Το γράψαμε αμέσως μετά τη νίκη της Εθνικής μας εις βάρος της Ελλάδας στο ντεμπούτο του Τιμούρ Κετσπάγια:
«Από αισιόδοξες αρχές ομοσπονδιακών προπονητών η Κύπρος έχει χορτάσει. Ο Γεωργιανός δεν προσελήφθηκε για ένα ή δύο παιχνίδια και επομένως, γνωρίζει και ο ίδιος ότι έχει πολύ δρόμο μπροστά του για να οδηγήσει την Εθνική μας σε πολύ καλύτερες ημέρες, κάνοντας περήφανους του Κύπριους φίλαθλους».
Δεν ευλογούμε τα γένια μας ούτε το παίζουμε και καλά προφήτες. Απλά είδαν πολλά τα μάτια μας, όπως και τα δικά σας, αναφορικά με το τι εστί κυπριακό ποδοσφαιρικό αντιπροσωπευτικό συγκρότημα. Μπορεί να φέρει την άνοιξη ένας Τιμούρ ή ο κάθε Τιμούρ; Ειδικά σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα δεν γίνονται θαύματα, παρά μόνο κάποια αποτελέσματα-πυροτεχνήματα.
Όπως ήταν η νίκη της Ελλάδα τώρα ή πιο παλιά επί της Βοσνίας και της Σλοβενίας. Εδώ που τα λέμε, ίσως να είναι το πιο δύσκολο έργο που ανέλαβε να φέρει σε πέρας ο Κετσπάγια. Μια Εθνική που δεν έβγαλε ποτέ ποδοσφαιριστές της κλάσης των Γεωργιανών, την προηγούμενη εθνική στην οποίαν εργάστηκε.
Ούτε θα του δώσει ποτέ παίκτες της εμβέλειας των πρωτοκλασάτων ξένων της Ανόρθωσης, του ΑΠΟΕΛ, του Ολυμπιακού Πειραιώς και της ΑΕΚ Αθηνών, τους συλλόγους δηλαδή στους οποίους δούλεψε.
Να το πούμε στα ίσια: Είτε τον λένε Κετσπάγια είτε κάτι άλλο, κανένας προπονητής της Κύπρου δεν έχει τα προγνωστικά υπέρ του αναφορικά με το ενδεχόμενο επιτυχημένου περάσματος.
A. B.