Στο σύγχρονο ποδόσφαιρο, δεν αρκούν η τακτική, η ποιότητα και η στατιστική υπεροχή. Αυτό που χωρίζει τους ισχυρούς από τους ανίσχυρους, δεν είναι το ταλέντο – είναι η διαχείριση της πίεσης. Όσα λάθη κι αν συγχωρεί το άθλημα, η αδυναμία να σταθείς όρθιος όταν όλα σφίγγουν, δεν το καλύπτει καμία δικαιολογία. Εκεί γράφεται η ουσία: ποιοι αντέχουν και ποιοι απλώς συμμετέχουν.
Στην Κύπρο, η ιστορία των τελευταίων ιδιαίτερα σεζόν είναι αποκαλυπτική. Ομάδες με θεωρητικά άθραυστο κορμό, λύγισαν όταν το βάρος του στόχου έγινε ασήκωτο ή, κρεμόταν από μία κλωστή. Άλλες, όταν πια δεν έμοιαζαν πως δεν είχαν τίποτα να διεκδικήσουν, απέδωσαν καλά – γιατί απαλλάχθηκαν από το άγχος. Και ξανά, μόλις ξαναβρέθηκαν σε θέση να διεκδικήσουν, γονάτισαν. Το φαινόμενο είναι επαναλαμβανόμενο και δεν είναι σύμπτωση.
Η πίεση λειτουργεί ως μεγάλος αποκαλυπτικός μηχανισμός. Ξεγυμνώνει προσωπικότητες, αποδομεί ψεύτικες σταθερές, αναδεικνύει χαρακτήρες. Και όσο κι αν επιδρούν εξωγενείς παράγοντες ή… γκρίζες σκιές, στο γήπεδο όλοι ξεκινούν από την ίδια γραμμή. Όσοι μπορούν να σταθούν εκεί όταν τρίζει το έδαφος, είναι αυτοί που θα μείνουν όρθιοι στην ιστορία. Οι υπόλοιποι, απλώς θα θυμούνται πόσο κοντά έφτασαν.
Κι αυτό, δεν διδάσκεται. Απλώς, φαίνεται. Στα δύσκολα.