Πάιβα: «Τα πήραμε στο κρανίο με τον Πίντο, έτσι έγινα “ο μάγειρας του ΑΠΟΕΛ”»

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΧΡΙΣΤΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ

Θυμάστε τον Ζοάο Πάιβα; Τον Πορτογάλο επιθετικό είχε κατηφορίσει στην Κύπρο το καλοκαίρι του 2005 για λογαριασμό του Απόλλωνα μαζί με τους Έλιο Πίντο και Φιλίπε Ντουάρτε; Ο «μάγειρας» όπως τον αποκαλούσαν οι φίλοι της λεμεσιανής ομάδας, ο οποίος είχε βοηθήσει τα μέγιστα στην κατάκτηση του τελευταίου πρωταθλήματος της ομάδας το 2006, παραχώρησε μια μεγάλη συνέντευξη στην ιστοσελίδα «tribunaexpresso.pt». Μίλησε για τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα και για την καριέρα του ως ποδοσφαιριστής [σ.σ. κρέμασε τα παπούτσια του] και όταν έφτασε η κουβέντα για την απόφασή του να έρθει στο νησί μας είπε πολλά και ενδιαφέροντα που σίγουρα θα συζητηθούν.

Αρχικά, αναφέρθηκε στο το πώς έφτασε στην Κύπρο: «Αν και τα πράγματα πήγαιναν καλά στην Ισπανία και μου άρεσε να είμαι εκεί, το καλοκαίρι ήρθε η ευκαιρία να πάω στην Κύπρο και ήταν το καλύτερο πράγμα που μου συνέβη. Εξαφανίστηκα για λίγο από το χάρτη, αλλά ήμουν χαρούμενος, πήγα να παίξω μπάλα. Ήταν το καλύτερο πράγμα που μου συνέβη στην καριέρα μου. Αν είχα μείνει στην Ισπανία θα είχα φτάσει σε άλλα επίπεδα, αλλά πήγα στην Κύπρο, ήμουν πρωταθλητής και ήμουν πολύ χαρούμενος»

Ερωτηθείς για τις πρώτες του εντυπώσεις όταν πάτησε το πόδι του στα εδάφη μας, απάντησε: «Η πρώτη εντύπωση ήταν εξαιρετική. Φτάσαμε το καλοκαίρι και πρέπει να ήταν περίπου 40 βαθμοί κελσίου την ημέρα. Πήγα με δύο συμπατριώτες μου, τους Έλιο Πίντο και Φιλίπε Ντουάρτε; Ήμασταν όλοι παιδιά, εγώ όμως ο μεγαλύτερος από τους τρεις. Ο Έλιο και εγώ ήρθαμε από δύο κακές εμπειρίες, από τη Σεβίλλη και την Εσπίνιο αντίστοιχα, και εκεί αισθανθήκαμε πολύ καλά, γιατί μας άρεσαν τόσα πολλά. Ήταν ένας διαφορετικός τρόπος ζωής, πολύ ειρηνικός. Είχαμε ένα γήπεδο γεμάτο με 12.000 άτομα για να δουν τον Απόλλωνα. Και οι 12.000 ούρλιαζαν, τραγουδούσαν, άναβαν φωτοβολίδες. Αυτό για εμάς ήταν μια μεγάλη εμπειρία. Ο σύλλογος είχε 18 χρόνια να κατακτήσει πρωτάθλημα. Είχαμε μια θεαματική σεζόν, κάθε εβδομάδα ήταν απίστευτη η απόδοση μας, είχαμε επίσης έναν πολύ καλό προπονητή [σ.σ. Μπερντ Στάνγκε]. Όλα πήγαν καλά, μας μας ανέβασαν το ηθικό που ήταν κάτι που χρειαζόμασταν, ειδικά για εμάς τους δύο. Ο Φιλίπε ήταν νεότερος και δεν έπαιξε τόσα πολλά. Αλλά και οι δύο ήταν ταλαντούχοι παίκτες. Πραγματικά είχαμε και μια εξαιρετική σεζόν».

