Πολύ προτού στεφθεί παγκόσμιος πρωταθλητής ο Μέσι, υποστήριζα ότι δεν χρειαζόταν Μουντιάλ για να αναγνωριστεί ως ένας από τους κορυφαίους όλων των εποχών. Διότι πολύ πριν από το Κατάρ και το φετινό Μουντιάλ, ο «ψύλλος» μάς χάρισε αμέτρητες στιγμές ποδοσφαιρικού οφθαλμόλουτρου. Το τρόπαιο το είχε περισσότερο ανάγκη ως λύτρωση προς τον εαυτό του και την πατρίδα του. Όσο για τη σύγκριση με τον Μαραντόνα; Δεν θα σταματήσει, ακόμα και αν πάρει δεύτερο παγκόσμιο τίτλο ή και τρίτο το 2030 με το… μπαστούνι.
Το μόνο που μπορώ να εξηγήσω είναι γιατί ο Ντιέγκο έφτασε να έχει Εκκλησία με αμετανόητους πιστούς και να γράφονται τραγούδια γι’ αυτόν. Στο ντοκιμαντέρ του Εμίρ Κουστουρίτσα για τον Ντιεγκίτο, οι Μανού Τσάο παίζουν μπροστά του το «Η ζωή είναι τόμπολα»: «Αν ήμουν ο Μαραντόνα, θα ζούσα όπως εκείνος». Θα έγραφε ποτέ κάποιος κάτι αντίστοιχο για τον Μέσι; Δύσκολα.
Ο «νάνος» είναι «επίγειος θεός» εντός γηπέδου και αυτά που κάνει στα 39 του μοιάζουν εξωπραγματικά. Εκτός των τεσσάρων γραμμών, όμως, είναι απλώς το καλό παιδί. Αντίθετα, ο Ντιεγκίτο, εκτός από «θεός της μπάλας», παράλληλα… έτρεχε σε τοίχο με εκατό. Την είπε στον Πάπα, τα έβαλε με τη FIFA και, γενικά, έζησε… 100 ζωές χωρίς να τον βαριέσαι σε καμία!
Α.Β.