Ο Δώρος Σεραφείμ δεν ήταν ένας άνθρωπος που περνούσε απαρατήρητος. Τον γνώρισα πριν από πολλά χρόνια, όταν ήταν πρόεδρος της Ομόνοιας και εγώ είχα αναλάβει την ευθύνη του ρεπορτάζ της ομάδας. Από την πρώτη στιγμή αντιλαμβανόσουν ότι είχες απέναντί σου μια ισχυρή προσωπικότητα. Επιβλητικός, δυναμικός, έντονος στις απόψεις του και πολλές φορές απόλυτος. Πάνω απ’ όλα όμως ήταν κύριος. Ευθύς, ειλικρινής και σταθερός στις θέσεις του. Ό,τι έλεγε, το υποστήριζε με πυγμή και δεν δίσταζε ποτέ να αναλάβει την ευθύνη των αποφάσεών του.
Το τελευταίο διάστημα τον είχα συχνά στη σκέψη μου. Ήθελα να συναντηθούμε για μια μεγάλη συνέντευξη. Με αφορμή την επιστροφή της Ομόνοιας στην κορυφή, θα είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον να ακούσουμε πώς αξιολογούσε, οκτώ χρόνια μετά, την απόφαση για την παραχώρηση του ποδοσφαιρικού τμήματος στον Σταύρο Παπασταύρου, αλλά και να κάνει τον δικό του απολογισμό για την πολυετή παρουσία του στα διοικητικά του συλλόγου. Ήμουν βέβαιος ότι είχε ακόμη πολλά σημαντικά να πει.
Πριν από λίγες ημέρες συναντηθήκαμε τυχαία. Ανταλλάξαμε λίγες κουβέντες και του υποσχέθηκα ότι θα τον έπαιρνα σύντομα τηλέφωνο για να κανονίσουμε να πιούμε έναν καφέ και να κάνουμε εκείνη τη συζήτηση που είχα προγραμματίσει, αλλά έμεινε μόνο ως σκέψη. Δυστυχώς, αυτό το τηλεφώνημα δεν έγινε ποτέ. Δυστυχώς, ο χρόνος είχε διαφορετικά σχέδια. Και αυτή είναι μια από εκείνες τις μικρές εκκρεμότητες που μένουν για πάντα μέσα σου.
Καλό ταξίδι, Δώρο Σεραφείμ. Καλό ταξίδι, πρόεδρε. Η παρουσία σου άφησε το δικό της αποτύπωμα στην ιστορία της Ομόνοιας και στις μνήμες όσων σε γνώρισαν από κοντά. Στο επανιδείν.