Ο αθλητής που ταξίδεψε την κυπριακή δισκοβολία σε κάθε γωνιά πλανήτη, χαρίζοντας στη χώρα μας μετάλλια και διακρίσεις από τις συμμετοχές του σε κορυφαίες αθλητικές διοργανώσεις, μιλά στο Down Town για τη δύσκολη χρονιά που του στοίχισε την τέταρτη συμμετοχή στους Ολυμπιακούς Αγώνες, για το τραύμα που άφησε σε εκείνον η πρόσφατη απώλεια του προπονητή του αλλά και για τη μεγάλη του απόφαση να ολοκληρώσει φέτος την αθλητική του καριέρα, έπειτα από 25 χρόνια.
«Η πιο δύσκολη χρονιά για μένα έχει φτάσει στο τέλος της πρόωρα», είχες γράψει σε μια πρόσφατη ανάρτησή σου στα social media, αναφερόμενος στην απουσία σου από τη φετινή διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων. Με ποιες σκέψεις σε βρίσκουν αυτές οι μέρες;
Η αλήθεια είναι ότι εξακολουθώ να είμαι αρκετά απογοητευμένος και συναισθηματικά φορτισμένος, όχι τόσο για το γεγονός ότι δεν θα συμμετέχω σε άλλη μια ολυμπιάδα, όσο για το ότι δεν κατάφερα να πετύχω τον στόχο που είχαμε βάλει με τον προπονητή μου, τον Κώστα Σταθελάκο, ο οποίος σκοτώθηκε τον περασμένο Φεβρουάριο σε δυστύχημα. Ήταν μια πολύ ιδιαίτερη χρονιά για μένα το 2024, με βρήκε να αγωνίζομαι κάθε μέρα στο γήπεδο μόνος μου με λίγη βοήθεια από τον Έλληνα προπονητή Χρήστο Παπαδόπουλο που άφησε πίσω τη δουλειά που είχε στην Ελλάδα και ήρθε στην Κύπρο, για να με προετοιμάσει. Έκανα την προσπάθειά μου και ολοκλήρωσα τη χρονιά όσο καλύτερα μπορούσα, παρά την έλλειψη προετοιμασίας του Φεβρουαρίου αλλά και το κόστος που είχε σε μένα η απώλεια του Κώστα.
Πώς την είχες βιώσει τότε;
Ήταν κάτι το πρωτόγνωρο για μένα. Ήμασταν στην τρίτη μέρα του ταξιδιού μας στη Νότιο Αφρική, όπου βρεθήκαμε για ένα μήνα προετοιμασίας μαζί και με άλλους αθλητές. Πρώτη Φεβρουαρίου είχαμε πάει για φαγητό και κατά την επιστροφή μας στον χώρο που μέναμε, είχαμε μπει σε διαφορετικά αυτοκίνητα. Όταν ξυπνήσαμε το πρωί, καταλάβαμε ότι ο Κώστας δεν είχε επιστρέψει ποτέ, μέχρι που πληροφορηθήκαμε το κακό που έγινε.
