«Σβήστε τα φώτα για να σωθείτε!»

Όλοι ξέρουμε τι γίνεται, αλλά συμπεριφερόμαστε λες κι έχουμε πάθει ανοσία. Κι αναγάγουμε σε μείζον θέμα την κάρτα φιλάθλου…

ΤΟΥ ΙΑΚΩΒΟΥ ΚΑΚΟΥΡΗ

Θα ασχοληθεί κανείς με τα πραγματικά σοβαρά προβλήματα του ποδοσφαίρου μας ή θα τα… εξαντλήσουμε στην κάρτα φιλάθλου; Θα μας βοηθήσει αν θυμηθούμε λίγο το σκηνικό στο κυπριακό ποδόσφαιρο τα τελευταία χρόνια. Μέσα σε 5-6 χρόνια κάτι παραπάνω από 150 ματς ήταν… ύποπτα στημένα! Τόσοι ήταν οι κόκκινοι και κίτρινοι (και λοιπών χρωμάτων) φάκελοι που μας έστειλε η UEFA. «Για να έρθει φάκελος σημαίνει ότι το ματς είναι στημένο κατά 99,9%», μας έλεγαν οι κορυφαίοι ποδοσφαιρικοί παράγοντες.

Η ποδοσφαιρική πιάτσα βούιζε από τον Σεπτέμβριο μέχρι τον Μάιο, οι απατεώνες του χώρου πλούτιζαν και ξαναπλούτιζαν κι ο κοσμάκης περίμενε την… Αστυνομία να εξιχνιάσει τις υποθέσεις. Μιλάμε για περιπαίξιμο χειρίστου είδους. Δεν μας έλειπαν τα στημένα, είχαμε και την ανεπάρκεια της διαιτησίας. Τι είδαν τα ματάκια μας… Σε πολλές περιπτώσεις, το ποδόσφαιρο ήταν έρμαιο στις ορέξεις των «κυρίων με τα μαύρα», που σφύριζαν ό,τι ήθελαν και ανέμιζαν τις σημαιούλες, όποτε ήθελαν!

Διαβάστε επίσης: Οι έξπερτ του 1 ημίχρονο, 2 τελικό δεν λογαριάζουν κανέναν!

Καπάκι, είχαμε και τα χουλιγκάνια, να σπάζουν, να καταστρέφουν μέσα και έξω από τα γήπεδα. Πήγαινες στο γήπεδο και δεν ήσουν σίγουρος ότι θα επιστρέψεις. Κι όποιος τολμούσε να πάρει τα παιδιά του σε μια ποδοσφαιρική συνάντηση ήταν δακτυλοδεικτούμενος, είτε για το… θάρρος του, είτε για την ανευθυνότητά του.

Κάπως έτσι περνούσαν τα χρόνια και το κυπριακό ποδόσφαιρο όδευε με μαθηματική ακρίβεια στα χαντάκια της ανυποληψίας. Η αμφισβήτηση στο ζενίθ κι η αξιοπιστία στο ναδίρ. Τα γήπεδα άδειαζαν σιγά-σιγά και το ένα αρνητικό ρεκόρ στη διάθεση των εισιτηρίων διαδεχόταν το άλλο. Η αλήθεια είναι ότι αυτή η ιστορία με την κάρτα φιλάθλου ήρθε σαν… κερασάκι στην τούρτα και τα γήπεδα αδειάζουν ακόμη περισσότερο. Και μάλλον θα αδειάζουν ακόμη περισσότερο.

Ο πρόεδρος, λέει, στη… μακρινή χώρα (για να μη μας πιάνει και ο Νόμος), μπήκε στα αποδυτήρια κι είπε στους παίκτες ότι στο β’ ημίχρονο πρέπει να χάσουν! Κι έχασαν με μαεστρικό τρόπο. Κι ύστερα ήρθαν οι… μέλισσες κι έσβησαν τα φώτα! Κατά το… «σβήστε τα φώτα για να σωθείτε!», που φωνάζαμε μικροί. Αμ το άλλο; Κατεβάζουμε φουλ ομάδα όποτε μας καπνίσει, παλεύουμε κατά το δοκούν κι ανάλογα με ποιον έχουμε απέναντι. Το πιο ωραίο βέβαια είναι όταν τη μια βδομάδα χρησιμοποιούμε τους μικρούς «για να ψηθούν» και την άλλη τους «ψημένους» για να… ωριμάσουν ακόμη παραπάνω.

Το χειρότερο απ’ όλα είναι ότι όλοι μας, μηδενός εξαιρουμένου, ζούμε σε έναν ψευδόκοσμο. Όλοι ξέρουμε τι γίνεται, αλλά συμπεριφερόμαστε λες κι έχουμε πάθει ανοσία. Κι αναγάγουμε σε μείζον θέμα την κάρτα φιλάθλου…