Πρώτ’ απ’ όλα να ευχηθούμε στον Σωφρόνη Αυγουστή να στεριώσει στην εθνική Κύπρου, περισσότερο απ’ ότι οι προκάτοχοί του. Κι ύστερα να τον βοηθήσει ο Θεός, να κάνει μια πορεία και επιτυχίες που δεν έχει να επιδείξει, κανένας άλλος ομοσπονδιακός μας προπονητής. Το πόστο είναι ελκυστικό, αλλά έχει ένα σωρό εμπόδια, λακκούβες ακόμη και γκρεμούς.
Ποτέ δεν ήμουν της άποψης ότι ένας προπονητής στην εθνική Κύπρου, μπορεί να φέρει την άνοιξη. Στα δικά μου μάτια, ο παράγοντας «προπονητής» ενδέχεται να είναι έξω από την πρώτη δεκάδα των προτεραιοτήτων της πολύπαθης αυτής ομάδας για να δει άσπρη μέρα. Πρέπει να γίνουν τόσα πολλά άλλα, που ο εκλέκτορας και ο κόουτς έρχεται σε… δέκατη μοίρα. Η εθνική ομάδα έχει ένα τεράστιο πλεονέκτημα, είναι πλούσια, έχει λεφτά, πολλά λεφτά, αλλά από μόνα τους δεν είναι αρκετά.
Ταπεινές απόψεις καταθέτουμε όλοι. Η εθνική Κύπρου για να ορθοποδήσει, θέλει όραμα, θέλει πλάνο, θέλει οργάνωση, θέλει σκληρή δουλειά. Θέλει ανθρώπους να εμπνεύσουν και ικανούς να μας ξυπνήσουν από τον λήθαργο που κρατάει τρεις – τέσσερις δεκαετίες!
Εν ολίγοις, η εθνική ομάδα θέλει σεβασμό σε όλα τα επίπεδα. Σεβασμό από και προς όλες τις κατευθύνσεις. Και κυρίως αυτοσεβασμό! Τα τελευταία χρόνια όχι μόνο δεν υπάρχει σεβασμός, αλλά κυριαρχεί η υποκρισία. Με αποτέλεσμα να καταλήγουμε στην ανθρωποφαγία που εξελίσσεται στο αγαπημένο μας σπορ.
Ι.Κ.