Το κυπριακό πρωτάθλημα κυλά (άλλη μία σεζόν) σε a la carte, ανάλογα με το συμφέρον της στιγμής, περιβάλλον. Όταν θέλουμε να είμαστε καλοί, πραγματικά μεταμορφωνόμαστε σε πολύ καλούς. Αλλά όταν θέλουμε να είμαστε κακοί, τάχιστα γινόμαστε σούπερ. Εν ριπή οφθαλμού. Κουμπιά πατάμε, διακόπτες ελέγχουμε. Πιόνια εμφανίζονται ή εξαφανίζονται ώσπου να επανεμφανιστούν.
On πολιτισμός, off καφριλίκια. Φώτα, σκοτάδι, φώτα, σκοτάδι. Μέρα, νύχτα, μέρα, νύχτα. Ο,τι εκάστοτε χρειάζεται. Όποιος πει ότι φιλοδοξεί να αλλάξει δραστικά κάτι, πρώτα γίνεται γραφικός και ύστερα (αφού έχει οδηγηθεί να συγκρουστεί με τους δικούς του που διαμαρτύρονται ότι δεν το κάνει όπως οι άλλοι…) αποβάλλεται. Λίγες έως ελάχιστες ομάδες φαίνεται πως δεν ανήκουν σε αυτή την κατηγορία. Και το πιο λυπηρό είναι πως δεν προκύπτει από κάπου ότι οι πολλοί φιλοδοξούν να αλλάξουν δραστικά κάτι.
Οι συνθήκες, λοιπόν, αυτές είναι. Ντροπή, ξε-ντροπή, όπως λένε, «σε όποιον αρέσουν». Ετσι έμαθαν να λειτουργούν. Κατά φαντασίαν, εν ολίγοις, έξυπνοι! Και το ακόμα πιο ανησυχητικό είναι πως, δεν έχουν κανέναν απολύτως ενδοιασμό να «ανατρέψουν» (δημόσιες) δικές τους τοποθετήσεις. Ούτε γάτα, ούτε ζημιά.
«Βλάκας είναι αυτός που σε κάθε συζήτηση επιμένει πως είναι ο έξυπνος», έγραψε ο Ιρλανδός Όσκαρ Ουάιλντ (φωτό). Μήπως να βάλουμε σε κάθε καθρέφτη στο σπίτι μας τη φωτογραφία του να το θυμόμαστε; Η διαφορά μεταξύ βλακείας και ευφυΐας είναι ότι η ευφυΐα έχει όρια…