Πρωινή βάρδια την Πέμπτη και σκέφτηκα: «Ό,τι πρέπει! Θα σχολάσω και θα δω την Εθνική με την Ισπανία (1-3) από τηλεοράσεως στο σπίτι. Χωρίς να χρειάζεται να δουλεύω κιόλας». Όταν όμως οι… πατεράδες κάνουν σχέδια, οι κόρες τους χαμογελούν. Η μικρή ήθελε να δούμε σε επανάληψη επεισόδια της «Φαμίλιας» από το Youtube. Μαζί.
«Να χάσω την Εθνική για να δω μια τηλεοπτική σειρά που προβαλλόταν πριν από μερικά χρόνια;», σκέφτηκα. Χμ. Σε άλλες περιπτώσεις μπορεί και να εύρισκα τρόπο να ξεγλιστρήσω. Αλλά για ποια Εθνική να χαλάσω το χατίρι στο σπλάχνο μου; Ούτε συζήτηση. «Φαμίλια» δαγκωτό!
Είδα τα παλιά επεισόδια λοιπόν, γέλασα με την ψυχή μου, χάρηκε και η μικρή που έκανε κάτι μαζί με τον μπαμπά. Σταδιακά έριχνα κλεφτές ματιές στο live του Goal.com.cy… Στο 5’ 0-1, στο 22’ 0-2 και στο 28’ 0-3. Χαμογέλασα. Όχι επειδή χάρηκα ασφαλώς, αλλά διότι δικαιώθηκα πολύ νωρίς για την επιλογή μου.
Να σας πω την απορία-αμαρτία μου; Θα πρέπει να προβληματιστώ ως αθλητικός συντάκτης που δεν είδα Εθνική ή θα πρέπει το οικοδόμημα του κυπριακού ποδοσφαίρου να προβληματιστεί γιατί ένας αθλητικός συντάκτης διαλέγει να δει μια κωμωδία από ένα ματς με την Ισπανία;