aekaelanorthosisapoelapollonarisdoksaehtnikosomonoiaolympiakospaeekpafosSuper LeaguePremier LeagueSerie ALaLigaEuro 2020

Απόψεις | Αθλητικοί Αρθρογράφοι της ΚύπρουΠαραλίμνι: Η περίφημη σχολή της κυπριακής… Γουέστ Χαμ

Παραλίμνι: Η περίφημη σχολή της κυπριακής… Γουέστ Χαμ

ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΛΟΥΚΑ

Ένα από τα αρνητικά των ανοικτών συνόρων στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο, ίσως το μεγαλύτερο για μικρές χώρες όπως η δική μας, είναι πως οδήγησε σε αργό θάνατο τις παραδοσιακές σχολές ανάδειξης ταλέντων. Μία εκ των οποίων είναι το Παραλίμνι. Για πολλούς, η σπουδαιότερη ποδοσφαιρομάνα του νησιού.

Για δεκαετίες ολόκληρες, η τοπική Ένωση έμοιαζε σαν μια ασταμάτητη μηχανή ανάδειξης παικταράδων. Ντόπιων ή της γύρω περιοχής. Από τις αρχές του ’70, όταν η ομάδα της παραλιακής κωμόπολης εγκαταστάθηκε στην Α’ Κατηγορία, κατάφερε να επιδείξει δύο χαρακτηριστικά που όμοια της δεν είχε κανείς άλλος εκπρόσωπος πληθυσμιακά ανάλογου εκτοπίσματος: τη σταθερότητα και την αυτοδυναμία.

Δεν είχε την ανάγκη να αγοράσει παίκτες ή να στηριχθεί σε τρίτους. Η μια φουρνιά δικών της παιδιών διαδεχόταν την άλλη. Δημιούργησε το δικό της στυλ και δεν ήταν λίγες οι χρονιές που τα έβαζε με τους μεγάλους. Τερμάτισε μέχρι και στη δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα, έπαιξε σε τέσσερις τελικούς κυπέλλου, ο ένας μάλιστα διπλός απέναντι στην Ομόνοια, είχε ευρωπαϊκές παρουσίες και μια έδρα-εφιάλτη για τους επισκέπτες της.

Οι δε εξαγωγές του ποδοσφαιρικού της προϊόντος δεν άρχισαν ούτε από τον τεράστιο στράικερ Μιχάλη Κωνσταντίνου, ούτε από τον Γιασεμάκη Γιασεμή, τον Δημήτρη Χριστοφή, τον Κωνσταντίνο Λαΐφη, τον Κώστα Αρτυματά ή κάποιον άλλον που πιθανόν να θυμάστε. Πολύ πιο παλιά, στο μακρινό 1975, ο Δημήτρης Οικονόμου, γνωστός ως Κούδας, μαζί με τον Δημήτρη Κύζα, είχαν πάρει μετεγγραφή στον Παναθηναϊκό.

Τον ίδιο δρόμο θα μπορούσαν να ακολουθήσουν και άλλοι Παραλιμνίτες που άφησαν εποχή όπως ο Μιχάλης Οικονόμου, ο Τάσος Ζουβάνη, ο Αντώνης Κλέφτης και αρκετοί ακόμα. Παρέμειναν όμως στη γενέτειρά τους και παρουσίασαν ένα ισχυρό σύνολο που έδινε χρώμα στην εγχώρια διοργάνωση. Μια επαρχιακή δύναμη, την οποία οι πάντες υπολόγιζαν. Η οποία αν συνέχιζε να κρατά το δικό της αίμα και την πετυχημένη συνταγή του παρελθόντος της, με λίγες και ποιοτικές ξένες προσθήκες όπως ο Ιβάν Τρισκόφσκι και ο Άλεξ Ντα Σίλβα (επίσης δικές της ανακαλύψεις), θα μπορούσε κάλλιστα να εξελιχθεί σε μια μόνιμη διεκδικήτρια, αν όχι τίτλων, τότε ευρωπαϊκών θέσεων.

Δυστυχώς για το Παραλίμνι και το κυπριακό ποδόσφαιρο, η πορεία του χρόνου έριξε την ιστορική ΕΝΠ, όπως και άλλα σωματεία, στη δίνη των οικονομικών προβλημάτων. Στην παγίδα του ράβε-ξήλωνε, των ελλειμματικών προϋπολογισμών και της ξενομανίας, που εκ του αποτελέσματος αποδείχθηκε λανθασμένη. Μάλιστα, από ένα σημείο και μετά, αριθμός νεαρών βυσσινί αναζητούν την τύχη τους σε ακαδημίες συλλόγων του εξωτερικού.

Όπως η Αγγλία, από την οποία, αξίζει να αναφερθεί, σύμφωνα με στελέχη της Ένωσης, πως προήλθε η έμπνευση για τα χρώματα της ομάδας, την οποία οι παλαιότεροι θα θυμούνται για τις αλά Γουέστ Χαμ στολές της. Δεν είναι τυχαίο. Το 1971, σε εστιατόριο στο Λονδίνο, ο Μπόμπι Μουρ είχε δωρίσει στους δύο -απόδημους- ιδιοκτήτες, δύο σετ ποδοσφαιρικής στολής της αγγλικής ομάδας, τα οποία κατέληξαν στο Παραλίμνι.

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΣ