Η Ανόρθωση βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού. Η οικονομική ασφυξία είναι πιο έντονη από ποτέ, και η διοίκηση του Κυριάκου Πραστίτη, λίγους μήνες μετά την ανάληψη των καθηκόντων της, κάνει έκκληση για βοήθεια. Αδυνατεί να ανταποκριθεί στις δυσβάσταχτες υποχρεώσεις, που ναι μεν δεν δημιούργησε, αλλά ήξερε το βάρος τους όταν αναλάμβανε. Κι αν δεν ήξερε, όφειλε να γνωρίζει.
Σε μια προσπάθεια να σωθεί η ομάδα από σοβαρές επιπτώσεις, συγκάλεσε συνάντηση με πρώην προέδρους και μέλη προηγούμενων διοικήσεων με έναν και ξεκάθαρο σκοπό: να εκπέμψει οικονομικό SOS και να ζητήσει χείρα βοηθείας. Εν ολίγοις, ψάχνει σανίδα σωτηρίας απ’ αυτούς που κατηγορήθηκαν ως συνυπεύθυνοι για τη σημερινή κατάντια του συλλόγου. Η ανάγκη για συσπείρωση, συμπόρευση και σύμπνοια προτάσσεται σαν ταινία τρόμου σε επανάληψη και από αυτή τη διοίκηση.
Η εσωστρέφεια και οι επιπόλαιες επιλογές έφεραν την Ανόρθωση σε τραγική κατάσταση, οικονομικά και αγωνιστικά. Και άντε τώρα να πείσεις αυτούς που αντιμετώπισαν μέχρι και συκοφαντίες, να βάλουν το χέρι στην τσέπη για να βγάλουν την ομάδα από το αδιέξοδο. Το ερώτημα πλέον δεν είναι ποιος φταίει. Το ερώτημα είναι ποιος θα σώσει την Ανόρθωση. Και αν το… σωσίβιο αναζητείται από εκείνους που μέχρι πρόσφατα αποδοκιμάζονταν, τότε πολύ φοβάμαι ότι δεν υπάρχει ούτε χαραμάδα αισιοδοξίας για τη λύση του προβλήματος.