EΚΑΝΑ Ο,ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΟΛΑ
ΑΥΤΑ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ, ΓΙ’ ΑΥΤΟ ΚΑΙ
Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΠΟΥ ΕΧΩ ΠΑΡΕΙ
ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΤΕΡΜΑΤΙΣΩ ΤΗΝ
ΚΑΡΙΕΡΑ ΜΟΥ ΤΟ 2024 ΚΑΙ
ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟ ΝΑ ΜΠΩ
ΣΕ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΜΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΕΙ
ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟ
Τι εμπειρίες έζησες μαζί του;
Με τον Κώστα γνωριστήκαμε το 2007, όταν αγωνιζόμασταν στον ίδιο αγώνα, εκείνος με την Ελλάδα, εγώ με την Κύπρο. Το 2012 παντρεύτηκε και ήρθε να ζήσει εδώ. Από εκείνη τη χρονιά και μετά, ήμασταν σχεδόν κάθε μέρα μαζί, ενώ το 2015 εντάχθηκα στο γκρουπ του. Κάναμε μαζί προπόνηση ως συναθλητές και το 2017, όταν πια σταμάτησε να αγωνίζεται, έγινε ο προπονητής μου. Περισσότερο ήμασταν σαν μια παρέα, δεν είχαμε ποτέ την κλασική σχέση που έχει ένας προπονητής με τον αθλητή του, ενώ μάλιστα, βάφτισε και τον γιο μου. Ήμασταν φίλοι, μάθαινα και εγώ από εκείνον, αλλά και εκείνος από εμένα. Έτσι πέρασαν τα χρόνια. Ο Κώστας δεν ήταν ποτέ ένας απλός προπονητής. Τόσο πολύ του άρεσε να προπονεί και να εξελίσσεται, που κάθε μέρα ήταν μέσα στο γήπεδο από το πρωί μέχρι το βράδυ, προσπαθώντας να βοηθά όλο τους αθλητές, για να ανέβει ο στίβος και ειδικά η ρίψη, που τόσο αγαπούσε. Ήθελε να προσφέρει. Αγαπούσε όλο τον κόσμο, γι’ αυτό και ήταν πολύ αγαπητός και συμπαθής σε όλους τους αθλητές, όχι μόνο στης Λευκωσίας αλλά και σε εκείνους που έρχονταν από την Ελλάδα, από την Ουγγαρία, από τη Γερμανία. Έρχονταν να κάνουν προετοιμασίες στην Κύπρο και ήξεραν ότι θα έβρισκαν τον Κώστα εκεί, να τους δώσει κλειδιά για να ανοίξουν και να πάρουν ό,τι ήθελαν.
Γνωστοποιείται ότι δεν θα συμμετέχεις στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Επικοινωνούν μαζί σου άλλοι αθλητές με τους οποίους γνωριστήκατε σε αθλητικές διοργανώσεις;
Τα περισσότερα μηνύματα που έλαβα ήταν από συναθλητές μου από το εξωτερικό, οι οποίοι μου έστειλαν διάφορα μηνύματα συμπαράστασης, να είμαι δυνατός, να μην τα παρατήσω, να συνεχίσω για άλλη μια χρονιά κτλ. Είναι όμορφο να ξέρω ότι έχω αυτή τη στήριξη, όμως η αλήθεια είναι πως ως αθλητής, δεν πήρα ποτέ αποφάσεις με βάση εκείνα που μου έλεγαν οι άλλοι. Πάντα είχα τη δική μου άποψη και τον δικό μου τρόπο λειτουργίας και στην προπόνηση και στα διάφορα άλλα ζητήματα, γνωρίζοντας ότι είμαι υπεύθυνος για την πορεία μου.
Έχεις αποφασίσει πώς θα πορευτείς από εδώ και πέρα;
Σίγουρα είναι δύσκολο για μένα να συνεχίσω και να μπω στη διαδικασία να πάω σε μια άλλη χώρα και να πω ότι θα το κάνω για ακόμα δύο, τρία χρόνια ή μέχρι την επόμενη ολυμπιάδα. Έχω μια οικογένεια πίσω μου. Έχω τα παιδιά μου που κάθε μέρα με περιμένουν, επομένως δεν είναι όπως παλιά που έπαιρνα τη βαλίτσα μου και έφευγα να πάω για ένα – δύο μήνες προετοιμασία κάπου αλλού ή να πηγαίνω σε αγώνες και να είμαι συνέχεια ταξίδια. Σήμερα, νιώθω πλήρης από αγώνες και επιτυχίες. Έκανα ό,τι μπορούσα όλα αυτά τα χρόνια, γι’ αυτό και η απόφαση που έχω πάρει είναι να τερματίσω την καριέρα μου το 2024 και από τον Σεπτέμβριο να μπω σε κάτι που με ευχαριστεί μέσα στον αθλητισμό. Τώρα το τι θα είναι αυτό, δεν το έχω αποφασίσει ακόμα ακριβώς αλλά ως αθλητή η καριέρα μου τελειώνει το 2024. Απ’ εκεί και πέρα θα δω ακριβώς με την ομοσπονδία μου και τους αρμόδιους φορείς τι θα ακολουθήσει.
