Στο νεφελώδες τοπίο του κυπριακού ποδοσφαίρου, η εμπειρία των τελευταίων δύο σεζόν υπογραμμίζει ένα επείγον κάλεσμα για αφύπνιση. Το πείραμα με το δεύτερο γκρουπ έχει εξελιχθεί σε ανούσιο «θέατρο», μετατρέποντας τις αρχικές υποσχέσεις για αναβάθμιση στα όρια της απαξίωσης που απειλεί το «προϊόν». Οι εμπλεκόμενοι, αντί να αποτελέσουν φάρους προόδου, φαίνεται να έχουν υιοθετήσει τακτική που επιταχύνει το αίσθημα της απογοήτευσης.
Από τη μία, τα προβλήματα έχουν αρχίσει να εμφανίζονται με τρόπο που δεν μπορεί πλέον να αγνοηθεί: η αποδυνάμωση της ανταγωνιστικότητας και η απώλεια ενδιαφέροντος από τους φιλάθλους είναι πλέον εμφανής. Οι επικριτές, που αρχικά θεωρούνταν καταστροφολόγοι, τώρα εμφανίζονται ως φωνές λογικής. Το ποδόσφαιρό μας είναι αντιμέτωπο με έντονους προβληματισμούς που θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί ή να μετριαστούν αν είχε επιλεγεί πιο ρεαλιστική προσέγγιση από την αρχή.
Είναι καιρός να αναλάβουν δράση όσοι έχουν την ευθύνη και την εξουσία. Οι υπεύθυνοι καλούνται να επανεξετάσουν τις πολιτικές τους, να εντοπίσουν τις αδυναμίες και να προβούν σε άμεσες διορθωτικές κινήσεις πριν είναι πολύ αργά. Το ποδόσφαιρό μας δεν μπορεί να αντέξει άλλα χτυπήματα στην αξιοπιστία του – ούτε το κοινό, τού αξίζει να θυσιάζεται στον βωμό άσκοπων και αναποτελεσματικών προσπαθειών. Η στιγμή για αλλαγή είναι τώρα, πριν βρεθούμε σε μη αναστρέψιμη πορεία παρακμής.