Επιστρέφοντας στο σπίτι από τη βάρδια την περασμένη Τρίτη, άκουσα σε ραδιοφωνική αθλητική εκπομπή της Ελλάδας έναν ακροατή να εκφράζει τον θαυμασμό του για την Πάφος FC μετά τον αγώνα με τη Ντίναμο Κιέβου. «Συμπαγής, ποιοτική, δουλεμένη ομάδα», είπε. Αναρωτήθηκε, μάλιστα, έκπληκτος πώς είναι δυνατόν παίκτες όπως ο Πέπε, ο Μπρούνο και ο Τάνκοβιτς – που «περίσσεψαν» στην Ελλάδα – να διαπρέπουν στην Κύπρο.
Κάτσε, βρε αδερφέ! Αν ο Πέπε δεν κατάφερε να γίνει βασικός επιτελικός μέσος του Ολυμπιακού Πειραιώς, αυτό δεν σημαίνει ότι είναι ατάλαντος ή ότι δεν μπορεί να διακριθεί σε κορυφαίο επίπεδο. Είναι και το άλλο: για τον Μπρούνο, η εμπειρία, η προοπτική και τα χρήματα που προσφέρει η Πάφος FC είναι σε πολύ καλύτερο επίπεδο από εκείνα του Ατρόμητου ή της κάθε μικρομεσαίας ελληνικής ομάδας. Για να μην βάλουμε στην εξίσωση και τις υποτιθέμενες μεγάλες ομάδες της Ελλάδας, τις οποίες οι κυπριακές ομάδες απέδειξαν πολλάκις τα τελευταία χρόνια ότι μπορούν να κοιτάξουν στα μάτια.
Όσο για τη λίστα των «τελειωμένων» στην Ελλάδα που έγραψαν ιστορία στην Κύπρο; Ατελείωτη. Μαντούκα, Χιώτης, Πουρσαϊτίδης, Φρούσος, Κόντης, Παπουλλής… Ονόματα που σφράγισαν μια ολόκληρη εποχή στο κυπριακό ποδόσφαιρο. Η αγορά της Ελλάδας, για τους «ψαγμένους» στην Κύπρο, είναι χρυσάφι. Καιρός είναι κάποιοι στην άλλη πλευρά να ξεκαβαλήσουν λίγο το καλάμι και να καταλάβουν ότι το κυπριακό ποδόσφαιρο έχει προοδεύσει. Δεν είναι ούτε Γ’ Εθνική, ούτε χώρος απόσυρσης.