Ο Κωστένογλου την είδε Ρεχάγκελ και καλά έκανε!

ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΜΑΥΡΟΥ

Στο ποδόσφαιρο τίποτα δεν μένει στάσιμο. Αλλάζουν διαρκώς πρόσωπα και ιδέες. Η μαγκιά του κάθε προπονητή ξέρετε ποια είναι; Να κερδίσει τους ποδοσφαιριστές και αυτά που τους λέει να τα καταλαβαίνουν. Και πρωτίστως; Να κατανοήσει μέχρι πού φτάνουν τα πραγματικά όριά τους. Γνωρίζοντας τις δυνατότητες, τότε αυτομάτως μπορεί να καταλήξει στη στρατηγική του. Επομένως, δεν αρκεί να κερδίσει τον σεβασμό. Οφείλει να είναι ρεαλιστής. Μόνο τότε θα διαχωρίσει τα αρνητικά και τα θετικά σημεία, αφήνοντας εν τέλει το στίγμα του.

Ο Νίκος Κωστένογλου, λοιπόν, πράττει τα αυτονόητα (για πολλούς) στην εθνική ομάδα. Αυτά που για άλλους έμοιαζαν… δυσνόητα ή ξένα στην προπονητική φιλοσοφία τους, πιάνοντας εν τέλει πάτο. Όπως είναι για παράδειγμα ο προκάτοχός του, Γιόχαμ Βάλεμ. Ο Ελλαδίτης προπονητής προφανώς έκανε μπόλικη δουλειά γραφείου, «ξεσκόνισε» κάθε πηγή πληροφόρησης και αφιέρωσε ώρες στο γήπεδο, πριν καταλήξει στις αποφάσεις του.

Η βασικότερη όλων ξέρετε ποια είναι; Το «κλειδί» για να δει καλύτερες μέρες η εθνική ομάδα είναι η άμυνα. Και στα τρία παιχνίδια για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022 έπαιξε με τριάδα στόπερ και δύο μπακ, που έβγαιναν με προσοχή μπροστά. Ναι, με σχηματισμό 5-4-1. Όπως οι Ότο Ρεχάγκελ και Φερνάντο Σάντος στην Εθνική Ελλάδας.

Συγκεκριμένα, δίπλα από τον (ξενιτεμένο) Κωνσταντίνο Λαΐφη τοποθέτησε τον παθιασμένο Ιωάννη Κούσουλο και, ενδιάμεσα, τον γρήγορο και ευκίνητο Κωνσταντίνο Σωτηρίου. Ο τελευταίος κάλυψε και «σκούπισε» μπαλιές. Στα πλάγια, τώρα, διατήρησε αριστερά τον ορεξάτο Νικόλα Ιωάννου και στην αντίθετη πλευρά χρησιμοποίησε εναλλάξ τους μαχητικούς Μηνά Αντωνίου, Πάρη Ψάλτη.

Κάπως έτσι, λοιπόν, από την ταρίφα του διψήφιου αριθμών φάσεων που δεχόμασταν, φτάσαμε στα ελάχιστα καρδιοχτύπια στη Ριέκα απέναντι στη φιναλίστ του προηγούμενου Μουντιάλ, Κροατία (0-1). Κάπως έτσι, δεν δεχθήκαμε γκολ με τη Σλοβακία (0-0), κάπως έτσι κερδίσαμε τη Σλοβενία (1-0).

Ο Κωστένογλου, αν μη τι άλλο, έδειξε ότι έχει πλάνο και προσπαθεί να αφήσει το στίγμα του παρότι ο χρόνος είναι περιορισμένος. Κάτι που είχαμε πολύ μεγάλη ανάγκη. Μέσω της ρεαλιστικής προσέγγισης των δυνατοτήτων μας, μπορούμε να χτίσουμε σταδιακά χαρακτήρα, ευελπιστώντας σε καλύτερες μέρες.