Συνήθως είμαστε υπερβολικοί, βάζουμε από την τσέπη τιμητικούς και εύηχους χαρακτηρισμούς, όταν αποχαιρετούμε ανθρώπους. Προφανώς το ίδιο θα ‘χει γίνει και για τον Βάσο Φτωχόπουλο, τον οποίο αποχαιρέτησαν για την τελευταία του κατοικία, εκατοντάδες φίλοι, γνωστοί και εκτιμητές του έργου του. Στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης υπάρχουν πολύ όμορφα κατευόδια, για τον συγγραφέα, τον εκδότη, τον σκηνοθέτη, τον ταβερνιάρη, τον ανυπότακτο αγωνιστή του κυπριακού Ελληνισμού. Ο δε αποχαιρετισμός του «μαθητή» του, Αλέκου Μιχαηλίδη, συγκλονιστικός!
Δεν είμαι απ’ αυτούς που τον γνώρισαν καλά, ούτε κι ήταν «κολλητός» μου. Αισθάνομαι, όμως, ότι μέσα σ’ αυτό το γιγαντιαίο κύμα αγάπης και εκτίμησης, δεν πήρε τη θέση που του αξίζει, το ανεπανάληπτο χιούμορ του. Ταπεινή μου άποψη, αυτήν την τέχνη, ο Φτωχόπουλος την ήξερε καλύτερα απ’ όλες τις υπόλοιπες. Ήταν κορυφαίος σ’ αυτήν την ξεχωριστή ικανότητα επικοινωνίας. Τα περισσότερα από τα γραφτά του, τα βιβλία του, ξεχειλίζουν από χιούμορ. Το χιούμορ για τον Φτωχόπουλο ήταν μια μοναδική, ιδιότυπη, στάση ζωής.
Κι επειδή είμαστε σε αθλητικές σελίδες, η σχέση του Βάσου Φτωχόπουλου με τον αθλητισμό, είχε άφθονο… χιούμορ. Δεν είμαι βέβαιος ότι πολυενδιαφερόταν πραγματικά, για τα αθλητικά μας πράγματα. Λόγω της κουμπαριάς του, όμως, με τον Πέτρο Χατζηχριστοδούλου, είχε προνομιακή ενημέρωση για τα πάντα.
Οπαδός της Ανόρθωσης λόγω καταγωγής (Γιαλούσα, Νομός Αμμοχώστου, Ελλάς ήταν η αναφορά στην υπογραφή του), ΠΑΟΚτζής λόγω της θερμής υποδοχής που έτυχε στη Θεσσαλονίκη, λίγο ΑΕΚ λόγω Κωνσταντινούπολης και λίγο Ορφέας Λευκωσίας προς τιμή του φίλου του, του αείμνηστου Μιχάλη Πασιαρδή.
Κατά τα άλλα, Άρσεναλ και ξερό ψωμί! Στο φέρετρό του κατά την εξόδιο ακολουθία, στην Αγία Βαρβάρα στο Καϊμακλί, στο φέρετρό του ήταν η ελληνική σημαία και δίπλα του, η σημαία της Άρσεναλ. Με παροιμιώδες χιούμορ, παραμύθιαζε τους πάντες ότι στα νιάτα του, ήταν σπουδαίος ποδοσφαιριστής κι ότι έπαιξε στα δεύτερα της Άρσεναλ, συμπαίκτης με τον Τσάρλι Τζόρτζ (με τον οποίο όντως είναι συνομήλικοι)!
Από τις πολλές φορές που είπε την ιστορία, μπορεί να την πίστεψε κι ο ίδιος. «Εγώ ήμουν καλύτερος από τον Τσάρλι Τζορτζ, αλλά εφάαν με οι γεναίτζες και τα ποτά!», έλεγε με στόμφο στο φιλήκοον κοινό. Εκεί πάνω που πήγε, πολύ πιθανόν να το… τραβήξει λίγο παραπάνω. Σε όσους δεν τον ξέρουν, θα λέει ότι έδωσε την ασίστ στον Τσάρλι Τζορτζ, στο γκολ του τελικού Κυπέλλου Αγγλίας το 1971 κι η Άρσεναλ νίκησε τη Λίβερπουλ με 2-1!
Αντίο… παικταρά, εξ Αιγιαλούσης Αμμοχώστου!
