Με τον δικό του, συγκινητικό και γλαφυρό λόγο, ο παλαίμαχος ποδοσφαιριστής και συγγραφέας, Μιχάλης Χατζηπιερής, αποχαιρέτησε με ανάρτησή του, τον δάσκαλό του, Παναγιώτη Πιερή:
1967 Αμερικανική Ακαδημία Λάρνακας, μας γνώριζαν τους καθηγητές μας στην μεγάλη αίθουσα. Προσωπικά είχα αγωνία ποιός θα είναι ο Καθηγητής Γυμναστικήςμ για να παίζω μάππαν…
Ένας γίγαντας σηκώθηκε και μας χαιρέτισε χαμογελώντας τόσο ταπεινά και τόσο σιωπηλά!
Ζήσαμε κοντά του… ζήσαμε μαζί του!
Μέσα στην αυλή και στο γήπεδο της Ακαδημίας, να τρώμε πορτοκάλια και να μας συμβουλεύει καθώς έπαιζε και μαζί μας πολλές φορές. Ο Παναγιώτης Πιερής ήτανε ένας Πατέρας των Γηπέδων και των Στίβων της ίδιας της πραγματικής ζωής.
Μην μένουμε στις υπερφυσικές και ασύλληππες του αποδόσεις στον Αθλητισμό και στο Ποδόφαιρο που ακόμα και σήμερα είναι εξωπραγματικές! Ένα θαύμα της Φύσης ήτανε ο Πιερής!
Δίκαιος όσο ποτέ άλλοτε. Αρχέγονος, μυθικός… Βγαλμένος, γεννημένος μέσα από τους Μύθους του Αισώπου ή ακόμα από την Ηλιάδα και την Οδύσσεια του Ομήρου! Προοδευτικός όσο ποτέ άλλοτε! Άνοιγε δρόμους, να φέρει τον πρώτο σπόρο για να κάνει γήπεδο με γρασίδι ο Εθνικός Άχνας όταν ακόμα δεν είχαμε γήπεδα με γρασίδι στην Κύπρο!
Διορατικός όσο ποτέ άλλοτε. Μέσα στην δίνη του πολέμου και της Προσφυγιάς κατάφερε να διοργανώσει τον πρώτο ποδοσφαιρικό αγώνα μετά τον πόλεμο, Νοέμβρη του 74. «Αύριο να έρθεις στο ΓΣΖ και θα παίξουμεν Πεζοπορικός Ανόρθωση, Να αρχίσει ξανά η ζωή», μου είπε. Την επόμενη μέρα στο αραχνιασμένο και εγκαταλελειμένο ΓΣΖ δεν έπεφτε καρφίτσα! Έγινε ένα πολύ δυνατό παιχνίδι. 2-2 το αποτέλεσμα. Όντως πραγματικά μέσα σε τόσο πόνο άρχιζε ξανά η ζωή!
Σταθήκαμε όλοι μας πολύ τυχεροί όσοι τον γνωρίσαμε από κοντά και σίγουρα πρώτα η οικογένεια του! Μας πρόσφερε τόσα πολλά στον Αθλητισμό και τόσα ανεκτίμητα στη ζωή και τον ευχαριστούμε μέσα από την καρδιά μας γι αυτό. «Πήγαινε Δάσκαλε… Μην ακούς την πυρωμένη ανάσα… Κοιμήσου. Πέτα. Ησύχασε. Και η θάλασσα πεθαίνει».
Στο καλό Δάσκαλε…