Οι Κύπριοι οπαδοί δυσκολεύονται να κατανοήσουν τον τρόπο σκέψης των πλείστων ξένων παικτών που έρχονται στον τόπο μας για να βγάλουν το ψωμί τους. Οι περισσότεροι, βέβαια, τώρα τελευταία βγάζουν… παντεσπάνι, αλλά το σκεπτικό τους, πάνω-κάτω είναι το ίδιο. Ο επαγγελματίας ποδοσφαιριστής το πολύ-πολύ, να παθιαστεί μέσα στο ενενηντάλεπτο εντός του αγωνιστικού χώρου και να επιδείξει θέληση και διάθεση στις προπονήσεις. Από κει και πέρα, θέλει να περνάει (πολύ) καλά.
Πριν από μερικά χρόνια, ο συνάδελφος Πανίκος Κωνσταντίνου διατηρούσε αρχείο με τους ξένους ποδοσφαιριστές, οι οποίοι αξιολογούσαν την παραμονή τους στις ομάδες με τον βαθμό της καλοπέρασής τους. Έσκαγε ένα κρυφό χαμόγελο κι άνοιγε τις… λίστες τους: «Άλλος ένας που λατρεύει τις θάλασσές μας και το καλό μας φαγητό»! Αρκετοί «τρελαίνονταν» με τις… λιακάδες μας και τη δυνατότητα να κυκλοφορούν με ασφάλεια και να κοιμηθούν (τρόπος του λέγειν) με ανοικτά παράθυρα.
Δεν ξέρω αν ο αγαπητός Πανίκος Κωνσταντίνου ενημερώνει ακόμη το αρχείο, τώρα που έγινε αστέρας και (κορυφαίος, για να είμαστε σωστοί) αναλυτής στους τηλεοπτικούς μας δέκτες, αλλά θα είχε μπόλικη δουλειά. Ιδιαίτερα στην ενότητα «λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ’ αγόρι μου»!
Ο οπαδός κρέμεται από τα στόμα του παικταρά, να αναφωνήσει το πολυαναμενόμενο «θα τους σκίσουμε!» ή «δεν θα ξεχάσω ποτέ που πέτυχα εκείνη την γκολάρα και τους κλείσαμε το σπίτι». Και τελικά ακούει και διαβάζει ότι «η Κύπρος είναι ο καλύτερος προορισμός για να μεγαλώσεις το παιδί σου»!
Ι.Κ.