Η τηλεόραση δείχνει την μπάλα. Η κερκίδα δείχνει (πρωτίστως) τον ποδοσφαιριστή. Εκεί, μακριά από το κοντινό πλάνο, φαίνεται ποιος διαβάζει τον χώρο, ποιος τρέχει χωρίς χειροκρότημα, ποιος κλείνει τρύπες που οι πολλοί δεν βλέπουν. Και στον φετινό Ολυμπιακό Λευκωσίας, όποιος βλέπει λίγο πιο βαθιά, πέφτει πάνω στον Λεωνίδα Κονομή.
Δεν είναι ο παίκτης που θα πουλήσει φινέτσα. Δεν θα σε κερδίσει με το πρώτο άγγιγμα ούτε με τη γυαλιστερή ενέργεια ούτε με την ντρίμπλα. Θα σε κερδίσει με κάτι πιο σπάνιο: με τον τρόπο που μπαίνει στη μάχη. Με πείσμα, νεύρο, αυταπάρνηση, συνέπεια. Μέσος από φυσική θέση, στόπερ από ανάγκη, εργάτης από χαρακτήρα. Και αυτό δεν διδάσκεται πουθενά.
Ο Κονομής πέρασε πολλά για 25χρονος (σε 13 μέρες). Ανόρθωση (Κ-19), Ολυμπιακός (Κ-19), Ομόνοια (Κ-19), Νέα Σαλαμίνα (Κ-19), ΘΟΪ Λακ., Ομόνοια 29Μ, ΠΑΕΕΚ και ξανά Ολυμπιακός. Διαδρομή που εύκολα μπορεί να σε ρίξει στα τάρταρα. Εκείνος, όμως, δεν έπεσε. Στο πρόσφατο ματς με τον Εθνικό, ακόμη και με πρόβλημα στο πόδι (έτρεχε κουτσαίνοντας!), κράτησε όρθια την ομάδα σε φάσεις που μύριζαν τρίτο γκολ. Τρεις φορές, σε ανοιχτό γήπεδο, έβαλε σώμα, μυαλό και ψυχή.
Γι’ αυτό το ενδιαφέρον του Απόλλωνα και ομάδων από την Ελλάδα (τον περασμένο Ιανουάριο) δεν έσκασε από το πουθενά. Το ποδόσφαιρο, όσο σκληρό κι αν είναι, αναγνωρίζει αυτούς που δεν κοροϊδεύουν. Και ο Κονομής, τη φανέλα δεν τη φορά. Τη δουλεύει, την τιμά, την ιδρώνει.