Είναι δύσκολο όταν δεν υπάρχουν λεφτά

Σε σχέση με προηγούμενα χρόνια η Ομόνοια έχει οικονομική άνεση για καλύτερες επιλογές ποδοσφαιριστών…

ΤΟΥ ΠΑΝΙΚΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ (pancon@phileleftheros.com)

RADIO ACTIVE (ΟΙ ΠΡΟΠΟΝΗΤΕΣ ΤΗΣ ΕΞΕΔΡΑΣ 18.00-19.00) ΤΗΛ. 22-744333

Στις 56 μετεγγραφές έφτασε ο αριθμός των ποδοσφαιριστών που εντάχθηκαν στην Ομόνοια την προηγούμενη τριετία. Παρ’ ότι φέτος έγινε λόγος για επτά μετεγγραφές, το πιθανότερο είναι αυτές να ξεπεράσουν τις 12! Ρίχνοντας μια ματιά στους ποδοσφαιριστές που αποχώρησαν λίγοι θα μπορούσαν να παρέμειναν και να είχαν ουσιαστική συνεισφορά. Όπως ο Ραφαέλ Λόπες, ο Λεάντρο Γκονσάλες, ο Άρνασον, ο Σέρινταν άντε και ο Αγκάγεφ, και αυτοί με προϋποθέσεις. 

Πάλι το θέμα μας εδώ είναι πώς και γιατί οι πράσινοι δεν μπορούν να αποκτήσουν ποδοσφαιριστές, που να παραμείνουν στον σύλλογο πέραν του ενός χρόνου. Με εξαίρεση τον Ντέρμπισαϊαρ, οι άλλοι το πολύ να αντέξουν μέχρι δύο χρόνια (Βύντρα, Σοάρες κ.λπ). Συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις την πληρώνουν και αυτοί που τους επιλέγουν, δηλαδή οι προπονητές ή τεχνικοί διευθυντές (Νταμπίζας).

Ήταν τόσο ανίκανοι και έπεσαν τόσο πολύ έξω στις επιλογές τους; Η εκτίμηση μου δεν έχει να κάνει με τους ανθρώπους που επέλεξαν τους ποδοσφαιριστές όσο το οικονομικό. Η περίοδος κατά την οποία αναφερόμαστε (2016-2019) είναι από τις δυσκολότερες στην ιστορία της Ομόνοιας. Δεν μπορεί όσοι είχαν την ευθύνη του σχεδιασμού να ήταν τόσο πολύ… άστοχοι. Είχαν μικρό προϋπολογισμό και προσπαθούσαν σε συγκεκριμένα πλαίσια να δημιουργήσουν σύνολο που να διεκδικούσε τίτλους. Εδώ, λοιπόν πρέπει να μπει και μία άλλη παράμετρος. Ο στόχος ήταν η έξοδος στην Ευρώπη, ωστόσο είχε να ανταγωνιστεί ομάδες με μεγαλύτερο προϋπολογισμό.

Ο ΑΠΟΕΛ του 2016-17 μεταξύ άλλων διέθετε, Μερκή, Μοράϊς, Πάρντο, Βάτερμαν, Καρλάο, Μιλάνοφ, Σέρζιο, Εμπελίσιο, Μπερτόλιο, Βινίσιους, Ντε Καμάργκο, Γιανιώτα, Εφραίμ, Αλωνεύτη κ.λπ. Την επόμενη χρονιά έφερε Σόουζα, Ενσούε, Βούρο, Σάλαϊ, Ζαχίντ, Ποτέ και για τη λήξασα σεζόν, με αρκετούς να παραμένουν στο δυναμικό του, απέκτησε Νατέλ, Τάμαρι, Καζού, Ντε Βινσέντι, Γιάκολις… Περίπου τα ίδια ισχύουν και στον Απόλλωνα και την ΑΕΚ του 2016. Με Βάλε, Ρομπέρζ, Βινίσιους, Σακέτι, Ντα Σίλβα, Παπουλή, Πέδρο, Πίεχ, Μάγκλιτσα, Γκιέ… Και με Μινιό, Καταλά, Μουρίγιο, Τρουγιόλς, Ορτίθ, Λαρένα, Ακοράν, Τομάς, Χέφελ, Τρισκόφσκι, Λαμπάν, Τέτε, Φλοριάν…

Οπότε φυσιολογικά, όπως φαίνεται στην περίπτωση της Ομόνοιας, χωρίς χρήματα δεν είχε την άνεση να αποκτήσει κάποιους ποδοσφαιριστές επιπέδου, που να της επιτρέπουν να χτίσει κορμό. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως ο μοναδικός που έχει επιβιώσει είναι εκείνος που είχε το ψηλότερο συμβόλαιο απ’ όλους (Ντέρμπισαϊαρ).

Δεν είναι μόνο οι επιλογές προπονητή ή ποδοσφαιριστών που παίζουν ρόλο. Η αύξηση του προϋπολογισμού είναι εξίσου σημαντική. Και δεν εννοώ πως πρέπει να ξηλωθείς οικονομικά και να διακυβεύεις το μέλλον της ομάδας. Είναι όμως μια διαπίστωση που θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη. Σήμερα είναι καλύτερα τα πράγματα από ποτέ άλλοτε την τελευταία πενταετία. Εδώ θα μετρήσουν περισσότερο οι ικανότητες του τεχνικού διευθυντή, των συνεργατών του και του προπονητή. Το στοίχημα τους είναι να αποκτηθούν ποδοσφαιριστές που θα παραμείνουν για περισσότερο από δύο χρόνια, πράγμα που θα σημαίνει ότι θα έχουν ανταποκριθούν στους στόχους και στις προσδοκίες.