Το πράσινο πάρτι για την κατάκτηση του τίτλου της πρωταθλήτριας από την Ομόνοια στήθηκε χθες βράδυ και κανένας δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι το «τριφύλλι» αξίζει τον τίτλο και με το παραπάνω. Είναι από τις λίγες περιπτώσεις, που δεν υπάρχει η παραμικρή αμφισβήτηση ή αμφιβολία για τον πρώτο.
Όταν ο τίτλος κρίνεται στον πόντο ή σε ένα ντέρμπι ή από ένα… σφύριγμα (κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε), είναι σαχλαμάρα να λες ότι «στο τέλος, ο καθένας θα πάρει αυτό που του αξίζει». Διότι, ακόμη κι η κουτσή Μαρία ξέρει ότι το ποδόσφαιρο δεν είναι δίκαιο άθλημα. Κι όχι μόνο ως αξίωμα, αλλά ως παγιωμένος τρόπος ζωής. Για παράδειγμα, είχες ομαδάρα, αλλά ερχόταν το κοράκι, σε «έσφαζε» δύο αγώνες συνεχόμενους και κάτσε να βρεις το κουράγιο να τα βάλεις με τα θηρία. Αυτά γίνονται σε όλον τον πλανήτη και σε κάποια νησιά, ακόμη χειρότερα…
Τη φετινή Ομόνοια, που λέτε, δεν μπορούν να την αμφισβητήσουν ούτε οι άσπονδοι «εχθροί» της. Οκέι, η Πάφος FC είχε ανεβάσει τον προϋπολογισμό της στα ύψη και μαζί τον πήχη στα ουράνια με εκείνη την εκπληκτική της πορεία στο Τσάμπιονς Λιγκ. Είναι αποδεκτό ότι και κάποιες άλλες ομάδες έχουν ποιότητα, αλλά… Η Ομόνοια ήταν ο ορισμός της σταθερότητας!
Διαβάστε επίσης: Ομόνοια: Επέστρεψε στον θρόνο και ονειρεύεται τα αστέρια του Τσάμπιονς Λιγκ
Δεν είναι μόνο ότι είναι δυσκολοκατάβλητη. Ήταν τρομερά δύσκολο να υποτάξεις τους παίκτες του Μπεργκ, οι οποίοι μπορούσαν με την αποτελεσματικότητά τους να σκορπίσουν οποιονδήποτε αντίπαλο στους πέντε ανέμους. Όπως κι έγινε. Την ώρα που οι υπόλοιποι, αγκομαχούσαν και δεν μπορούσαν να ανταποκριθούν στην… πραγματική ανηφόρα.