Δύσκολα με Εθνική Κύπρου δύο ταχυτήτων

Κάποιοι παίρνουν κλήση λόγω πλούσιου ταλέντου και κάποιοι επειδή δεν υπάρχουν άλλοι

ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΒΑΛΑΝΙΔΗ

Φτάσαμε λοιπόν στο σημείο που η βαθμολογία του ομίλου της Κύπρου στα προκριματικά του Γιούρο 2020, άρχισε να δείχνει την αλήθεια. Φιγουράρουμε στην προτελευταία θέση και μάλλον θα παλέψουμε για να ανέβουμε ένα ή άντε το πολύ-πολύ, δύο σκαλοπάτια.

Ποιος άλλωστε ακούγοντας την κλήρωση του περασμένου Δεκεμβρίου, με αντικειμενικά κριτήρια, δεν θα περίμενε κάπως έτσι την κατάσταση για την ομάδα μας; Απλώς, επειδή μιλάμε για ποδόσφαιρο, ελπίζαμε ότι οι Κύπριοι διεθνείς θα μας έστελναν στον «κουβά». Ελπίδες που για ακόμη μία φορά, τείνουν να αποδειχτούν φρούδες. Εντελώς φυσιολογικά…

Στο ερώτημα λοιπόν «τι κάνουμε από εδώ και πέρα στη διοργάνωση;», νομίζω όλοι ξέρουμε την απάντηση. Για ακόμα μία φορά βρισκόμαστε στο σημείο να πούμε: «χτίζουμε για το μέλλον». Αν μη τι άλλο, τούτη τη φορά χάρηκαν τα μάτια μας φέρελπις νεαρούς, όπως οι Ιωάννης Κωστή, Μιχάλης Ιωάννου, Ματία Σπόλιαριτς και Ιωάννης Πίττας.

Είναι αρκετό αυτό, όμως, για να φυσήξει άνεμος αισιοδοξίας για μία Εθνική, η οποία θα φαντάζει ικανή να διεκδικήσει μελλοντικές υπερβάσεις; Ρητορικό το ερώτημα… Δίχως μεθοδικότητα και πλάνο, η Κύπρος θα παραμείνει στα ίδια επίπεδα. Πάνω-κάτω… Όσο λοιπόν θα αποτελούν είδος προς εξαφάνιση οι γηγενείς ποδοσφαιριστές στις ομάδες μας, ειδικά στις πρωταγωνίστριες, δύσκολα θα μπορούμε βάσιμα να ελπίσουμε.

Διότι θα εξακολουθήσουμε να έχουμε Εθνική δύο ταχυτήτων. Στην πρώτη, ποδοσφαιριστές με πλούσιο ταλέντο που θα αρπάξουν τις ευκαιρίες και θα δείξουν ότι είναι ικανοί για καριέρα εκτός συνόρων. Στη δεύτερη, παίκτες οι οποίοι θα παίρνουν κλήση από τον εκάστοτε ομοσπονδιακό προπονητή επειδή απλώς, δεν υπάρχουν άλλοι με ικανοποιητικό χρόνο συμμετοχής. Έτσι γίνεται και τώρα, με αποτέλεσμα να έχουμε ενδεκάδα που απαρτίζεται από ποδοσφαιριστές δυσανάλογων δυνατοτήτων.

Είναι γι’ αυτό ακριβώς τον λόγο που χρειάζεται να προβληματιστούμε αν θα αντιγράψουμε χώρες του εξωτερικού, που βάζουν σημαντικό περιορισμό στη χρήση ξένων-κοινοτικών. Ας παίζουν υποχρεωτικά τέσσερις ή πέντε Κύπριοι στην ενδεκάδα, με τιμωρία μηδενισμού -και όχι πρόστιμου- σε περίπτωση μη τήρησης του κανονισμού. Και αν ανησυχούμε για τις πορείες μας σε συλλογικό επίπεδο, δεν θα ισχύει ο περιορισμός στα ευρωπαϊκά ματς. Επομένως, αν το κρίνουν οι προπονητές ότι χρειάζεται, ας βάζουν περισσότερους ξένους στους διεθνείς αγώνες των κυπριακών ομάδων.

Με αυτό τον τρόπο θα δοθεί υποχρεωτικά περισσότερη σημασία στον Κύπριο ποδοσφαιριστή και θα αυξηθούν σημαντικά οι πιθανότητες να αναδειχτούν ακόμη περισσότερα ταλέντα. Προς τέρψιν φυσικά του ομοσπονδιακού προπονητή μας.