Η συνέντευξη με έναν εκ των καλύτερων (και αγαπημένων) ποδοσφαιριστών που πέρασε από τα κυπριακά γήπεδα, κύλησε κάτι περισσότερο από ευχάριστα. Σε αυτό, ασφαλώς, συνέβαλε ο Κένι Ντάιερ, παλιά δόξα της Νέας Σαλαμίνας και του Εθνικού Άχνας. Είχε πάρα πολλά να πει, σε τέτοιο σημείο που πολύ δύσκολα έβαζε τελεία σχεδόν σε κάθε ερώτηση! Στο μυαλό του συνεχώς… γεννιόνταν σκέψεις.
-Ποιες οι διαφορές του τότε ποδοσφαίρου στην Κύπρο με το σήμερα;
Θα απαντήσω με παράδειγμα. Στη Νέα Σαλαμίνα δουλεύαμε όλοι πολύ σκληρά γιατί ο καταλάβαμε πως η ομάδα αντιπροσώπευε τους πρόσφυγες. Ακόμα και ως ξένος, ένιωθα πάθος για το τι σημαίνει ο σύλλογος για τους οπαδούς. Έπρεπε να γνωρίζουμε την ιστορία της Σαλαμίνας και δίναμε τα πάντα. Δεν ήμασταν μισθοφόροι.
-Πώς και έτυχε να πας μετεγγραφή στη Νέα Σαλαμίνα;
Έπαιζα για τη Σαλαμίνα στην Αγγλία όταν ήρθε η ευκαιρία να παίξω για τη Σαλαμίνα στην Κύπρο. Από την κίνηση αυτή, η Κύπρος είναι σαν το δεύτερο σπίτι μου. Όταν έφτασα για πρώτη φορά ανακάλυψα ότι ο άλλος μαύρος παίκτης ήταν ο Μακνίλ. Ήταν μεγάλη έκπληξη καθώς γνωριζόμασταν από το Λονδίνο. Ήμασταν από τους πρώτους μαύρους παίκτες που έπαιξαν στο νησί.
-Τι σου έκανε εντύπωση όταν μετά πήγες στην Άχνα;
Έπαθα μεγάλο σοκ όταν πήγα στο Δασάκι. Δεν υπήρχε σχεδόν καθόλου γρασίδι στο γήπεδο και οι κερκίδες ήταν με σανίδες από ξύλο. Θυμάμαι ότι ο Ανδρέας Μουσκάλλης και ο Κίκης Φιλίππου μου είπαν: “Μην ανησυχείς. Τα πράγματα θα αλλάξουν.” Και είχαν δίκιο. Οι Τζούρεφ, Μούσιτς , Σκάγιας, Καστανάς και ο νεαρός τότε Πογιατζιής βοήθησαν μεταξύ άλλων την ομάδα. Έπαιξα το καλύτερό μου ποδόσφαιρο στην Άχνα.
Διαβάστε επίσης: Ντάιερ στο «Goal»: «Άλλο Αγγλία και άλλο Κύπρος»
-Ποιον θεωρείς τον καλύτερο προπονητή που είχες στην Κύπρο; Μπορείς να μας δώσεις λίγες λεπτομέρειες για τον χαρακτήρα, την τακτική του και επίσης, κάτι αξιοσημείωτο που σου έμεινε χαραγμένο στο μυαλό;
Χωρίς αμφιβολία ο Ανδρέας Μουσκάλλης. Ήσυχος, σεμνός άνθρωπος. Ως προπονητής ήταν ένας λαμπρός οραματιστής και νομίζω ότι οι περισσότεροι άνθρωποι τον υποτιμούν ως προς το πόσο είναι τεχνικά έξυπνος κατά τη διάρκεια των αγώνων. Ο τρόπος που παίζαμε ήταν παρόμοιος με τον τρόπο που είναι το σύγχρονο ποδόσφαιρο σήμερα. Πιέζαμε από ψηλά όταν δεν είχαμε την μπάλα, μερικές φορές με τρεις ή τέσσερις παίκτες και εκμεταλλευόμασταν τον χώρο. Διατηρούσε αρχείο για τον κάθε παίκτη και κρατούσε σημειώσεις για την πρόοδό του. Ως προπονητής είχε άριστες σχέσεις με τους παίκτες. Μας επισκεπτόταν στο σπίτι μας για να δει αν ήμασταν καλά. Ενδιαφερόταν.
Πιστεύω πραγματικά ότι ο Μουσκάλλης ξεκίνησε μια εποχή στη Νέα Σαλαμίνα πριν φύγει. Αν δεν είχε φύγει, πιστεύω ειλικρινά ότι θα ήμασταν τότε πρωταθλητές σε ένα ή δύο χρόνια. Είχε όραμα. Είχε χτίσει θεμέλια τόσο στη Νέα Σαλαμίνα όσο και στον Εθνικό Άχνας. Τον φωνάζω ακόμα αφεντικό και τον σέβομαι στο 100%.
-Ποιο παιχνίδι δεν θα ξεχάσεις και επίσης, ποιο το καλύτερό σου γκολ στα κυπριακά γήπεδα;
Η νίκη στο τελικό του κυπέλλου με τη Νέα Σαλαμίνα απέναντι στην Ομόνοια. Το όραμα του Μουσκάλλη για τη Νέα Σαλαμίνα, μάς οδήγησε σε αυτή τη σπουδαία νίκη το 1990. Είχαμε μια ομάδα 15 φανταστικών παικτών. Ήξερα ότι θα κερδίζαμε. Θυμάμαι πως ο Μουσκάλης δεν μας πήγε στο αποδυτήριο. Μας κάθισε στη μέση του γηπέδου… Οι πανηγυρισμοί ήταν απίστευτοι. Σημείωσα τα περισσότερα γκολ με σουτ έξω από την περιοχή, αλλά νομίζω ότι το γκολ που δεν θα ξεχάσω ήταν στους ημιτελικούς του κυπέλλου για τη Νέα Σαλαμίνα εναντίον του Ολυμπιακού. Σημείωσα και τα δύο γκολ με κεφαλιά.