Υπάρχουν άνθρωποι που θυμούνται απίστευτες λεπτομέρειες από εκατό, διακόσια, ακόμη και από χίλια ποδοσφαιρικά ματς! Η αφεντιά μου, πέντε-έξι με το ζόρι. Ένα απ’ αυτά είναι το Αργεντινή – Αγγλία για το Μουντιάλ του 1986. Ιούνιος μήνας, αλλά το ματς είχε ζεσταθεί άγρια, επειδή τέσσερα χρόνια προηγουμένως, με τους ίδιους αντιπάλους, είχαμε τον Πόλεμο στα νησιά Φώκλαντ. Χίλιες περίπου ψυχές είχαν χαθεί τότε για τα… ξερονήσια κοντά στις ακτές της Αργεντινής που με το ζόρι φιλοξενούν 3000 άτομα!
Εδώ και χρόνια δυσκολεύομαι να τα βρω με τον εαυτό μου, κατά πόσο είμαι περισσότερο φιλοαργεντινός ή περισσότερο μαραντονικός. Μάλλον, όπως… βολεύει. Όπως και να ‘χει, εκείνο το ματς ήταν… σταθμός για τη σχέση μου με το ποδόσφαιρο. Να ‘ναι καλά ο θεός Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα! Έβαλε ένα γκολ με το «χέρι του θεού» κι άλλο ένα με το «πόδι του θεού»! Και τα δύο στο β’ ημίχρονο, αλλά οι Εγγλέζοι αντέδρασαν σαν λυσσασμένοι. Τα δευτερόλεπτα έγιναν δεκάλεπτα κι όταν λίγο πριν το τέλος, ο Λίνεκερ μείωσε σε 2-1, τα λεπτά έγιναν αιώνες. Να ‘ναι καλά κι ο… σύντροφος και συναγωνιστής διαιτητής από την Τυνησία, ο διαβόητος Αλί Μπεν Νάσερ, ο οποίος σφύριξε τη λήξη χωρίς πολλές καθυστερήσεις. Σε εκείνο ματς δεν νίκησε η Αργεντινή την Αγγλία. Στα μάτια μου, πριν από σαράντα χρόνια, ήταν περισσότερο η απάντηση των φτωχών και των καταπιεσμένων, απέναντι στους δυνάστες μιας (ποδοσφαιρικής) αυτοκρατορίας.
Εκείνη την ημέρα, ο Μαραντόνα απόδειξε ότι το ποδόσφαιρο μπορεί να γίνει και λίγο… ατομικό άθλημα. Αργότερα, με την κατάκτηση του Μουντιάλ, ύψωσε στα ουράνια μια ολόκληρη χώρα! Ένα χρόνο αργότερα ανέστησε και τη Νάπολι, ξυπνώντας τον φτωχό ιταλικό Νότο κι έδωσε το σύνθημα για την «επανάσταση» προς τον ελιτίστικο Βορρά.
Υ.Γ.: Καλή επιτυχία, σήμερα, στον Μέσι και την παρέα του!