Του Πέτρου Χατζηχριστοδούλου
Η εθνική καλαθόσφαιρας της Κύπρου δεν είναι ομάδα του ΝΒΑ, ούτε της Εuroleague. Δεν είναι καν ομάδα του Eurocup. Οι παίκτες της είναι επαγγελματίες (ορισμένοι) ή αμειβόμενοι αθλητές σωματειακών ομάδων, δεν έχουν κέρδη και εισοδήματα από την εθνική ομάδα, όμως. Στην πραγματικότητα είναι εθελοντές διεθνείς και ερασιτέχνες με την αρχέγονη έννοια της λέξης. Δεν παίζουν για τα ευρώ, αγωνίζονται γιατί γουστάρουν.
Για την αθλητική δόξα και την τιμή της πατρίδας τους δίνουν αθλητικές μάχες εναντίον πανίσχυρων αντιπάλων, συχνά με προδιαγεγραμμένο αποτέλεσμα, ήττες με σημαντική διαφορά πόντων. Άλλες φορές, με ομάδες περίπου της δικής μας εμβέλειας κατακτούν διεκδικούν νίκες και μετάλλια, δρέπουν επιτυχίες. Είναι αξιέπαινοι σε κάθε περίπτωση.
Για να λάβουν μέρος οι διεθνείς καλαθοσφαιριστές μας στις διάφορες ευρωπαϊκές διοργανώσεις, χρειάζεται να θυσιάσουν όσα εμείς οι καθημερινοί και συνηθισμένοι άνθρωποι απολαμβάνουμε. Είναι κάτι που διάφοροι πληκτρολόγοι, συχνά με ψεύτικα ονόματα, δεν ξέρουν ή καμώνονται ότι δεν το γνωρίζουν. Γιατί οι αθλητές πρέπει να προετοιμαστούν για τους αγώνες, να λουστούν στον ιδρώτα σε συνθήκες (τουλάχιστον) άβολες, σε περιόδους (Άνοιξη-Καλοκαίρι) κατά τις οποίες οι μέσοι πολίτες κάνουν διακοπές, πάρτι επετείων, ξενύχτια και διασκεδάσεις. Λουφάρουν.
Για αυτή την αφοσίωση, τις αγωνιστικές προσπάθειες και τις (έστω) μικροθυσίες τους, οι διεθνείς καλαθοσφαιριστές μας πρέπει να τυγχάνουν της εκτίμησης και του σεβασμού. Έτσι συμβαίνει με αθλητές άλλων χωρών. Στην δική μας κοινωνία, ωστόσο, η ηθική αναγνώριση των αθλητών συχνά σκοντάφτει σε ιδεοληψίες και στερεότυπα επαναστατών του γλυκού νερού και του πληκτρολογίου. Δεν είναι πολλοί, αλλά υπάρχουν, και είναι έτοιμοι να κανιβαλίσουν με πρώτη ευκαιρία.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η επίθεση στον αρχηγό των εθελοντών μας του μπάσκετ, τον Νίκο Στυλιανού. Τι έγκλημα έκανε ο κάπταιν της εθνικής μπάσκετ της Κύπρου; Έχει χτυπήσει τατουάζ στο δεξί χέρι, μια σύνθεση με την ελληνική εθνική σημαία και μέσα την Κύπρο. Αυτό το τατουάζ θεωρήθηκε εγκληματικό, «εθνικιστικό», κακοφανίζει τους Τούρκους και τους Τουρκοκύπριους υποτακτικούς τους. Ας πιουν ξίδι, όπως και ο Καραχασλάνης, ένας δημοσιογράφος τους, που έγραψε διάφορα προπαγανδιστικά ψεύδη, αλλά δεν μας είπε για τον «Τουρκοκύπριο» Ερτέν Γκάζι. Τυχαίο; Καθόλου. Ο Γκάζι που γεννήθηκε στην κατεχόμενη Μόρφου, παίζει από 16 ετών στις εθνικές ομάδες της Τουρκίας και όχι στην (τάχα μου πατρίδα του) Κύπρο. Ο Γκάζι δικαιούται να είναι εθνικιστής ή γκρίζος λύκος ή ισλαμιστής ή ό,τι στον διάολο θέλει, αλλά όχι, δεν πρέπει να τιμά την καταγωγή του ο αρχηγός της ομάδας που εκπροσωπεί την Κυπριακή Δημοκρατία. Αυτός είναι ο τρόπος που σκέφτονται οι επικριτές του αρχηγού μας και προπαγανδιστές των θέσεων των κατακτητών.
