«Οι Γερμανοί ξανάρχονται» συνηθίζουμε να γράφουμε μετά από κάθε ποδοσφαιρική επιτυχία των «Πάντσερ». Με τέσσερα Παγκόσμια Κύπελλα και τρία Euro, καθώς και οκτώ τελικούς Παγκοσμίου Κυπέλλου και άλλους έξι Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος, μπορεί να καταλάβει κάποιος το γιατί… Και όμως! Μια τέτοια ημέρα, πριν από ακριβώς 20 χρόνια, ο τότε προπονητής της «Νάτσιοναλμανσαφτ», Γιόαχιμ Λεβ, αισθάνθηκε τυχερός με το 1-1 που απέσπασε στο ΓΣΠ από τη λιλιπούτεια Κύπρο για τα προκριματικά του Euro 2008. Γι’ αυτό και η 15η Νοεμβρίου 2006 συγκαταλέγεται στις χρυσές σελίδες της Εθνικής μας ομάδας.
Ε, δεν ήθελε πολλή σκέψη. Καταλληλότεροι να μας μιλήσουν για εκείνη την ιστορική βραδιά ήταν ο τότε ομοσπονδιακός προπονητής, Άγγελος Αναστασιάδης, και ο σκόρερ, Γιάννος Οκκάς. Αρχίζοντας από τον Θεσσαλονικιό τεχνικό, με το που απάντησε το τηλέφωνο και άκουσε τον λόγο για τον οποίο τον «ενοχλήσαμε», μπήκε κατευθείαν στο θέμα. Έτσι ξεκίνησε μια ενδιαφέρουσα συνομιλία…
– Τι θυμάστε από εκείνη την εποχή;
Η αλήθεια είναι ότι είχα πολύ καλούς ποδοσφαιριστές, οι οποίοι, εκτός του ότι ήταν καλοί παίκτες, αγαπούσαν την Εθνική Ομάδα. Ήθελαν να παίξουν στην Εθνική. Ένας λόγος που το ήθελαν περισσότερο ήταν επειδή οι περισσότεροι δεν ήταν βασικοί στις ομάδες τους, ιδιαίτερα τα παιδιά που αγωνίζονταν στις μεγάλες ομάδες της Κύπρου.
– Πώς αντιμετώπιζαν οι παίκτες σας εκείνα τα ματς;
Τους έδιναν επιπλέον κίνητρο. Ήθελαν να αποδείξουν και στις ομάδες τους και στους προπονητές τους ότι μπορούσαν να τα βάλουν με μεγάλες ομάδες και μεγάλους ποδοσφαιριστές. Αν θυμάστε, δεν ήταν μόνο αυτό το παιχνίδι. Ήταν και αυτά με την Ιταλία, μέσα και έξω, που χάσαμε στις τελευταίες στιγμές (1-2, 2-3), όπως και το 4-4 με την Πορτογαλία.
– Τι σημαίνει για εσάς αυτό το αποτέλεσμα με τη Γερμανία, γυρίζοντας πίσω στον χρόνο;
Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνο το παιχνίδι. Όταν τελείωσε, ο προπονητής της, ο Γιόαχιμ Λεβ, μου είπε: «Σήμερα εμείς ήμασταν οι τυχεροί που πήραμε την ισοπαλία». Και αυτό λέει πολλά.
– Πώς προετοιμάζατε τους ποδοσφαιριστές σας απέναντι σε τόσο μεγάλες ομάδες;
Όλη η προσπάθεια είχε να κάνει με το να πείσουμε τα παιδιά. Εγώ στην προπονητική μου καριέρα έλεγα ένα πράγμα: Το ποδόσφαιρο είναι 95 λεπτά. Αν παλεύω, αν σκοτώνομαι, αν ακολουθώ την τακτική, αν είμαι πειθαρχημένος, ο καλύτερος ποδοσφαιριστής του αντιπάλου μπορεί να έχει την μπάλα για δύο-τρία λεπτά. Εμείς, λοιπόν, ας προσπαθήσουμε να είμαστε καλύτεροι στα υπόλοιπα 93 λεπτά, που είναι το 99% του αγώνα. Αν πιστέψεις σε αυτό το πράγμα, τότε γίνονται θαύματα.
