Ήταν πέντε αμυντικοί, τρεις κόφτες, ένας επιτελικός που παλεύει μόνος για το κράτημα της μπάλας και ένας σέντερ φορ που παίρνει μπαλιές από σπάνια έως ποτέ. Για ανέκδοτο, καλό ακούγεται. Είναι όμως η ιστορία της Εθνικής Κύπρου (κυρίως) επί των ημερών του Τιμούρ Κετσπάγια.
Ένα έργο με δεδομένη πάνω-κάτω την πλοκή. Ο θεατής αισθάνεται, μη σαν πω ότι το ξέρει εκ των προτέρων, ότι κάποια στιγμή θα γίνει. Αργά ή γρήγορα θα σπάσει το τείχος μπροστά από την εστία του τερματοφύλακά μας και θα το φάμε.
Μετά καταρρέουμε. Ανοίγει ο ασκός του Αιόλου, μας παίρνει και μας σηκώνει. Κάποτε οι αντίπαλοι μάς λυπούνται σταματώντας στα τρία γκολ και άλλοτε φτάνουν έως τα έξι.
Κατάντησε τόσο ανιαρό, που για να μαζευτεί κόσμος στο χωρητικότητας μόλις 8,058 θεατών ΑΕΚ Αρένα, θα πρέπει να αφιχθούν μερικοί χιλιάδες Σκωτσέζοι ή να έρθει ποδοσφαιριστής της εμβέλειας του Έρλινγκ Χάαλαντ.
Κακά τα ψέματα. Ποιος διαφωνεί με τον Φοίβο Δεληβοριά που τραγουδά «βαλ’ το αμέσως στα πόδια αν υπάρχει δεδομένη πλοκή»; Ο κόσμος εγκαταλείπει όλο και πιο πολύ την Εθνική και για να σταματήσει αυτό θα χρειαστεί αλλαγή του σεναρίου. Δυστυχώς, δεν υπάρχει κάπου να πιαστεί κανείς για να γράψει ότι είναι εφικτό κάτι τέτοιο. Μακάρι να διαψευστώ, αλλά…