Στο κυπριακό ποδόσφαιρο, αν δεν υπήρχε η πραγματικότητα, θα έπρεπε να την εφεύρουμε. Από μία φάση φτάσαμε σε εξάρα ποινή, τσίχλα, VAR, παραγωγή, καταγγελίες, επιστολές και τώρα σε έναν ολόκληρο πόλεμο ανακοινώσεων. Σε λίγο θα χρειαστεί πραγματογνώμονας για να αποφανθεί αν η τσίχλα ήταν δυόσμος, φράουλα, πεπόνι ή μέντα.
Ο Καφού τιμωρήθηκε με έξι αγωνιστικές. Βαρύς λογαριασμός. Η υπερασπιστική γραμμή πρόσθεσε το απαραίτητο σουρεαλιστικό στοιχείο: δεν ήταν φτύσιμο, ήταν τσίχλα που έφυγε ακούσια από το στόμα. Τσίχλα παρουσιάστηκε και στον παρατηρητή. Με τέτοιους ρυθμούς, δίπλα στα ισοτονικά θα χρειάζονται και σακουλάκια τεκμηρίων.
Μέχρι εδώ, γελάς. Μετά αρχίζουν τα σοβαρά.
Η ΑΕΛ αμφισβητεί τη διαδικασία, ζητά έρευνα για το VAR, μιλά για άνιση εφαρμογή κανονισμών και ανοίγει παλιούς φακέλους. Από την άλλη, υπάρχουν αποφάσεις θεσμικών οργάνων που έχουν ήδη εκδοθεί και κανονισμοί που επικαλούνται όλοι, ανάλογα με το ποια πλευρά τους διαβάζει. Και κάπου εκεί βρίσκεται το γνώριμο κυπριακό αδιέξοδο: όλοι ζητούν διαφάνεια, όλοι επικαλούνται ισονομία, όλοι βλέπουν επιλεκτική εφαρμογή όταν η απόφαση δεν τους βολεύει.
Το θέμα, λοιπόν, δεν είναι ποιος φωνάζει πιο δυνατά. Είναι αν οι θεσμοί μπορούν να δώσουν απαντήσεις τόσο καθαρές ώστε να μη χρειάζεται κάθε υπόθεση να καταλήγει σε δημόσιο δικαστήριο ανακοινώσεων.
Γιατί η τσίχλα μπορεί να προκαλεί σε κάποιους γέλιο. Η μόνιμη καχυποψία γύρω από κάθε απόφαση, όχι.