Στο ποδόσφαιρο, η αλήθεια και η κρίση πολλές φορές εξαρτώνται από την οπτική του παρατηρητή. Έχει μεγάλη σημασία που στέκεσαι και τι… βλέπεις. Στο ποδόσφαιρο, ίσως, περισσότερο από κάθε άλλο άθλημα.
Θέλετε να θυμηθούμε λίγο την… οπτική (ακόμη και) των ειδικών και «ειδικών» του κυπριακού ποδοσφαίρου στο ξεκίνημα της σεζόν; Με τις εμφανίσεις της στο Τσάμπιονς Λιγκ, η Πάφος FC «ήταν ένα επίπεδο πιο ψηλά από όλες τις υπόλοιπες κυπριακές ομάδες»! Δεν σήκωναν κουβέντα… Κι ο Άρης ξεχείλιζε από ταλέντο, σε βαθμό που έπρεπε να βάλει τουλάχιστον τρία γκολ στην ΑΕΚ στη Νέα Φιλαδέλφεια!
Σήμερα, οι ίδιοι άνθρωποι, βάζουν το κεφάλι τους στη… λαιμητόμο ότι η φετινή Ομόνοια είναι μια από τις καλύτερες ομάδες όλων των εποχών στο κυπριακό ποδόσφαιρο! Και πολύ καλά κάνουν. Κι όχι μόνο λόγω του «+13» στην κορυφή της βαθμολογίας. Το «τριφύλλι» εμφανίζεται καλύτερο σε όλα σχεδόν τα μετρήσιμα κριτήρια. Την ίδια ώρα, όμως, σύμφωνα με την ταπεινή μου… οπτική, ξεχωρίζει σαν τη μύγα μεσ’ το γάλα στα πλέον απαραίτητα στοιχεία του σύγχρονου ποδοσφαίρου. Εφόσον μιλάμε για ομάδες που δαπανούν 15, 20, ακόμη και 25 εκ. ευρώ, ετησίως, χωρίς δύναμη, ταχύτητα και αντοχή, δύσκολα θα διακριθείς. «Ταχυδύναμη» τη λένε οι εργοφυσιολόγοι.
Στα πλείστα παιχνίδια της, η φετινή Ομόνοια «πνίγει» τον αντίπαλό της! Κερδίζει αβέρτα τις μονομαχίες κι οδηγεί τους… κουρασμένους αντιπάλους της σε σωρεία λαθών. Όταν έχεις ποιοτικούς παίκτες, όπως ο Μαέ, ο Σεμέδο, ο Φαμπιάνο, ο Κουλιμπαλί, ο Μασούρας, ο Τάνκοβιτς, ο Π. Ανδρέου, ο Παναγιώτου, ο Εβάντρο κι άλλους τόσους, ακόμη και το «+13» μπορεί να είναι λίγο!