνοντας ότι περιμένουν πολύ περισσότερα. Το ζήτημα είναι, εάν μπορούν ΑΕΛ και Απόλλων να παρουσιαστούν καλύτερες και πιο απαιτητικές στη συνέχεια.
Απ’ εδώ και στο εξής, διανύοντας το ένα τέταρτο του πρωταθλήματος, το ελαφρυντικό «νέα ομάδα» δεν μπορεί πλέον να υφίσταται. Είναι στα πόδια τους να «φωνάξουν» πως οι δυνατότητές τους είναι μεγαλύτερες και μπορούν να ανταποκριθούν σε πιο υψηλό επίπεδο. Ιδιαίτερα η ΑΕΛ, που στα ντέρμπι παθαίνει «black out».