Καλώς την… πολυϊδιοκτησία (στο ποδόσφαιρο) κι ας άργησε. Ακούγαμε, διαβάζαμε, αλλά «τι μας νοιάζει εμάς;», ήταν η συνήθης προσέγγιση των Κύπριων ποδοσφαιρόφιλων. Τώρα, όμως, που ομάδα συμφερόντων του Σεργκέι Λομάκιν (του αφεντικού και της Πάφος FC), ενδιαφέρεται για τον Κουλιμπαλί, το θέμα ήρθε στο προσκήνιο!
Είναι ένα φαινόμενο που εξελίσσεται ραγδαία και συγκαταλέγεται ανάμεσα στα πλέον «φλέγοντα» του παγκόσμιου ποδοσφαίρου. Ιδιώτες ή εταιρείες (και funds) ελέγχουν πολλούς συλλόγους. Εγείρονται, έτσι, σοβαρά θέματα για την ηθική, την ακεραιότητα του αθλήματος, τη διαφάνεια, ενώ στην εξίσωση μπαίνει και η νομιμοποίηση εσόδων από παράνομες δραστηριότητες.
Το γράμμα του ποδοσφαιρικού νόμου (ειδικά της UEFA) απαγορεύει αυστηρά τον κοινό έλεγχο ομάδων που ανταγωνίζονται στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Ωστόσο, στην πράξη, υπάρχουν πολλά παραθυράκια στον κανονισμό και η πολυϊδιοκτησία εξελίσσεται σε… μόδα.
Μιλάμε για ένα «εργοστάσιο» πολυϊδιοκτησίας συλλόγων που λειτουργεί 24 ώρες το 24ώρο. Θέλετε παραδείγματα; Η City Football Group κάνει κουμάντο στις Μάντσεστερ Σίτι (100%), Μέλμπουρν (100%), Μοντεβιδέο (100%), Λομέλ (99%), Νιού Γιόρκ Σίτι (80%), Τζιρόνα (47%), Τρουά (100%), Μουμπάι (65%), Παλέρμο (80%) κι ένα σωρό άλλες.
Δεκάδες οργανισμοί έχουν εκατοντάδες ομάδες. Εδώ, ο Βαγγέλης Μαρινάκης έχει το επίσημο ιδιοκτησιακό χαρτοφυλάκιο του Ολυμπιακού, της Νότιγχαμ Φόρεστ και της Ρίο Άβε. Είναι σε προχωρημένες διαπραγματεύσεις για την εξαγορά της βραζιλιάνικης Βάσκο ντα Γκάμα, ενώ ακούγεται έντονα ότι θέλει και τη Μόντσα και τη Σαμπντόρια!
Ι.Κ.