ΤΟΝ ΜΙΣΟ ΧΡΟΝΟ ΕΛΕΙΠΑ
ΣΕ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΕΣ ΚΑΙ
ΣΕ ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΛΛΟ
ΜΙΣΟ, ΠΟΥ ΗΜΟΥΝ ΣΤΗΝ
ΚΥΠΡΟ, ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΚΑΝΩ
ΠΡΟΠΟΝΗΣΗ ΚΑΙ ΝΑ
ΞΕΚΟΥΡΑΖΟΜΑΙ. ΝΟΜΙΖΩ,
Η ΣΤΗΡΙΞΗ ΚΑΙ Η ΑΓΑΠΗ
ΤΗΣ ΚΑΡΟΛΙΝΑΣ, ΗΤΑΝ
ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ Ο,ΤΙ
ΧΡΕΙΑΖΟΜΟΥΝ
Η οικογένειά σου υπάρχει συνέχεια στις αναφορές σου. Νιώθεις ότι οφείλεις μέρος της επιτυχίας σου και σε αυτήν;
Οπωσδήποτε. Η στήριξη που είχα όλα αυτά τα χρόνια, ειδικά από τη σύζυγό μου, την Καρολίνα, είναι πράγματι άξια θαυμασμού. Είχε τη δουλειά της και παράλληλα τη φροντίδα και το μεγάλωμα των παιδιών μας, όταν εγώ έπρεπε να λείπω στο εξωτερικό ή να ξεκουράζομαι, για να μπορώ να κάνω προετοιμασία. Η Καρολίνα κατανοούσε από την πρώτη μέρα που ήταν μαζί μου, ότι αυτή ήταν η δουλειά μου. Τον μισό χρόνο έλειπα σε προετοιμασίες και σε αγώνες και τον άλλο μισό, που ήμουν στην Κύπρο, έπρεπε να κάνω προπόνηση και να ξεκουράζομαι. Νομίζω, η στήριξη και η αγάπη της, ήταν πραγματικά ό,τι χρειαζόμουν. Με κατανοεί, είναι δίπλα μου και ξέρει ότι και στο μέλλον αν κάποιο από τα παιδιά μας, επιθυμήσει να ακολουθήσει την ίδια πορεία, ο δρόμος προς τον πρωταθλητισμό είναι αυτός.
Τα παιδιά σου, έχουν και αυτά σχέση με τον αθλητισμό;
Ο μικρός, παρόλο που είναι 5,5 χρονών λέει από τώρα ότι θέλει να κάνει δίσκους, όπως τον μπαμπά του. Η μεγάλη μου κόρη, που είναι εννιά, θα ξεκινήσει δίσκο τον Σεπτέμβριο, γιατί δοκίμασε μια-δυο φορές και μου είπε ότι θέλει να έρχεται στο γήπεδο. Σίγουρα είναι κάτι πολύ ενθαρρυντικό για μένα, το να ξεκινήσει κάποιο από τα παιδιά μου να ασχολείται με τον αθλητισμό, γι’ αυτό και δεν θα τους αποτρέψω ποτέ να κάνουν κάτι που τους αρέσει.
