Η απομάκρυνση ενός προπονητή αποτελεί συχνά την πρώτη αντίδραση μιας διοίκησης όταν τα αποτελέσματα δεν ανταποκρίνονται στις προσδοκίες. Η αλλαγή προσώπου δημιουργεί την αίσθηση μιας νέας αρχής, με την ελπίδα ότι ένας διαφορετικός τεχνικός θα αλλάξει την ψυχολογία και θα επαναφέρει την ομάδα στον δρόμο των επιτυχιών. Ωστόσο, το ερώτημα παραμένει: είναι πράγματι αυτή η λύση ή απλώς μια προσωρινή ανακούφιση;
Η προσαρμογή ενός νέου προπονητή απαιτεί χρόνο. Πρέπει να αξιολογήσει το έμψυχο δυναμικό, να εντοπίσει αδυναμίες, να καθορίσει ρόλους και να περάσει τη δική του αγωνιστική φιλοσοφία. Όταν αναλαμβάνει στη μέση της σεζόν, καλείται συχνά να πετύχει άμεσα, χωρίς να έχει συμμετάσχει στον αρχικό σχεδιασμό ή να έχει επιλέξει τους ποδοσφαιριστές που διαθέτει.
Διαβάστε επίσης: Αφιέρωμα «Goal»: Ηλεκτρική καρέκλα χωρίς τέλος!
Την ίδια ώρα, οι συχνές αλλαγές έχουν και οικονομικό κόστος. Οι αποζημιώσεις, οι νέες συμφωνίες και οι απαιτήσεις ενός αντικαταστάτη επιβαρύνουν τον προϋπολογισμό, ενώ δυσκολεύουν τον μακροπρόθεσμο προγραμματισμό. Και όταν η ίδια ιστορία επαναλαμβάνεται, γεννάται εύλογα το ερώτημα κατά πόσο αξιολογούνται σωστά τα πραγματικά αίτια της αποτυχίας.
Ασφαλώς, δεν είναι κάθε απόλυση λανθασμένη. Υπάρχουν συνεργασίες που φτάνουν στο τέλος τους και περιπτώσεις όπου η αλλαγή είναι αναγκαία. Όμως, ο προπονητής δεν μπορεί να αποτελεί πάντοτε τον μοναδικό υπεύθυνο, ούτε η απομάκρυνσή του να λειτουργεί ως άλλοθι για όλους τους υπόλοιπους.
Στο κυπριακό ποδόσφαιρο, η πρόκληση για τις διοικήσεις είναι να ξεχωρίζουν την ανάγκη για αλλαγή από την πίεση της στιγμής. Γιατί η επιτυχία δεν χτίζεται μόνο με νέους προπονητές, αλλά με σωστό σχεδιασμό, συνέπεια και ξεκάθαρο πλάνο.