Η ΘΕΣΗ ΤΟΥ «Goal»
Η απώλεια του Μιχάλη Κρασιά συγκλόνισε τον αθλητικό κόσμο. Δεκάδες ίσως και εκατοντάδες ήταν χθες οι ανακοινώσεις και οι αναφορές βαθύτατης θλίψης για έναν άνθρωπο που έβαλε το δικό του λιθαράκι στο οικοδόμημα του κυπριακού αθλητισμού. Η ενασχόληση του με τον αθλητισμό πολυεπίπεδη. Διεθνής πετοσφαιριστής και αθλητής των 400 μέτρων στα νιάτα του. Και στη συνέχεια καθηγητής Φυσικής Αγωγής, προπονητής, ακαδημαϊκός και αθλητικός παράγοντας.
Ο Μιχάλης Κρασιάς γνώρισε τον αθλητισμό απ’ την καλή κι απ’ την ανάποδη. Φόρεσε σορτσάκι, αποθεώθηκε στα γήπεδα, σπούδασε και μορφώθηκε, αλλά η διαδρομή του δεν ήταν πάντα στρωμένη με ροδοπέταλα. Στο προπονητιλίκι για παράδειγμα, χρειάστηκε να παλέψει με πολλά ελλείμματα που έχει ο χώρος. Πήρε εφόδια για να μπορέσει να αντεπεξέλθει σε όλα τα επίπεδα, ακόμη και στον δύσκολο κόσμο του κυπριακού Ιπποδρόμου. Πρόεδρος της Ομοσπονδίας του Βόλεϊ, Πρόεδρος την Ομοσπονδία του Πανεπιστημιακού Αθλητισμού, διευθυντής του Αθλητικού Κέντρου του Πανεπιστημίου Κύπρου, κατέγραψε δεκάδες νίκες. Εντός κι εκτός έδρας. Στο διεθνή χώρο, δεν ήταν απλά «παρών», αλλά μεγάλος πρωταγωνιστής, ρυθμιστής στα κέντρα αποφάσεων.
Στον δυσκολότερο αγώνα της ζωής του, επέδειξε περίσσιο θάρρος και κατέγραψε… σπουδαίες επιδόσεις. «Θα είμαι ανάμεσα σ’ αυτό το 0,6% του παγκόσμιου πληθυσμού που θα νικήσει αυτή την καταραμένη αρρώστια!», έλεγε στους φίλους του. Και πάλεψε όρθιος! Λεβέντικα! Ακόμη και την προηγούμενη βδομάδα συμμετείχε σε συναντήσεις και συσκέψεις για το αύριο του κυπριακού βόλεϊ. Ο Μιχάλης Κρασιάς δεν ηττήθηκε… Για πολλούς φίλους του αθλητισμού μας, θα είναι πάντα νικητής!