– Είχατε δώσει ιδιαίτερες οδηγίες για την αντιμετώπιση αστέρων παγκόσμιας εμβέλειας, όπως για παράδειγμα ο Μπάλακ ή ο Κλόσε;
Όχι, ποτέ. Για να αποδείξω στα παιδιά και να τα κάνω να πιστέψουν στις δυνατότητές τους, δεν έπαιζα ποτέ μαν του μαν. Το σκεπτικό μου ήταν το εξής: Αν βάλεις έναν ποδοσφαιριστή να παίξει μαν του μαν έναν πολύ καλύτερό του αντίπαλο, αυτομάτως δημιουργείς πρόβλημα στην ομάδα. Αφού ο άλλος είναι καλύτερος από αυτόν που θα βάλεις να τον αντιμετωπίσει, τι κάνεις; Καταστρέφεις και τον δικό σου ποδοσφαιριστή. Γι’ αυτό πηγαίναμε σε ομαδική αντιμετώπιση των αντιπάλων.
– Τι ήταν εκείνο που βοήθησε ώστε να βγει αυτό το πλάνο απέναντι σε μια τόσο μεγάλη ομάδα;
Είχαμε πολύ καλούς ποδοσφαιριστές, με προσωπικότητα. Ο Μιχάλης Κωνσταντίνου, ο Γιάννης Οκκάς, ο Σατσιάς, ο Χαραλαμπίδης, ο Αλωνεύτης, ο Μακρίδης και άλλα παιδιά. Δεν θέλω να ξεχάσω κανέναν. Αυτοί οι ποδοσφαιριστές έδιναν μια άλλη όψη στην ομάδα με την προσωπικότητά τους. Βοηθούσαν να ενσωματωθούν και οι υπόλοιποι, που ήταν εξίσου σημαντικοί.
– Σας έμεινε κάποια πίκρα από το γεγονός ότι με τόσο καλή ομάδα δεν επιτεύχθηκε κάποια πρόκριση σε μεγάλη διοργάνωση;
Ναι, και γι’ αυτό έφυγα. Είχα πει τότε στον αείμνηστο Κωστάκη Κουτσοκούμνη, όταν μετά το 0-0 με την Ισλανδία χάθηκε κάθε πιθανότητα: «Πρόεδρε, ας δοκιμάσει κάτι άλλο η Εθνική, δεν υπάρχει λόγος να συνεχίσω». Είχαμε όμως να αντιμετωπίσουμε μεγαθήρια. Ομάδες με μεγάλες περγαμηνές. Πιστεύω, όμως, ότι αν αυτά τα παιδιά είχαν καλύτερη αντιμετώπιση από τις ομάδες τους, θα ήταν πιο έτοιμα όταν φορούσαν τη φανέλα της Εθνικής.
– Μπορείτε να μας το εξηγήσετε αυτό;
Προηγηθήκαμε 2-0 μέσα στην Ιταλία (σ.σ.: 2-3) και από το 80’ μέχρι το 90’ μου ζητούσαν αλλαγή και οι δέκα ποδοσφαιριστές, εκτός από τον τερματοφύλακα. Δεν είχαν παιχνίδια στα πόδια τους. Δεν είναι δικαιολογία. Είναι πραγματικότητα. Όταν παίζεις σε αυτό το επίπεδο, με τέτοια ένταση, την οποία δεν έχεις αντιμετωπίσει ποτέ, και δεν είσαι αγωνιστικά έτοιμος από την ομάδα σου, καταλαβαίνετε πόσο δύσκολο είναι. Αν ήταν τα παιδιά έτοιμα, αυτά τα παιχνίδια δεν τα χάναμε. Βέβαια, εγώ αναλάμβανα την ευθύνη. Δεν είχα κανένα πρόβλημα να τη δεχτώ.
Διαβάστε επίσης: Εθνική Κύπρου: KΟΠ για Εθνική Κύπρου: «Η ομάδα μας αξίζει το χειροκρότημα» (εισιτήρια)
«Του είπα θα βρει ομάδα και πήγε Ισπανία»
– Θυμάστε κάποια αθέατη πλευρά εκείνου του παιχνιδιού;
Θέλω να πω κάτι για τον Γιάννη Οκκά, ο οποίος εκείνη την περίοδο είχε μείνει εκτός από την ομάδα του (σ.σ.: Ολυμπιακός Πειραιώς). Του είχα πει, και το κατάλαβε, ότι μέσω της Εθνικής Ομάδας μπορούσε να βρει και ομάδα για να συνεχίσει την καριέρα του. Αυτό ήταν πολύ σημαντικό. Έβαλε γκολ στη Γερμανία και μετά στο Σαν Μαρίνο.