Από την εποχή που ξεκινούσες εσύ την ενασχόληση με τον αθλητισμό, τι είναι αυτό που θυμάσαι πιο έντονα;
Πιο έντονα θυμάμαι ένα μικρό παιδί που προσπαθούσε να ρίξει δίσκο και που σίγουρα βρήκε πολλές δυσκολίες, μέχρι να έρθει η πρώτη επιτυχία του και δεν αποφάσιζε αν θα συνέχιζε ή αν θα σταματούσε. Θυμάμαι που έπρεπε να πάω στρατό το 2003 και που οι υπεύθυνοι δεν με είχαν μέσα στους αθλητές της εθνικής ομάδας αθλητών. Τότε ήμουν ο δεύτερος αθλητής στη δισκοβολία. Μετά, εντάξει, πέρασε λίγος καιρός και με έβαλαν σαν δεύτερο, μπήκα στην εθνική ενόπλων, έκανα τα δύο χρόνια μου στον στρατό και μετά θυμάμαι ότι πήγα να σπουδάσω στην Κρήτη και μόλις επέστρεψα στην Κύπρο, λόγω των απεργιών που γίνονταν στην Ελλάδα, αποφάσισα ότι ήθελα να το κάνω πιο επαγγελματικά αυτό το πράγμα. Η πρώτη επιτυχία ήρθε το 2007, όταν κατέλαβα την τρίτη θέση στο πανευρωπαϊκό κάτω των 23. Για μένα τότε, αυτό ήταν και ένα κίνητρο να συνεχίσω να κάνω προπόνηση και να θέλω να πάω σε πιο μεγάλους αγώνες. Τα χρόνια πέρασαν, μέχρι που το 2012 κατάφερα να ζήσω για πρώτη φορά το μεγάλο μου όνειρο, να λάβω μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου.
Ως αθλητής δισκοβολίας έζησες την εμπειρία των Ολυμπιακών Αγώνων τρεις φορές. Ποια ήταν η πιο συγκινητική στιγμή σου σε αυτό το ταξίδι;
Θα έλεγα το 2016, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο, όταν πέρασα στον τελικό και κατέλαβα την όγδοη θέση. Είχε προηγηθεί η συμμετοχή μου στους αγώνες του Λονδίνου, όπου για μία θέση έμεινα εκτός τελικού. Εκείνη η απογοήτευση που έζησα τότε, ήταν τελικά και το κίνητρό μου, για να πετύχω στους επόμενους αγώνες. Είχα βάλει τέτοιο πείσμα, που είπα ότι στην επόμενη ολυμπιάδα, δεν θα πήγαινα απλά, αλλά θα έμπαινα στον τελικό. Έτσι και έγινε. Μέχρι σήμερα, παραμένει η καλύτερη στιγμή στην καριέρα μου.
Υπήρξε φορά που να σκέφτηκες να τα παρατήσεις;
Αρκετές φορές, όπως για παράδειγμα το 2013, όταν μετά από έναν μεγάλο τραυματισμό που είχα, έμεινα εκτός για περίπου 1,5 μήνα. Δεν μπορούσα να κάνω προπόνηση, ενώ πήγα και σε κάποιους γιατρούς στη Γερμανία που με έστειλε η ομοσπονδία μου και με βοήθησαν να αναρρώσω. Μια άλλη χρονιά που ήθελα να τα παρατήσω ήταν η φετινή. Μόλις έγινε το περιστατικό με τον προπονητή μου και ενώ όλοι οι αθλητές επανήλθαν και ήθελαν να ξαναξεκινήσουν, εγώ δεν ήθελα καν να πάω στο γήπεδο. Στην πορεία αποφάσισα ότι έπρεπε να τελειώσω τη χρονιά, γιατί από τη μία ήταν ο στόχος που είχαμε βάλει και από την άλλη γιατί σκέφτηκα ότι αν σταματούσα εγώ, ίσως να λειτουργούσα ως «αρνητικό» πρότυπο για όλους εκείνους τους μικρούς αθλητές που έκαναν και αυτοί την προπόνησή τους. Δεν θα ήθελα ποτέ να γίνω ο λόγος που θα «εξαφανίζονταν» αυτοί οι αθλητές και ξέρω ότι και στον προπονητή μου δεν θα άρεσε αυτό. Έτσι, πήρα την πρωτοβουλία και ξεκίνησα προπόνηση σιγά σιγά, μετά από 1,5 μήνα και τους βοήθησα όλους- πιστεύω τουλάχιστον- να πάρουν τον δρόμο τους οι περισσότεροι και να προχωρήσουν στον αθλητισμό.
