Η δεύτερη ήττα της Ομόνοιας στη σεζόν, συνδυάστηκε με ακόμη χειρότερη εμφάνιση σε σχέση με την πρώτη. Πλήγωσε περισσότερο, αφού ήταν από τον «αιώνιο» αντίπαλο. Επακόλουθο, η μουρμούρα, η κριτική και σε κάποιες περιπτώσεις η ισοπέδωση.
Στην Ομόνοια προσπαθούν να διαχειριστούν με ψυχραιμία την κατάσταση όπως διαμορφώθηκε μετά το χαστούκι από τον ΑΠΟΕΛ, με το μήνυμα που βγαίνει είναι πως «χάθηκε μια μάχη και όχι ο πόλεμος». Ωστόσο, εάν δεν προχωρήσει σε διορθωτικές κινήσεις, είτε αυτές είναι μέσα από τη δουλειά στις προπονήσεις είτε με μετεγγραφές σε θέσεις που πονάει, τότε θα χαθούν κι άλλες μάχες και στο τέλος και ο πόλεμος.
Αυτό που ενόχλησε περισσότερο τον κόσμο του «τριφυλλιού», ήταν η χαλαρότητα με την οποία μπήκε η ομάδα για άλλη μια φορά φέτος. Πόσο μάλλον σ’ ένα ντέρμπι απέναντι στον «αιώνιο» αντίπαλο. Κι αν σε προηγούμενα ματς είχε τις λύσεις για να ανατρέψει τα εις βάρος της δεδομένα, απέναντι σ’ έναν ποιοτικό και παθιασμένο αντίπαλο, έμοιαζε ακατόρθωτο. Η ευθύνη βαραίνει και τον προπονητή και τους ποδοσφαιριστές