Ο Έλληνας, ο Κύπριος, λατρεύουν την επιτυχία. Τρελαίνονται περισσότερο με την πρωτιά κι όχι με την προσπάθεια. Προχθές βράδυ ο Τεντόγλου έκανε μια συγκλονιστική προσπάθεια και πρόσθεσε άλλη μια σπουδαία διάκριση στο παλμαρέ του, στον πιο συναρπαστικό τελικό μήκους σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα.
Ακόμη κι εκείνος ο φοβερός τελικός του 1991 στο Τόκιο, ανάμεσα στον Κάρλ Λιούις και τον Μάικ Πάουελ (με νικητή τον δεύτερο με 8.95μ, έναντι 8.91μ.!), δεν κρίθηκε με τόσο σασπένς. Ευθύς αμέσως πλημμύρισαν τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης με χιλιάδες αποθεωτικά σχόλια για τον… Μίλτο. Για τον οποίο σπάνια μπαίνουμε στον κόπο να μάθουμε τις έχει τραβήξει για να γίνει Ολυμπιονίκης και Παγκόσμιο πρωταθλητής. Αν κάτι πήγαινε (πιο) στραβά στην τελευταία προσπάθεια και προσγειωνόταν λίγα εκατοστά πιο πίσω, δεν θα υπήρχε το… 90% της αποθέωσης. Ίσως και παραπάνω!
Αν έχει καταφέρει ένα πράγμα ο Τεντόγλου είναι ότι δικαίωμα στην επιτυχία έχει κι ένα απλό παιδί που δεν τρελαίνεται, ούτε με τις κάμερες, ούτε με τη σόου μπιζ. Θέλει να κάνει τα δικά του και δεν έχει την ανάγκη να αποδείξει τίποτα και σε κανένα.
Οι περισσότεροι αθλητές συμφωνούν κι ας μην… κάνουν διεθνή συνέδρια για να στείλουν στους αρμοδίους το πόρισμά τους: «Τι να την κάνω τη βοήθεια όταν θα είμαι Ολυμπιονίκης; Ο αθλητής θέλει τη βοήθεια στην ανηφόρα, στα δύσκολα». Και συνήθως δεν την έχει…