Δεν τρελάθηκα με τον Μπεν Σιμόν, νευρίασα, αλλά αυτό είναι άλλο…

Ένας προπονητής κρίνεται από τη γενική εικόνα της ομάδας που αναλαμβάνει, των δεδομένων που επικρατούν και των δυνατοτήτων της διαχρονικά…

ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΒΑΛΑΝΙΔΗ

Δεν έχω τρελαθεί με την Εθνική του Ραν Μπεν Σιμόν, στα 18 επίσημα ματς που κοουτσάρισε. Εντάξει, αυταπάτες για δημιουργία ομαδάρας δεν είχα, ούτε έχω, αλλά δεν είδα και κάτι που να με πείσει ότι μπορούμε να κάνουμε τη σούπερ έκπληξη.

Να πω ότι δεν νευρίασα παρακολουθώντας την Κύπρο να διασύρεται από τη Ρωσία σχεδόν αμαχητί; Θα ήμουν ψεύτης. Να πω ότι δεν υποψιαζόμουν ότι μετά την επιτυχία στο Καζακστάν θα επαναλαμβάναμε εαυτόν με άλλο ένα σκωτσέζικο ντους; Πάλι θα έλεγα ψέματα.

Αλλά ένας προπονητής κρίνεται από τη γενική εικόνα της ομάδας που αναλαμβάνει, των δεδομένων που επικρατούν και των δυνατοτήτων της διαχρονικά. Ε, για να είμαστε δίκαιοι, ο Ισραηλινός δεν ανέλαβε κάποιο ευρωπαϊκό μεγαθήριο.

Την Κύπρο ανέλαβε, σε περίοδο μάλιστα που η ποδοσφαιρική ομοσπονδία επιβάλλει βαριά χρηματικά πρόστιμα για να αγωνίζονται τουλάχιστον δύο γηγενείς παίκτες στην ενδεκάδα των ομάδων Α’ Κατηγορίας!

Έστω και έτσι, όμως, δύο από εδώ και δύο από εκεί, συν οι εκτός συνόρων διεθνείς, βρήκε κορμό και πορεύτηκε μαζί του. Μάλιστα, για πρώτη φορά μετά από καιρό έγινε ανανέωση της ομάδας με νεαρούς. Αληθινή, όμως, που φάνηκε στην πράξη και όχι στα λόγια, όπως άλλες φορές. Είδαμε και χαρήκαμε τους Ιωάννη Κωστή, Μιχάλη Ιωάννου, Ματίγια Σπόλιαριτς και Άντονι Γεωργίου, να μπαίνουν στην ομάδα και να γίνονται πρωταγωνιστές, πλάι στους κάπως πιο παλιούς, μα και τους πιο έμπειρους.

Με τέτοιες συνθήκες, από τα 18 παιχνίδια της με τον Μπεν Σιμόν στο τιμόνι, η Κύπρος ήταν ανταγωνιστική στα 13, με πέντε νίκες, τρεις ισοπαλίες και εφτά ήττες στο ένα γκολ διαφορά. Από εκεί και πέρα, υπήρχαν πέντε παιχνίδια που είτε δεν μπορούσαμε να ακολουθήσουμε τον αντίπαλο λόγω επιπέδου (Βέλγιο 0-4, 0-2) είτε επειδή δεν ήμασταν καλοί (Νορβηγία 0-2, 0-2) είτε και τα δύο (Ρωσία 0-5).

Ως γενική εικόνα λοιπόν, τα αποτελέσματα και οι εμφανίσεις δεν εντυπωσίασαν, ωστόσο μπορούν να χαρακτηριστούν ως φυσιολογικά για ομάδα της εμβέλειάς μας. Ανεξαρτήτως λοιπόν τι θα γίνει στο ματς με τη Σκωτία και αν θα τερματίσουμε ή όχι στην τρίτη θέση του 9ου ομίλου στα προκριματικά του Euro, είναι η συνολική δουλειά που πρέπει να αξιολογηθεί.

Αν η ΚΟΠ κρίνει ότι θα μπορούσε κάποιος άλλος προπονητής, ο οποίος θα καταδεχόταν να δουλέψει στην Εθνική Κύπρου, να τα καταφέρει πολύ καλύτερα, να τον προσλάβει αμέσως και να φύγει… χθες ο Ισραηλινός. Αν όμως είναι να αλλάξουμε τον προπονητή που ξέρει καλά την ομάδα και έχει ήδη χτίσει κάτι, με το ρίσκο να συζητάμε τα ίδια του χρόνου ή σε δύο χρόνια, θα είναι σαν να κάνουμε μία τρύπα στο νερό. Την ίδια που κάνουμε εδώ και χρόνια στο θέμα του ομοσπονδιακού τεχνικού.