Φυσικά, αν είχαν δυο δράμια ιδέα από αθλητικά, ή έστω αν έψαχναν λίγο τι υπάρχει πίσω από το τατουάζ, δεν θα έσπευδαν να φορτώσουν σ’ έναν σπουδαίο αθλητή μας το αδιέξοδο στη λύση του Κυπριακού! Θα έβρισκαν, για παράδειγμα, ότι ο Νίκος Στυλιανού είναι παιδί Ελληνοκύπριου και Ελλαδίτισσας. Γεννήθηκε και έζησε στην Ελλάδα, όπου πατέρας του, ο Κώστας Στυλιανού, παλιά δόξα μας στο μπάσκετ, ένας από τους κορυφαίους καλαθοσφαιριστές μας όλων των εποχών, πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του.
Ο Κώστας αγωνίστηκε στον Άρη Θεσσαλονίκης, κατακτώντας δύο τίτλους στην Α’ Εθνική Κατηγορία (1979, 1983), έχοντας ουσιαστική συμμετοχή και συμβολή και σε διεθνείς νίκες. Να πούμε σε όσους δεν το ξέρουν, πως ο Κώστας ήταν ο τρίτος σκόρερ στον ιστορικό και φοβερό αγώνα Ιωνικού Νικαίας-Άρη (113-114) το 1981. Είχε πετύχει 21 πόντους, ενώ οι δύο σούπερσταρ Γιαννάκης-Γκάλης είχαν τη δική τους άτυπη μονομαχία με 73 και 62 πόντους αντιστοιχως.
Έπαιξε επίσης στον Πανελλήνιο και στον Μίλωνα Νέας Σμύρνης, πριν έρθει πίσω στο νησί μας και αγωνιστεί με μεγάλη επιτυχία στον Πεζοπορικό, την ΑΕΚ Λάρνακας και εν τέλει στο ΑΠΟΕΛ. Ο Κώστας, έπαιξε, βεβαίως, και στην εθνική ομάδα της Κύπρου, βοηθώντας την να κατακτήσει διακρίσεις και μετάλλια σε ΑΜΚΕ και άλλες διοργανώσεις.
Ο Νίκος Στυλιανού, έχοντας τα γονίδια του πατρός (και της μητρός του-υπήρξε μπασκετμπολίστρια στη Θεσσαλονίκη), ακολούθησε σταδιοδρομία στην καλαθόσφαιρα. Παίζει από μικρός στις εθνικές ομάδες της Κύπρου, αγωνίστηκε στις ΗΠΑ, σε πολλούς συλλόγους εδώ και στην Ελλάδα. Με τον Κώστα έγραψαν ρεκόρ ιστορικό, καθώς αποτελούν το πρώτο (και μοναδικό επί του παρόντος) δίδυμο Κύπριου πατέρα και γιου, που έχουν αγωνιστεί στην Α’ Εθνική Κατηγορία Μπάσκετ της Ελλάδας!
Α, ναι, για το τατουάζ. Ο Νίκος Στυλιανού το «χτύπησε» όταν ήταν φοιτητής (και καλαθοσφαιριστής) στο Τέξας. Είχε πάρει αθλητική υποτροφία στο Nαβάρο Κόλεϊτζ. Πρωτοετής φοιτητής, 18άρης, με το νόστιμον ήμαρ να τριβελίζει το μυαλό και την καρδιά του, θέλησε να τιμήσει με το τατουάζ την διπλή καταγωγή του, την μάνα και τον πατέρα του. Σήμερα είναι 36! Γι’ αυτό ενοχλήθηκαν, λοιπόν, όσοι είναι έτοιμοι να στηρίξουν τους τουρκικούς εμετούς. Δικαιούνται οι Γκάζιδες να είναι (ή να νιώθουν) Τούρκοι, αλλά οι Στυλιανού να ζητούν άδεια για να αισθάνονται Έλληνες. Πριτς!