Μετά το φινάλε του αγώνα με την ΑΕΛ, το αφήγημα σχηματίστηκε σχεδόν αυτόματα: στο στόχαστρο μπήκε το ροτέισον του Χένινγκ Μπεργκ. Οι πολλές αλλαγές, τα νέα πρόσωπα και οι επιλογές που δεν δικαιώθηκαν από το αποτέλεσμα έδωσαν τροφή για συζήτηση. Όμως η ουσία δεν βρίσκεται στην απλή ανάγνωση μιας ενδεκάδας, αλλά στο πλαίσιο μέσα στο οποίο αυτή διαμορφώθηκε.
Η Ομόνοια έχει εισέλθει σε μια περίοδο αγωνιστικής ασφυξίας. Τα παιχνίδια έρχονται το ένα μετά το άλλο, ο Φεβρουάριος δεν προσφέρεται για συναισθηματισμούς και οι ισορροπίες ανάμεσα σε πρωτάθλημα, Ευρώπη και κύπελλο είναι λεπτές. Σε τέτοιες συνθήκες, η διαχείριση δεν είναι πολυτέλεια ούτε εμμονή προπονητή, είναι ανάγκη.
Ο Νορβηγός τεχνικός διάβασε το καλεντάρι και πήρε το ρίσκο του. Έδωσε χρόνο συμμετοχής σε παίκτες που βρίσκονταν πιο πίσω στις βασικές επιλογές, με ξεκάθαρο στόχο να προστατεύσει βασικά στελέχη ενόψει της συνέχειας στο πρωτάθλημα. Ναι, κάποιοι δεν μπόρεσαν να μπουν άμεσα στο πνεύμα ενός απαιτητικού αγώνα, όμως αυτό δεν αναιρεί τη λογική πίσω από την απόφαση. Δεν μπορείς να απαιτείς από έναν ποδοσφαιριστή να είναι έτοιμος για πόλεμο αν δεν του δίνεις μάχες.
Διαβάστε επίσης: Α. Δημητρίου: «Αντί να τιμωρήσει τον Σολωμού, η ΚΟΠ τον καλύπτει, αυτό προκαλεί πολύ»
Σαν να μην έφτανε αυτό, οι τραυματισμοί ήρθαν να περιπλέξουν ακόμη περισσότερο την κατάσταση. Οντουμπάτζο και Μαγιαμπέλα τέθηκαν νοκ άουτ πριν καν προλάβουν να ενσωματωθούν ουσιαστικά, ενώ ο Μπάλκοβετς βρίσκεται ακόμη στη διαδικασία προσαρμογής. Κάθε πλάνο, όσο σωστό κι αν είναι, μπορεί να διαλυθεί από απρόβλεπτες συνθήκες.
Αν όμως υπάρχει ένας τομέας που πραγματικά στοίχισε στην Ομόνοια, αυτός δεν ήταν οι επιλογές της αρχικής ενδεκάδας, αλλά η αναποτελεσματικότητα. Το παιχνίδι είχε φάσεις, είχε ρυθμό και είχε στιγμές που μπορούσαν να αλλάξουν την ιστορία του. Σεμέδο, Γιόβετιτς και Μαέ βρέθηκαν σε θέση εκτέλεσης, όμως είτε η τελική προσπάθεια δεν είχε το καθαρό μυαλό που απαιτείται είτε ο Οτσόα βρέθηκε σε εξαιρετική βραδιά. Εκεί, ο άγραφος νόμος του ποδοσφαίρου έκανε την εμφάνισή του.
Το ποδόσφαιρο είναι αμείλικτο. Δεν ανταμείβει την πρόθεση ούτε τη λογική. Αν δεν σκοράρεις, πληρώνεις. Κάπως έτσι, η Ομόνοια αποχαιρέτησε το κύπελλο, όχι λόγω κακού σχεδιασμού, αλλά επειδή δεν μετέτρεψε την υπεροχή της σε ουσία.
Παρά τον αποκλεισμό, η συνολική εικόνα παραμένει ισχυρή. Παραμένει πρωτοπόρος στο πρωτάθλημα, συνεχίζει την πορεία της στην ευρωπαϊκή σκηνή και νεαροί ποδοσφαιριστές που παίρνουν σταθερά αγωνιστικά λεπτά και εμπειρίες. Στοιχεία που δείχνουν ότι το πλάνο έχει βάθος και συνέχεια.
Η εύκολη κριτική στο ροτέισιον είναι πάντα εκεί. Αν δεν γίνει, φωνάζουμε για τραυματισμούς. Αν γίνει και χαθεί ένα ματς, φταίει ο προπονητής. Η αλήθεια, όμως, βρίσκεται κάπου στη μέση και απαιτεί ψυχραιμία.
Η Ομόνοια καλείται τώρα να γυρίσει γρήγορα σελίδα. Ακολουθεί το μεγάλο παιχνίδι στο «Στέλιος Κυριακίδης» απέναντι στην Πάφος FC. Εκεί όπου το διακύβευμα είναι τεράστιο: μια πιθανή νίκη μπορεί να ανοίξει διαφορά 11 βαθμών και να πετάξει εκτός διεκδίκησης την κάτοχο του τίτλου.