Τουλάχιστον σε αυτό το θέμα, οι διοικήσεις των ομάδων του κυπριακού ποδοσφαίρου παρουσιάζουν ομοψυχία. Μπορεί μεταξύ τους να έχουν τις διαφορές τους, αλλά συμφωνούν πως ένας είναι ο κοινός εχθρός: τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης!
Πώς τα καταφέρνουν και είναι όλοι παραπονεμένοι με τον αθλητικό Τύπο, που «μας κυνηγά», που «έχει εμμονές μαζί μας», που «γράφει ψέματα», που… ποιος ξέρει τι άλλο! Αλήθεια, πόση μανία καταδίωξης να αντέξει αυτός ο τόπος;
Για να σοβαρευτούμε, όμως, ας πούμε κάποια πράγματα με το όνομά τους. «Μεγάλα καράβια, μεγάλες φουρτούνες», άρα χρειάζονται και καπετάνιοι με… κότσια μπρούτζινα. Δεν αντέχεις την πίεση; Κάτσε σπίτι σου. Έτσι απλά.
Η δημοσιογραφία δεν είναι για να χαϊδεύει αφτιά ούτε για να βαρά παλαμάκια. Θα απονείμει τα εύσημα βεβαίως όταν πρέπει, αλλά θα βγάλει και δόντια εκεί που χρειάζεται. Πάνω απ’ όλα, όμως, καταγράφει την ιστορία που εσείς, οι παράγοντες, γράφετε. Παρατηρεί, ασκεί έλεγχο και εκεί που χρειάζεται κριτικάρει. Και όχι! Δεν είναι αλάνθαστη. Και ναι! Ειδικά στη χώρα μας έχει αδυναμίες και ελλείψεις. Αλλά για όλους, όχι για μερικούς.
Ένα κρατήστε μόνο: ό,τι και να γράψει ο Τύπος, ο κόσμος της ομάδας σας θα δει το αποτέλεσμα της προσπάθειάς σας. Αν τα καταφέρετε, θα σας θυμάται ως πετυχημένους ή ακόμα και ως σωτήρες. Διαφορετικά… μαύρο φίδι που σας έφαγε!