Ναι, το VAR ήρθε για να διορθώνει τα λάθη των διαιτητών, όχι όμως για να τους απαλλάσσει από τις δικές τους ευθύνες. Ούτε μπορεί να αποτελεί άλλοθι για την αδυναμία τους να διαχειριστούν σωστά έναν αγώνα. Γιατί, σε τελική ανάλυση, ο διαιτητής παραμένει αυτός που έχει την ευθύνη μέσα στον αγωνιστικό χώρο και δεν γίνεται να περιμένει κάθε φορά την παρέμβαση του VAR για να κάνει σωστά τη δουλειά του.
Δεν περνά αγωνιστική που να μην προκύψουν φωνές, παράπονα και διαμαρτυρίες από παράγοντες ομάδων για τη διαιτησία. Και δυστυχώς, δεν είναι πάντοτε αδικαιολόγητες. Οι ίδιοι οι διαιτητές δίνουν δικαιώματα με τις αποφάσεις ή τις μη αποφάσεις τους. Δεν γίνεται σε έναν αγώνα να χάνονται δύο και τρεις ξεκάθαρες φάσεις, ούτε να παρατηρείται τέτοια αδυναμία στη διαχείριση των παιχνιδιών. Ακόμη χειρότερα, με την πρώτη πίεση από την εξέδρα, αρκετοί δείχνουν να χάνουν την αυτοσυγκέντρωσή τους και μαζί τον έλεγχο.
Η διαιτησία απαιτεί προσωπικότητα, καθαρό μυαλό και αποφασιστικότητα. Ο διαιτητής οφείλει να σφυρίζει με βάση όσα βλέπει και τους κανονισμούς, χωρίς να επηρεάζεται από φωνές, πιέσεις ή αντιδράσεις. Όταν μια απόφαση είναι σωστή, δεν έχει σημασία τι θα πει ο καθένας.
Το ανησυχητικό είναι πως τα λάθη επαναλαμβάνονται, οι ίδιες αδυναμίες παραμένουν και η εικόνα δεν αλλάζει. Το VAR δεν μπορεί να καλύπτει επ’ άπειρον τις ανεπάρκειες κανενός. Ήρθε ως βοήθημα της διαιτησίας, όχι ως υποκατάστατό της. Και αυτό καλό θα ήταν να το αντιληφθούν επιτέλους όσοι κρατούν τη σφυρίχτρα.