Στις μεγάλες στιγμές, στις μεγάλες ιδέες, ακόμη και στις… επαναστάσεις, κάποιοι είναι μπροστά και κάποιοι άλλοι πίσω. Κάποιοι είναι μπροστά στα φώτα και αποθεώνονται και κάποιοι ενεργούν αθόρυβα, πιο πίσω ή παραπλεύρως, αλλά έχουν τεράστια συμμετοχή.
Ένα φαινόμενο που εμφανίζεται παντού, σε όλους τους τομείς στη ζωή μας. Σε όλες τις δραστηριότητες που συνθέτουν την καθημερινότητά μας. Στην οικογένεια, στην εργασία, στην κοινωνία, στην πολιτική, στην οικονομία, στην εκπαίδευση, στον αθλητισμό…
Στις μεγάλες στιγμές της Ομόνοιας στην τρέχουσα περίοδο, κάτι μου λέει ότι έμεινε λίγο… πίσω ο Σίμος Ταραπουλούζης. Σε βαθμό που μάλλον έχει αδικηθεί. Ας μην ξεχνάτε ότι μιλάμε για τον «άνθρωπο του προέδρου», τον εξ απορρήτων του Σταύρου Παπασταύρου. Από μόνο του το γεγονός αυτό εκτοξεύει τις ευθύνες και τις αρμοδιότητές του.
Την προηγούμενη φορά που ο Ταραπουλούζης ήταν στην Ομόνοια, στις κακές στιγμές τον είχαμε «ξεσκίσει». Όλοι! Μηδενός εξαιρουμένου. Πρώτος εγώ ο ίδιος, κι ύστερα οι προπονητές της εξέδρας, ορισμένοι παράγοντες και χιλιάδες οπαδοί, είχαν ζητήσει την απομάκρυνσή του. Επέστρεψε ο Μπεργκ, επέστρεψε κι ο Ταραπουλούζης, προφανώς πολύ πιο σοφός.
Χοντρά-χοντρά, η συνεισφορά του Ταραπουλούζη στη φετινή Ομόνοια είναι τεράστια. Με καίριες παρεμβάσεις με… ονοματεπώνυμο: Απόκτηση Μαέ (σ.σ. εδώ χρειάστηκε να βάλει το χέρι του και ο πρόεδρος), παραμονή Παναγιώτη Ανδρέου, διαχείριση Γιόβετιτς και λοιπά και λοιπά, κι όποιος θέλει ας καταλάβει.
Ι.Κ.