Πρέπει να ήταν Απρίλης του 2014. Ημέρα Τετάρτη κι η κόρη μου με… ενθάρρυνε να περάσουμε το απόγευμά μας στο ποδοσφαιρικό Γήπεδο της Ξυλοτύμπου! Από τη Λευκωσία στην Ξυλοτύμπου για να παρακολουθήσουμε τον αγώνα U13 ανάμεσα στη Νέα Σαλαμίνα και την Ομόνοια. Τα προγνωστικά έλεγαν ότι οι πιτσιρικάδες του «τριφυλλιού» θα έκαναν «περίπατο», αφού λίγες μέρες προηγουμένως είχαν διακριθεί στο περίφημο τουρνουά της Αγίας Νάπας με τους χιλιάδες συμμετέχοντες και επισκέπτες.
Εντός του αγωνιστικού χώρου, πράσινο πα-τα-τρακ! Η Νέα Σαλαμίνα έμοιαζε με ομάδα βγαλμένη μέσα από λατινοαμερικάνικο παραμύθι. Στο κέντρο δέσποζαν οι φιγούρες δύο βραχύσωμων παικτών, δίδυμοι ήταν, οι οποίοι λες κι έμαθαν την τέχνη του ποδοσφαίρου στις αμμουδιές της Κόπακαμπανα. Αν δεν κάνω λάθος στην ομάδα ερυθρόλευκων αγωνιζόταν κι ο Ιωάννης Κωστής, ο οποίος στη συνέχεια μετεγγράφηκε στον Ολυμπιακό Πειραιώς. Τελικό αποτέλεσμα: 4-0! Χρόνια αργότερα, στο ραδιόφωνο του Active, συνομιλώντας με τον διευθυντή της Ακαδημίας της Νέας Σαλαμίνας, ήταν ακόμη… ενθουσιασμένος με εκείνη τη νίκη.
Εκείνη την ημέρα «γνώρισα» τον Ανδρόνικο. Ένα ψιλόλιγνο 13χρονο παιδάκι, σέντερ φορ στους πράσινους, γρήγορο και με μεγάλο διασκελισμό. Σε δύο – τρεις περιπτώσεις, μάλιστα, είχε φύγει πίσω από την άμυνα της Νέας Σαλαμίνας, αλλά δεν κατάφερε να σκοράρει. «Αν το έβαζε ο Ανδρόνικος, θα ήταν διαφορετικά τα πράγματα…», ήταν η ατάκα που σιγοψιθυριζόταν στις βαθυστόχαστες αναλύσεις ανάμεσα στους γονείς των πιτσιρικάδων της Ομόνοιας.
Ο Ανδρόνικος Κακουλλής -περί ου ο λόγος- είχε πάει στην Ομόνοια από την Αναγέννηση Λυθροδόντα, (και) με ενέργειες του παλαίμαχου ποδοσφαιριστή του «τριφυλλιού» Ιάκωβου Ζαχαριάδη. Κι είχα την ευκαιρία να ενημερώνομαι για την πρόοδο του. Έβλεπα τ’ όνομά στις μικρές εθνικές (Κ17 και Κ19) κι όταν ο Γιάννης Αναστασίου τον πρωτοχρησιμοποίησε στην ανδρική ομάδα (τη σεζόν 2018-19) προσπάθησα να δω αν έχει τον διασκελισμό και την ταχύτητα που μου ‘χαν κάνει εντύπωση, πέντε χρόνια νωρίτερα, εκείνο το απόγευμα στη Ξυλοτύμπου.
Πρέπει να είμαστε σωστοί κι οι ειλικρινείς. Στον Ανδρόνικο Κακουλλή δεν χαρίστηκε κανένας. Θα μπορούσε, μάλιστα, να υποστηρίξει κάποιος (κι εγώ μαζί) ότι ο Χένινγκ Μπεργκ τον αδίκησε λιγάκι. Διότι, ούτε τα 344 αγωνιστικά λεπτά τη σεζόν 2019-20 στο πρωτάθλημα, ούτε τα 372 της περιόδου 2020-21 ήταν πολλά. Σε σύγκριση με κάτι πολυδιαφημισμένους και δέκα (και είκοσι, και τριάντα…) φορές πιο ακριβοπληρωμένους, ο Κακουλλής προσέφερε πολύ περισσότερα. Μόνο ο Σταύρος Παπασταύρου ξέρει πόσα πλήρωσε για να έρθουν… καλύτεροι από τον Κακουλλή. Οι πλείστοι από τους οποίους άραξαν στο «Ηλίας Πούλλος» κι έκαναν τα παλούκια τους χρυσά.
