Ούτε εγώ, ούτε εσείς, ούτε και… κανένας άλλος, δεν θα έμπαινε στον κόπο να πάει χθες βράδυ στο Στάδιο «Αλφαμέγα» για να παρακολουθήσει τον φιλικό αγώνα της εθνικής μας με την Εσθονία. Ας είμαστε ειλικρινείς. Να πάμε να δούμε τι; Δεν είναι κακό να βλέπουμε κατάφατσα την πραγματικότητα. Οι πλείστοι απ’ αυτούς που (δήθεν) γκρινιάζουν για τις άδειες κερκίδες, μάλλον πουλούν… εξυπνάδα.
Η εθνική συνείδηση που αγνοείται επιδεικτικά από τους ποδοσφαιρόφιλους στον τόπο μας, δεν καλλιεργείται με συνθήματα και ευχολόγια. Για να πάει ο Κύπριος σε ένα τέτοιο ματς, θα έπρεπε να ήταν τα μεθεόρτια της πρόκρισης στην τελική φάση του Μουντιάλ. Και μην βάζετε το χέρι στο ευαγγέλιο… Όντως δεν είναι καθόλου όμορφο για τους διεθνείς μας να παίζουν φιλικά (και επίσημα) μπροστά σε άδειες κερκίδες, αλλά υπάρχουν πολλά άλλα σ’ αυτό τον τόπο, για να ντρεπόμαστε.
Μέχρι να φτάσουμε στο σημείο να πάμε στο φιλικό της εθνικής κόντρα στην Εσθονία, έχουμε πολλά άλλα να κάνουμε. Χιλιοειπωμένα και χιλιοσυζητημένα στα ποδοσφαιρικά στέκια. Τα αποτελέσματα, όμως, καταδεικνύουν ότι δεν λαμβάνουμε τα μηνύματα της εποχής. Σύμφωνα με τα οποία, η βελτίωση της εθνικής Κύπρου, θέλει μελέτη, θέλει σχεδιασμό, θέλει προγραμματισμό και σκληρή και πολυετή δουλειά.
Όταν είσαι Κύπρος δεν υπάρχει άλλος δρόμος… Καμιά χώρα του πληθυσμιακού εκτοπίσματος της πατρίδας μας, δεν έφτασε στην επιτυχία, χωρίς να χαράξει γραμμής πλεύσης για τρία, πέντε, δέκα χρόνια! Τα ‘χουμε πει πολλές φορές και γινόμαστε κουραστικοί. Σ’ αυτόν τον τόπο τα έχουμε (σχεδόν) όλα. Αυτό που λέμε όραμα, είναι το μεγαλύτερο μας έλλειμμα.