Από τον 36χρονο πλέον Πάιβα, ο δημοσιογράφος ζήτησε κάποιες ιστορίες που θυμάται ν’ αναφέρει και αυτός απάντησε: «Όταν φτάσαμε στην Κύπρο, εγώ, ο Έλιο Πίντο και Φιλίπε Ντουάρτε, ο Απόλλων ήταν μια ομάδα που θεωρητικά δεν πήγαινε για τον τίτλο, αλλά ξεκινήσαμε καλά το πρωτάθλημα και κερδίσαμε τα πρώτα δύο, τρία παιχνίδια. Στο τέταρτο παιχνίδι θα παίζαμε εναντίον του ΑΠΟΕΛ στη Λευκωσία και άρχισαν να γράφουν πράγματα στις εφημερίδες για τους Πορτογάλους που έφτασαν, λίγο για να μας δυσφημίσουν. Δεν καταλαβαίνουμε ελληνικά αλλά πολλοί από τους οπαδούς που μας συναντούσαν στους δρόμους μας έλεγαν ότι είπαμε πως είμαστε ποδοσφαιριστές αλλά στην υποτίθεται είμασταν μάγειροι. Τα πήραμε στο κρανίο. Και στο σπίτι με τον Έλιο, αρχίσαμε να σκεφτόμαστε τι μας είπαν: “Αν είμαστε μάγειροι, ας πάμε να κερδίσουμε το παιχνίδι και να έχουμε κάτι προετοιμασμένο για αυτούς”. Πήγαμε εκεί, κάναμε ένα μεγάλο παιχνίδι, κερδίσαμε 2-1. Το δεύτερο γκολ το σημείωσα εγώ, πέρασα την μπάλα πάνω από τον τερματοφύλακα, ήταν ένα όμορφο γκολ. Αυτό το γκολ ακριβώς μπροστά από τους οπαδούς του ΑΠΟΕΛ και τότε έκανα μια κίνηση που έγινε πολύ γνωστή. Με το ένα χέρι έκανα πως κρατούσα μια κατσαρόλα και με το άλλο χέρι ότι κρατούσαο τηγάνι σαν να ήμουν μάγειρας. Από τότε ήταν το αστείο με τους οπαδούς μας, που στα επόμενα παιχνίδια άρχισαν να φορούν καπέλα του σεφ. Με φώναζαν ως “ο μάγειρας του ΑΠΟΕΛ”. Και στο τέλος της σεζόν έπρεπε να βάλω και το καπέλο του σεφ. Από ένα αστείο στο σπίτι και ήρθε σαν ο μάγειρας στα γήπεδα της Κύπρου».

Αναφερόμενος στην απόφασή του, μετά τον Απόλλωνα, να πάει στην ΑΕΚ, είπε: «Άρχισα τη σεζόν 2007-08 στον Απόλλωνα, αλλά από την 5η έως την 9η θέση δεν έπαιξα και τότε η ΑΕΚ ρώτησε αν ήθελα να πάω εκεί και πήγα. Αλλά δεν ήταν τίποτα το ιδιαίτερο»

Ρωτήθηκε επίσης τι του άρεσε περισσότερο και τι λιγότερο από την Κύπρο. Και απάντησε ως εξής: «Περισσότερο, όσον αφορά τη χώρα, ήταν η ασφάλεια. Ο τρόπος ζωής είναι πολύ διαφορετικός από ό, τι είχα βιώσει. Όλα σε αργούς ρυθμούς, πολλή παραλία, ο χρόνος περνά πολύ αργά, λίγοι άνθρωποι το χειμώνα, οι άνθρωποι είναι άνετοι. Και το πάθος που έχουν οι άνθρωποι και το δείχνουν για το ποδόσφαιρο μου άρεσαν, μου έδιναν πάντα υποστήριξη. Αυτό που μου άρεσε λιγότερο ήταν το γεγονός ότι είναι νησί. Είμαι πολύ ενεργός άνθρωπος, γεννήθηκα στη Λισαβόνα, μου άρεσε να πηγαίνω σε συναυλίες, να θέατρα, να βλέπω και να κάνω διαφορετικές δραστηριότητες και αυτό μου έλειπε. Και το γεγονός ότι ήμουν μακριά. Παρόλο που ταξίδευα ακόμα πολύ, πήγα στην Αίγυπτο, στον Λίβανο και σε αρκετές χώρες γύρω, αλλά δεν ήταν το ίδιο. Γι’ αυτό αργότερα πήγα στην Ελβετία, η πρώτη μου ιδέα ήταν να επιστρέψω και να παίξω στην Κεντρική Ευρώπη».

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