Από το 2019 όταν πρωτοεμφανίστηκε στη μεγάλη κατηγορία, μέχρι και τον αγώνα του περασμένου Σαββάτου κόντρα στον ΑΠΟΕΛ, ο Ανδρόνικος Κακουλλής δείχνει ότι παλεύει, προσπαθεί και βελτιώνεται. Μόνο που με την ίδια αριθμητική πρόοδο, αμφισβητείται από μερίδα οπαδών της ίδιας του της ομάδας! Μια αμφισβήτηση που αγγίζει τα όρια του «μπούλινγκ». «Δεν κάνει ο Κακουλλής ο χασογκόλης», «η Ομόνοια δεν μπορεί να πάρει πρωτάθλημα με σέντερ φορ τον Κακουλλή», «ο Παπασταύρου πρέπει να πληρώσει και να φέρει έναν κανονικό σέντερ φορ» και άλλα παρόμοια. Ο Ανδρόνικος τ’ ακούει, αλλά κλείνει τ’ αυτιά του. Πιθανότατα για να σπάσει πλάκα, κάποτε τα τεντώνει με τη χαρακτηριστική κίνηση, αλλά δουλεύει σκληρά, συνεχίζει να δουλεύει σκληρά κι αποδεικνύει ότι -εκτός των άλλων- είναι ο ορισμός του… Ομονοιάτη στο πράσινο ρόστερ.
Το πρώτο γκολ του Ανδρόνικου Κακουλλή με τη φανέλα της Ομόνοιας, τον Δεκέμβρη του 2019
Το τελευταίο γκολ του Κακουλλή με τη φανέλα της Ομόνοιας
Αρκετοί οπαδοί του «τριφυλλιού» τον αποθεώνουν στις επιτυχίες και στα γκολ, αλλά στην αναποδιά, επανέρχεται το γνωστό… τροπάριο της αμφισβήτησης. Μια φορά στο ΓΣΠ, μόνο που σηκώθηκε να κάνει ζέσταμα, ακούστηκε έντονα εκείνο το βουητό από τη μακρόσυρτη γκρίνια, αλλά έκανε πως δεν άκουσε τίποτα. Στις συζητήσεις με κουμπάρους, φίλους και γνωστούς, είναι δύσκολο να πείσεις ότι ο Ανδρόνικος Κακουλλής μπορεί να μην είναι Ράουφμαν ή Ντάρμπισαϊρ στο σκοράρισμα, αλλά κάνει την περισσότερη «μαύρη» δουλειά απ’ όλους τους «τριφυλλοφόρους».
Καλές οι ντρίμπλες, καλές οι μπαλιές ακριβείας 30 και 40 μέτρων, αλλά στο σύγχρονο ποδόσφαιρο αν δεν πιέσεις τον αντίπαλο, αν δεν τον «πνίξεις» με το πιεστικό σου και γρήγορο τρέξιμο, δουλειά δεν γίνεται. Αυτά, ο Κακουλλής τα κάνει καλά από μικρό παιδί. Έχει και τη δύναμη και την ταχύτητα. Θα κυνηγήσει και την… τελευταία μπάλα, θα πιέσει τον αντίπαλο τερματοφύλακα, μετά τον δεξί στόπερ και καπάκι τον αριστερό μπακ. Αξία ανεκτίμητη! Αυτά είδαν πρωτίστως οι «ξένοι» και αγόρασαν τον Πιέρο Σωτηρίου, αυτά είδαν κι αγόρασαν τον Ιωάννη Πίττα, αυτά πιθανόν να είδαν -και πάλι- οι Σουηδοί κι αγόρασαν τον Ανδρόνικο. Αυτή η ανεκτίμητη αξία δεν είναι τόσο ευδιάκριτη από την εξέδρα. Οι περισσότεροι κρίνουμε εκ τους αποτελέσματος ή κάνοντας μαθηματικές πράξεις. Διαιρώντας τα αγωνιστικά λεπτά με τα γκολ και προσθέτοντας τις χαμένες ευκαιρίες. Πολλές φορές εστιάζουμε στο… ασήμαντο, δεν προσέχουμε το σπουδαίο κι όχι μόνο αγνοούμε το ταλέντο, αλλά το αμφισβητούμε.