– Και η δικαίωση του Οκκά ήρθε αμέσως μετά;
Θυμάμαι ότι μετά το παιχνίδι με το Σαν Μαρίνο είπα στον Γιάννη: «Να θυμάσαι ότι θα σου έρθει πρόταση». Και πράγματι ήρθε πρόταση την ίδια ημέρα και πήγε στην Ισπανία (σ.σ.: Θέλτα Βίγκο).
Το… αρχικό πρόβλημα: «Τι πριμ; Είστε καλά;»
– Κύριε Αναστασιάδη, τι προσπαθήσατε να αλλάξετε σε θέματα νοοτροπίας;
Όταν πήγα στην Κύπρο, οι ποδοσφαιριστές έπαιρναν πριμ ακόμη και για μια ισοπαλία με υποδεέστερη ομάδα. Εγώ τους είπα: «Τι πριμ; Είστε καλά;». Δεν ήθελα να επιβραβεύονται επειδή έφερναν μια ισοπαλία ή επειδή έκαναν μια καλή εμφάνιση. Τους είπα ότι δεν θα τους δίνω πριμ γι’ αυτά τα αποτελέσματα. Και αυτό δημιούργησε μεγάλο πρόβλημα στην αρχή, γιατί τα παιδιά νόμιζαν ότι ήμουν αντίθετος στο να παίρνουν χρήματα. Εγώ, όμως, το έκανα για να έχουν μεγαλύτερο κίνητρο, να βλέπουν πιο ψηλά. Μας πήρε λίγο χρόνο μέχρι να το καταλάβουν.
«Τι σημαίνει δεν είναι στα πλάνα σου;»
– Κύριε Αναστασιάδη, ποια ήταν τελικά η μεγαλύτερη επιτυχία εκείνης της Εθνικής;
Εκείνο που με ικανοποιούσε περισσότερο ήταν ότι η ομάδα ήταν ανταγωνιστική. Κοιτάζαμε όλες τις ομάδες στα μάτια και παίζαμε με έναν και μοναδικό σκοπό: να κερδίσουμε. Όχι να πάρουμε μια ισοπαλία ή ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα. Ούτε να κάνουμε απλώς μια καλή εμφάνιση και να ακούμε επαίνους. Αυτό δεν υπήρξε ποτέ στη φιλοσοφία μου, ούτε ως ποδοσφαιριστής ούτε ως προπονητής. Ακούω πολλές φορές να λένε: «Θα πάμε να κάνουμε ένα καλό παιχνίδι, γιατί ούτως ή άλλως αυτό το παιχνίδι δεν είναι στα πλάνα μας». Τι σημαίνει δεν είναι στα πλάνα σου; Δηλαδή, αν είσαι μικρή ομάδα και παίζεις με την Ομόνοια ή τον ΑΠΟΕΛ, θα πεις στους ποδοσφαιριστές σου ότι αυτό το παιχνίδι δεν είναι στα πλάνα σου; Να παίξουν πρώτα, να αποδειχθούν καλύτεροι από εμάς ή πιο τυχεροί και να μας κερδίσουν. Αλλά να λέμε εκ των προτέρων ότι ένα παιχνίδι δεν είναι στα πλάνα μας; Τι σημαίνει αυτό; Πιστεύω ότι αυτό ήταν το μεγαλύτερο κίνητρο που είχαμε τότε στην Εθνική. Πηγαίναμε στο γήπεδο πιστεύοντας ότι μπορούσαμε να κερδίσουμε οποιαδήποτε ομάδα. Τουλάχιστον έτσι κατεβαίναμε να παίξουμε.
– Ένα μήνυμα που θα θέλατε να στείλετε στην Κύπρο από την Ελλάδα;
Να είναι όλος ο κόσμος καλά. Εύχομαι στην Εθνική Κύπρου τα καλύτερα, όπως και σε όλους τους Κύπριους γενικά…