Νιώθεις ότι και μετά από το δικό σου παράδειγμα, υπάρχει πλέον ενδιαφέρον από τις νέες γενιές για τη δισκοβολία;
Σίγουρα τα πράγματα έχουν αλλάξει σε μεγάλο βαθμό από το 1999, όταν ξεκινούσα να ασχολούμαι με το άθλημα, κάνοντας προπονήσεις στο Μακάριο. Σήμερα, είμαστε στο 2024 σ’ ένα καινούργιο γήπεδο, στο ΓΣΠ, υπάρχουν ακαδημίες, η προπονητική πλέον άλλαξε, γι’ αυτό και ξεκίνησαν να έρχονται και από πιο μικρή ηλικία στις ακαδημίες. Νιώθω ότι ο αθλητισμός ανεβαίνει στην Κύπρο σε πολλά αγωνίσματα και πιστεύω ότι θα βοηθηθούν όλα τα παιδιά σε οποιοδήποτε αγώνισμα ξεκινήσουν στις ακαδημίες του στίβου. Το αρνητικό σε όλο αυτό, είναι ότι ακόμα και σήμερα κανένα από τα ριπτικά αγωνίσματα δεν έχει την απαραίτητη προβολή, έστω και αν επί μία δεκαετία προσωπικά ανέδειξα πολλές φορές αυτό το αγώνισμα στην Κύπρο και την Κύπρο γενικά με τα μετάλλια κτλ. Γενικά στην Κύπρο δεν έχει κάποια προβολή όπως τα άλλα αγωνίσματα, αλλά σίγουρα οι αθλητές οι οποίοι ασχολούνται με τη ρίψη είναι περισσότεροι τα τελευταία χρόνια, όπως και αυτοί που διακρίνονται και δίνουν το 100% του εαυτού τους, για να πετυχαίνουν τους στόχους τους, όπως έκανα και εγώ, όταν βρισκόμουν στην ηλικία τους.
Αυτές τις μέρες γίνεσαι 39. Νιώθεις ότι πια ανοίγει ένας νέος κύκλος στη ζωή σου;
Σε ό,τι έχει να κάνει με την αθλητική μου ζωή, σίγουρα θα μπει ένας καινούριος χρόνος στη δουλειά και στα βήματα που θα ακολουθήσω. Απ’ εκεί και πέρα, θα δουλέψω όπως δούλευα ως αθλητής, θα βάζω στόχους και θα προσπαθώ να τους πετυχαίνω, όπως έκανα πάντα.
Να υποθέσω ότι αυτές τις μέρες, μια από τις ασχολίες σου είναι και το να παρακολουθείς τους Ολυμπιακούς Αγώνες;
Εννοείται. Είμαι σε αυτόν τον χώρο εδώ και 25 χρόνια, επομένως δεν μπορώ να μην παρακολουθώ τα όσα συμβαίνουν. Ακόμα και τις χρονιές που έφευγα πιο νωρίς για να πάω στους Ολυμπιακούς Αγώνες, πάντα τους παρακολουθούσα, όπως και τα υπόλοιπα αγωνίσματα. Είναι ένα πράγμα που μεγάλωσα μέσα σε αυτό και που ξέρω και πολλούς αθλητές από την Ελλάδα και Κύπρο και σίγουρα θα τους στηρίξω από εδώ που βρίσκομαι. Εύχομαι πραγματικά να έχουμε όσο πιο πολλές επιτυχίες, τελικούς, μετάλλια, από όλους τους αθλητές μας.
