Και όμως: δεν είναι η απώλεια ενός τίτλου το πιο οδυνηρό χτύπημα. Ούτε η μη υλοποίηση των στόχων, ούτε καν ο υποβιβασμός. Στο ποδόσφαιρο — όπως και στη ζωή — εκείνο που πονά περισσότερο είναι η άρνηση να μάθεις. Να αντιληφθείς τι πήγε πραγματικά λάθος, να κοιτάξεις κατάματα τον καθρέφτη και να πεις: «Ναι, φταίξαμε».
Το επικίνδυνο δεν είναι η ήττα. Είναι η επανάληψή της, «ντυμένη» με την ίδια αφέλεια, με την ίδια κοντόφθαλμη λογική, με την ίδια έλλειψη πλάνου. Είναι να μην κατανοείς το πραγματικό σου μέγεθος, να φέρεσαι σαν πρωταθλητής όταν δεν είσαι, ή να αυτοχαρακτηρίζεσαι… αδικημένος όταν απλώς δεν ήσουν επαρκής.
Στη σεζόν που οδεύει προς το τέλος, αρκετοί σύλλογοι στην Κύπρο (και όχι μόνο) απέτυχαν. Το θέμα δεν είναι ποιοι, αλλά γιατί. Η ανάλυση δεν μπορεί να είναι επιφανειακή. Δεν αρκεί να αποδοθούν ευθύνες σε έναν προπονητή, ούτε να φορτωθούν όλα σε τρία-τέσσερα μετεγγραφικά λάθη. Το πρόβλημα εντοπίζεται στον πυρήνα: στον τρόπο που λειτουργεί η ομάδα συνολικά. Στην απουσία βάθους, πλάνου, οράματος. Σε αυτό που… βγάζουν, εν πολλοίς, αυτοί που διοικούν.
Οι εποχές άλλαξαν. Το ποδόσφαιρο, πλέον, δεν χωρά συναισθηματισμούς ούτε αυτοσχεδιασμούς. Όσοι επιμένουν να πορεύονται με όρους παρελθόντος, θα βλέπουν τους άλλους να τους προσπερνούν. Και τότε, η μεγαλύτερη ήττα θα είναι η απόσταση που συνεχώς μεγαλώνει και η ιστορία που θα αφήνει πίσω εκείνους που αρνήθηκαν να αλλάξουν.