O δρόμος με άσχετους προπονητές, «λίγους» παίκτες και στημένους διαιτητές

Αναλώνουμε φαιά ουσία σε θέματα τα οποία εμμέσως πλην σαφώς απομακρύνουν τον φίλαθλο κόσμο από τις εξέδρες…

ΤΟΥ ΠΑΝΙΚΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

RADIO ACTIVE (ΟΙ ΠΡΟΠΟΝΗΤΕΣ ΤΗΣ ΕΞΕΔΡΑΣ 18.00-19.00) ΤΗΛ. 22-744333

Η αλήθεια είναι στη γνώση λέει μια διαφημιστική ατάκα. Η αλήθεια όμως πολλές φορές κρύβεται και στη φαντασία κάποιων διανοούμενων ανθρώπων. Χρειάζονται μερικά χρόνια μέχρι ο κόσμος να αντιληφθεί τη σοφία τους και να υποκλιθεί στο μεγαλείο τους. Όπως για παράδειγμα ο Ιούλιος Βερν φαντάστηκε ένα ταξίδι στη Σελήνη ή 30.000 λεύγες κάτω από τη θάλασσα.

Είναι όμως και ο Ιταλός σκηνοθέτης και λογοτέχνης Πιέρ Πάολο Παζολίνι  που σε συνέντευξη του το 1973 είχε φανταστεί το ωραιότερο γκολ. «Στο ποδόσφαιρο υπάρχουν στιγμές αποκλειστικά ποιητικές: Είναι οι στιγμές που μπαίνουν τα γκολ. Κάθε γκολ είναι πάντα δημιουργία, είναι η παράβαση του κώδικα. Όλα τα γκολ είναι αναπόφευκτα, είναι μη αντιστρέψιμα, μας κεραυνοβολούν, μας εκπλήττουν: Όπως ακριβώς ο ποιητικός λόγος. Ο πρώτος  σκόρερ  ενός πρωταθλήματος είναι πάντα ο μεγαλύτερος ποιητής της χρονιάς. Φέτος είναι ο Σαβόλντι (πρώτος σκόρερ τη σεζόν 1972-73 με την Μπολόνια).  Το ποδόσφαιρο που εκφράζεται με τα περισσότερα γκολ είναι το πιο ποιητικό. Η ντρίπλα είναι επίσης καθαυτό ποιητική, αν και όχι πάντα τόσο ποιητική όσο το γκολ. Πράγματι, το όνειρο κάθε ποδοσφαιριστή, όνειρο που το μοιράζονται και όλοι οι θεατές, είναι να ξεκινήσει από τη σέντρα, να ντριμπλάρει όλους τους αντιπάλους του και να βάλει γκολ. Αν μπορεί κανείς να φανταστεί, να ορίσει το εξαίσιο στο ποδόσφαιρο, θα ήταν αυτό. Αλλά δεν συμβαίνει ποτέ. Παραμένει όνειρο. Το έχω δει να πραγματοποιείται μια φορά, από τον Φράνκο Φράνκι, στην ταινία “Οι δυο μάγοι  της μπάλας” (Κωμωδία του 1970)».

Δυστυχώς για τον Παζολίνι (δολοφονήθηκε το 1975) δεν πρόλαβε να δει το γκολ του «αιώνα» από τον Ντιέγκο Μαραντόνα στο παγκόσμιο κύπελλο του 1986 με τη φανέλα της Εθνικής Αργεντινής κόντρα στην Αγγλία. Το δημιούργησε όμως στο μυαλό του.

Αυτά που θα πρέπει να απολαμβάνουμε, τα γκολ, τις ντρίμπλες, τις δυνατές μονομαχίες που στο κάτω-κάτω, είναι όσα κάνουν το ποδόσφαιρο… ποιητικό τα προσπερνάμε. Αναδεικνύουμε οτιδήποτε άλλο, αλλάζοντας κατεύθυνση οδηγώντας τη σκέψη μας και τα συναισθήματα μας σε ένα δρόμο, γκρίζο, κοντινότερο στο μαύρο, γεμάτο με άσχετους προπονητές, «λίγους» παίκτες, στημένους διαιτητές και «καταραμένες» κάρτες.

Αναλώνουμε φαιά ουσία σε θέματα τα οποία εμμέσως πλην σαφώς απομακρύνουν τον φίλαθλο κόσμο από τις εξέδρες. Τη ζωογόνο και κινητήριο πηγή ενέργειας για τους ποδοσφαιριστές. Αν θέλετε, για όλους τους αθλητές σε όλα τα αθλήματα. Για ποιον να εμπνευστή ο ποιητής αν δεν υπάρχει άνθρωπος να ευφρανθεί με το ποίημα του; Για ποιον να σκοράρει ο επιθετικός αν δεν υπάρχει άνθρωπος στην εξέδρα να μοιραστεί μαζί του την έκσταση; Πώς να μετατρέψουμε τα άδεια τσιμέντα σε πολύβουα; Να θυμηθούμε και πάλι τη χαρά του παιχνιδιού; Να μια καλή αρχή για έρευνα προτού πάμε στις Βουλές και στα Υπουργεία.