Πως το είπαμε ξανά; Άβυσσος η ψυχή του παθιασμένου οπαδού…

Ποιά θα ήταν η συμπεριφορά σημαντικής μερίδας του κόσμου της Ομόνοιας και της Ανόρθωσης, εάν ο Μίχαλ Ντούρις έπαιζε στις δύο αυτές ομάδες στις περιόδους όπου η πορεία τους ήταν χάλια...

ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΘΕΟΧΑΡΟΥΣ

Ακούγεται κάπως σκληρό, αλλά είναι πραγματικότητα. Και μαντέψτε: H πραγματικότητα πολλές φορές πληγώνει. Ρεαλισμός… Όταν μία ομάδα πραγματοποιεί εξαιρετική πορεία, παίκτες οι οποίοι κινούνται στη μετριότητα, στηρίζονται στις κακές στιγμές από τον κόσμο και ακόμη καλύτερα αποθεώνονται στις καλές. Ακόμη και όταν χάσουν καμιά ευκαιρία από αυτές που λέμε «άχαστες». Καλό αυτό; Καλό, μόνο που έπρεπε να ισχύει πάντα.

Σκεφτείτε ο Μίχαλ Ντούρις για παράδειγμα, να είχε αυτήν την εικόνα στην Ομόνοια και στην Ανόρθωση, κατά τις χρονιές όπου οι συγκεκριμένες ομάδες είχαν άσχημη πορεία, τι αντιμετώπισης θα τύγχανε. Μεγάλη απορία…

Από την Ομόνοια τυγχάνει καθολικής σχεδόν στήριξης μέχρι στιγμής από μεγάλη μερίδα κόσμου και από τη διοίκηση, μίλησε άλλωστε με μεγάλο ενθουσιασμό ο Ανδρέας Δημητρίου για τη φάση όπου έχασε κραυγαλέα ευκαιρία και οι οπαδοί τον στήριξαν φωνάζοντας ρυθμικά το όνομα του Σλοβάκου. Ενώ πέρυσι στην Ανόρθωση, αν και υπήρχαν έντονες αντιδράσεις από αρκετούς φίλους των κυανόλευκων για την μέτρια απόδοσή του, αυτές χάνονταν μέσα στην καλή πορεία της ομάδας της Αμμοχώστου και στο γεγονός πως έβγαζαν άλλη το φίδι από την τρύπα όσον αφορά στο σκοράρισμα.

Πως το είπαμε παλαιότερα; Άβυσσος η ψυχή του παθιασμένου οπαδού… Όπως και να ‘χει, μακάρι το παλικάρι να βρει τη φόρμα του και την αγωνιστική του ψυχολογία, αξιοποιώντας την εμπιστοσύνη και τη στήριξη, διότι κανείς δεν θα ήθελε να βρίσκεται στη θέση του από πλευράς πεσμένης ψυχολογίαςς και σχεδόν μηδαμινής ποδοσφαιρικής προσφοράς.