Είναι οξύμωρο να γίνονται συγκρίσεις, αλλά η ιστορία με τον βιολιστή του μετρό είναι χαρακτηριστική. Τη βρίσκεις πολύ εύκολα σε οποιαδήποτε μηχανή αναζήτησης, αν βάλεις τ’ όνομά του. Πριν καμιά εικοσαριά χρόνια, που λέτε, ένας νέος άνθρωπος, στάθηκε δίπλα σε έναν κάδο σκουπιδιών στον κεντρικό σταθμό του μετρό της Ουάσιγκτον κι άρχισε να παίζει το βιολί του. Σε ώρα αιχμής έπαιζε για 45 λεπτά περίπου. Περισσότερα από 1000 άτομα πέρασαν από δίπλα του (1097 για την ακρίβεια). Ελάχιστοι τού έδωσαν σημασία. Πάλι καλά που στο πρώτο πεντάλεπτο εισέπραξε το πρώτο του δολάριο, από μια βιαστική κυρία. Ένα τρίχρονο αγοράκι κοντοστάθηκε να ακούσει, αλλά η μητέρα του το τράβηξε επίμονα από το χέρι για να προχωρήσουν. Στα 43 λεπτά μουσικής, σταμάτησαν για να ακούσουν -έστω και για λίγο- μόνο έξι άνθρωποι! Είκοσι άτομα έριξαν λεφτά στο καπέλο κι η συνολική είσπραξη ήταν 32 δολάρια! Όταν η μουσική σταμάτησε, κανένας δεν χειροκρότησε, εκτός από μία γυναίκα, πιθανότατα για λόγους ευγένειας.
Ο συγκεκριμένος βιολιστής ήταν ο Τζόσουα Μπελ (Joshua Bell), ένας από τους καλύτερους μουσικούς στον κόσμο. Έπαιζε με ένα βιολί Στραντιβάριους αξίας 3,5 εκατομμυρίων δολαρίων, κατασκευασμένο από τον ίδιο τον Αντόνιο Στραντιβάρι το 1713. Δύο ημέρες νωρίτερα, ο Μπελ έπαιξε σε ένα κατάμεστο θέατρο της Βοστόνης και η τιμή ενός φθηνού εισιτηρίου ήταν 100 δολάρια και του ακριβού, 2500! Η αμοιβή του Μπελ σε εκείνο το κονσέρτο ήταν πάνω από 1000 δολάρια το λεπτό.
Η όλη ιστορία ήταν ένα διδακτικό κοινωνικό πείραμα της εφημερίδας «Ουάσιγκτον Ποστ». Για να διαπιστωθεί αν αντιλαμβανόμαστε το ωραίο, αν θα σταματήσουμε να το ευχαριστηθούμε κι αν θα αναγνωρίσουμε το ταλέντο σε ένα μη αναμενόμενο περιβάλλον.
Τον Ανδρόνικο τον συμπάθησα εκείνο το απόγευμα στην Ξυλοτύμπου. Τον Κακουλλή τον θαύμαζα όλα αυτά τα χρόνια, όχι μόνο για τις ποδοσφαιρικές του ικανότητες. Η ψυχική του δύναμη να αντιπαρέρχεται όλη αυτήν την -κατά καιρούς- τοξικότητα, είναι και αξιέπαινη και αξιοθαύμαστη. Ακόμη και τις προάλλες, όταν έγινε γνωστό ότι «ψήνεται» η μετεγγραφή του στην ΑΪΚ Στοκχόλμης κυκλοφορούσαν πικρόχολα και «αρρωστημένα» σχόλια στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης. Για «το Εδονόπουλο από το Λυθροδόντα» και τον «χασογκόλη της Στοκχόλμης»!
Είναι βέβαιο ότι δεν κολλάει τίποτα πάνω στον Ανδρόνικο. Το μόνο που έχει να κάνει είναι να ανοίξει τα φτερά του κι απαλλαγμένος από την πίεση, να ζήσει τ’ όνειρό του.
